در سده هیجدهم، یک فرانسوی به نام شارل دولوپه نوعی زبان علامتی ابداع کرد. این زبان، روش جدیدی بود برای استفاده از مجموعه حرکات سنتی دست و بازو به شکلی که بیان کننده فکر شخصی باشند. ضمنا؛ در سده هفتدهم، یک الفبای انگشتی، مشابه الفبای مورد استفاده کرولالهای امروزی،‌ ابداع شد.

تا هشتاد و پنج سال پیش، ظرز ارتباط گرفتن با دیگران را از طریق علائم دست، حالات چهره و الفبای انگشتی می آموختند. به بیان دقیقتر، کرولالها میتوانستند در هر دقیقه تا ۱۳۰ کلمه را هجی کنند.

اما بسیاری از آموزگاران و مربیان کرولالها،‌ به مخالفت با استفاده از زبان علامتی و الفبای انگشتی برخاسته اند. آنها معتقدند که استفاده از این وسایل، کرولالها را از ارتباط برقرار کردن با مردمی که قدرت شنوایی عادی دارند دور نگه می داردو به گروهی مجزا تبدیلشان می کند.

امروزه کرولالها یاد میگیرند که با تماشا کردن حرکات لبهای سخنران، آنچه را که او گفته است تفسیر کنند. همچنین آنها با مشاهده و دقیق شدن در حرکات لبها و اندامهای صوتی مربی خودشان و سپس تقلید از حرکات او، خودشان طرز حرف زدن را یاد میگیرند.

نرم افزاری برای کمک به ناشنوايان ۸۷/۱/۲۱

هلن کلر ۸۶/۸/۱۸

گروه : گوناگون | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۱/۱۰ : 29-03-2008