اگر به نقاط غیردمکراتیک دنیا به مثابه میدان جنگ بزرگی نگاه کنیم می توانیم دو دیدگاه کاملا متفاوت را برای دستیابی به قدرت سیاسی تشخیص بدهیم. این دو دیدگاه (مفهوم) در سرتاسر قرن بیستم، همچنان که اکنون، در حال ستیز با یکدیگر بوده اند. مفهوم اول را، که بیشتر از مفهوم دوم مورد استفاده قرار گرفته، می توان به راحتی در گفته های برخی از نامدار ترین رهبران انقلابی یافت.

صدر مائو، رهبر سابق حزب کمونیست چین، می گوید: "سیاست، جنگ بدون خونریزی و جنگ، سیاست همراه با خونریزی است. ما طرفدار برچیدن بساط جنگ هستیم. ما جنگ نمی‌خواهیم. اما بساط جنگ را تنها با جنگ می توان برچید. برای از بین بردن اسلحه باید مسلح شد." (مائو تسه دون. گفته های صدر مائو). استفاده از خشونت برای دستیابی، حفظ و گسترش قدرت سیاسی از نتایج دیدگاه اول است. صدر مائو این دیدگاه را به خوبی با گفتن این نکته که "قدرت سیاسی از لوله ی تفنگ بیرون می‌آید" بیان می‌کند. اسامه بن لادن همین حرف را به گونه ای دیگر تکرار می‌کند "سرکوب را تنها با غرش گلوله ها می‌توان از بین برد."

در این دیدگاه مفهوم رقابت برای دستیابی به قدرت سیاسی، که به تدریج درجهان غرب آزادتر و عادلانه تر می شود، جایی ندارد. همانطور که رفیق استالین گقته بود: "تصمیم را نه آن کسی که رأی می‌دهد بلکه آن کسی که رأی را می‌شمارد می‌گیرد."

رویکرد دوم برای دستیابی به قدرت سیاسی استفاده از مبارزه مسالمت آمیز است. خورخه لوییس بورخس نویسنده ی بزرگ آرژانتینی می گوید: "خشونت آخرین پناهگاه بینوایان است." این صفحات به کسانی تقدیم می شود که به دیدگاه و رویکرد دوم باور دارند.

جوانان مبارز داخل کشور تا هر كجا ميتوانيد این مطالب را تكثير و در اختيار ساير هموطنان قرار دهيد

گروه : آزادگی | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۱/۱۳ : 01-04-2008