ـ هنگام روبه رو شدن با دیگران تمام هوش و ادراك خود را از دست می دهم.
ـ من جرأت ابراز عقیده را .

ـ من توانائی پرورش افكارم را از دست داده .
ـ در محل كار با دیدن یكی از مسئولین احساس سستی می کنم .

ـ با دیگران بودن برای من مثل كابوس است.
ـ همیشه احساس غمگینی می كنم.

ـ همیشه رویای معاشرت و دوست بودن با دیگران را می بینم.
ـ همیشه احساس درماندگی می كنم.

ـ موقع صحبت كردن با دیگران صورتم سرخ می شود و دست و پایم سست می شود.
ـ در جمع به شدت شرشر عرق می ریزم.

چرا سرخ می‌شویم؟ ۸۶/۱۰/۳۰

گروه : گوناگون | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۶/۱۱/۱۷ : 06-02-2008