در روستاي مالي در شمال غرب آلباني خانه شلوغ و پرجمعيت ماجو براي او به زندان تبديل شده است. او بيش از چهار سال است که تمام عمرش را در داخل خانه يي محقر گذرانده زيرا اگر پايش را از در ورودي خانه بيرون بگذارد به طور قطع به قتل خواهد رسيد.

ماجو نسبت به آينده خود بسيار دلسرد و نااميد است. در سن 19 سالگي او بايد دانشجوي دانشگاه بوده و براي خود کاري دست و پا کرده باشد اما در عوض از شب تا صبح به ورق بازي مي پردازد و اوج هيجان زندگي اش فوتبال بازي کردن در حياط کوچک پشت خانه شان است. او براي پر کردن اوقات فراغتش به کارهاي زنانه پرداخته و خانه را تميز مي کند و بعضي اوقات حتي غذا هم مي پزد.

بر خلاف ديگر خانواده هاي آلباني در خانواده ماجو زنان در بيرون از خانه و در مزارع کار مي کنند تا بتوانند هزينه هاي زندگي را تامين کنند. ماجو و 60 مرد خويشاوند او در خانه هاي خود زنداني شده اند. آنها قربانيان سنت باستاني خونخواهي هستند.

در سال 2003 عموي ماجو يک مرد جوان از خانواده ميراشه را به قتل رساند که در روستايي در دو مايلي روستاي آنها زندگي مي کرد. اين قتل زماني به وقوع پيوست که اين دو مرد در حال چراندن گوسفندان خود بودند. آنها ناگهان بر سر موضوع بي اهميتي دعوايشان مي شود و عموي ماجو چوپان ديگر را به قتل مي رساند. با وجود اينکه او هم اکنون در زندان است خانواده اش با خطر مرگ رو به رو هستند.

بر اساس قانون خونخواهي اگر مردي از يک خاندان کشته شود بايد يک مرد از خانواده قاتل به جاي او کشته شود. البته اين مردان زماني که در داخل خانه هاي خود هستند از خطر انتقام محفوظ هستند زيرا خونخواهان به آنها در داخل خانه هايشان امان مي دهند.

ماجو چون مرد جوان و بسيار ورزيده يي به حساب مي آيد مورد خوبي براي انتقام گيري است. او مي گويد؛ «واقعاً نگران هستم. در گذشته من زندگي عادي را تجربه مي کردم و به شهر رفته و در آنجا اوقات خوبي را با دوستانم مي گذراندم. من هميشه با خود مي انديشيدم که پس از پايان مدرسه چه حرفه يي را انتخاب کنم. اکنون زندگي براي من مانند بودن در زندان است. من واقعاً دوست دارم به مدرسه و سر کار بروم. رفتن به خارج يکي از آرزوهاي هميشگي من بود اما حتي نمي توانم از خانه خارج شوم چه برسد به اين که روزي کشور را ترک کنم.»

مهاجرت تنها راه نجات او و پسر عمو هاي جوانش محسوب مي شود. برادر کوچک ماجو بايد امسال به مدرسه برود اما او براي حفظ جانش در خانه مي ماند و با ديگر پسران خانه فوتبال بازي مي کند. مادر اين پسرها جرات فرستادن پسرانش به مدرسه را ندارد و به آنها اجازه نمي دهد پايشان را از در خانه بيرون بگذارند.

«نهاد کمک به خانواده ها» بيان داشته در سال هاي اخير قانون در امان بودن کودکان از خونخواهي زير پا گذاشته شده است.

با توجه به اظهار کميته ملي آشتي بيش از 1200 کودک از نعمت رفتن به مدرسه محرومند زيرا خانواده هاي آنها براي حفظ جان شان آنها را در خانه نگه مي دارند. پس از برچيده شدن حکومت کمونيست ها در سال 1990 بيش از 20 هزار خانواده قرباني سنت خونخواهي شده و جان 6 هزار نفر گرفته شده است. اين سنت که به قرن 15 برمي گردد توسط انور پاشا ديکتاتور آلباني ممنوع شد اما پس از سقوط کمونيست ها بار ديگر احيا شد.

گيجين مارکو موير مدير عامل شوراي آشتي، دولت را به بي توجهي نسبت به اين جنايات متهم کرده است. او بر اين باور است که دولت هيچ استراتژي براي پايان دادن به اين خشونت ها اتخاذ نکرده است.

ترس چيست؟ چرا ما مي ترسيم؟ ۸۷/۵/۲۹

مبارزه با ترس از دندانپزشکی ۸۷/۴/۵

وحشت، دليل يورش ملخ ها ۸۷/۳/۲

لذت از ترس ۸۶/۱۱/۲۷

کشف مکانيسم عامل بروز ترس ۸۶/۹/۷

گروه : گوناگون | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۶/۱۱/۷ : 27-01-2008