در وصف انصراف ناگهاني پهلوان حسين رضازاده از رقابت هاي جهاني تايلند مي توان به همين يک عبارت بسنده کرد؛ «مصدوميت مچ پاي او را گرفت.»

در اين عبارت گرفتگي مچ پاي رضازاده بر اثر تصادف دو هفته پيش لحاظ شده و همچنين به انصراف پهلوان اشاره شده است. هر چند که خود او مي
گويد؛«بدون ترديد در رقابت هاي جهاني تايلند شرکت خواهم کرد ولي وزنه زدن يا نزدنم در اين مسابقات تا روز بيستم شهريورماه مشخص خواهد شد.»

اگر وزنه زدن يا نزدن رضازاده روشن شود يا به بيان بهتر انصراف او در آخرين لحظات، رسمي و قطعي شود، بزرگ ترين افتخار ورزش ايران طي سال هاي اخير تنها براي دومين بار از بازي هاي آسيايي 1998 بانکوک که نخستين مدال برنز را به ارمغان آورد، در يک تورنمنت مهم کمربند چرمين بر کمر نمي بندد و دست ها را به گچ آغشته نمي کند. اولين بار رضازاده از رقابت هاي جهاني 2001 آنتاليا انصراف داد و به جز اين در همه ميادين جهاني و المپيک سنگين ترين مدال هاي طلاي ورزشي را يکي پس از ديگري درو کرد.

بهرام افشارزاده رئيس فدراسيون وزنه برداري به همين مساله اشاره دارد و مي گويد؛«رضازاده در طول 10 سال گذشته فشار بسياري متحمل شده است. ما براي اينکه اين وزنه بردار را براي شرکت در بازي هاي المپيک در اختيار داشته باشيم با عدم اعزام او به رقابت هاي جهاني تايلند موافقت کرديم.» او از اعزام دو جوان وزنه بردار به جاي رضازاده در دسته 105 کيلوگرم به پيکارهاي جهاني تايلند خبر مي دهد.
محمد صالحي و رشيد شريعتي دو جواني هستند که در رکوردگيري هاي روزهاي اخير حسين رضازاده را در حرکت هاي دوضرب و يک ضرب پشت سر گذاشتند و به طور غيرمستقيم سبب عود کردن درد و گرفتگي مچ پاي پهلوان شدند. البته مسوولان تيم ملي وزنه برداري اميدوارند همراهي رضازاده در تايلند که سهميه بازي هاي المپيک در آن مشخص مي شود يک عامل مثبت براي وزنه برداران جوان تر باشد.

رضازاده ابرقهرمان دسته فوق سنگين وزنه برداري جهان طي 7 سال اخير تصميم گيري براي ادامه حضور در رقابت هاي جهاني و المپيک را منوط به شرايط آينده مي داند. او در گفت وگو با ايسنا به طور مفصل به تشريح وضعيت خود مي پردازد؛ «هرچقدر فشار مي آورم، نمي توانم به رکوردهاي مورد قبولم برسم. بايد به حداقل رکوردهاي 205 و 250 کيلوگرم در حرکات يک ضرب و دوضرب مي رسيدم تا با اقتدار قهرمان جهان شوم اما پس از اين تصادف مچ پايم خيلي درد مي کند. وقتي مي خواهم قيچي بزنم و وزنه را بالاي سر بکشم مچ پايم درد مي کند. اين مساله واقعاً براي من مشکل ساز شده است. روي پنجه هايم نمي توانم وزنه را تحمل کنم.»
او در واکنش به اين سوال که آيا خسته شده يي يا نه؟ آشفته نمي شود و پاسخ مي دهد؛ «من خسته نشده ام. بيشتر از پنج يا شش ماه است که در اردو هستم. تمرين هايم را به صورت جدي ادامه داده ام. هدف من حضور در مسابقات جهاني است. آنهايي که مي گويند خسته شده ام بايد تمرين هاي ساعات 7 و 8 صبح من را که تنهايي در سالن تمرين مي کردم مي ديدند.»

او که هدف خود را کسب سومين طلاي پياپي المپيک عنوان مي کند، افسوس مي خورد که اي کاش دو هفته پيش به جاي اتومبيل با اتوبوسي به اردوي چابکسر مي رفت و دچار سانحه نمي شد و بعد بلافاصله ابراز اميدواري مي کند؛ «خدا را چه ديدي؟ شايد به لطف خدا خوابيديم و بلند شديم و اين درد هم از بين رفت و با لطف خدا توانستم به رکوردهاي مورد نظر برسم. اميدوارم که چنين کرامتي شامل حال من شود. بايد ببينيم که شرايط آينده چطور مي شود، اما اکنون نه خسته شده ام و نه مي خواهم خداحافظي کنم.»

این رستم یک زال هم می خواهد ۸۶/۶/۱۱

گروه : ورزشی | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۶/۶/۱۵ : 06-09-2007