رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را - با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم
رفتم که ناتمام بمانم در این سرود - رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو که چرا رفت، ننگ بود - عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما
از پرده ی خموشی و ظلمت چو نور صبح - بیرون فتاده بود به یک باره راز ما

رفتم که گم شوم چون یکی قطره اشک گرم - در لابه لای دامن شبرنگ زندگی
رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان - فارغ شوم ز کشمکش و جَنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم - از خنده های وحشی طوفان گریختم
از بستر وصال به آغوش سرد هجر - آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز - دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر
می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم - مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش - در دامن سکوت به تلخی گریستم
نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها - دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم