بی گمان بسیاری چنین فکر می‌کنند. بگذارید به مواردی چند که در آن ها از خشونت برای رسیدن به اهداف سیاسی استفاده شده اشاره کنیم:

اوت 1990: صدام حسین دستور اشغال کویت را داد. آیا او با این کار به هدفی سیاسی می اندیشید؟ پاسخ مثبت است. او با حمله به کویت هدف سیاسیِ دسترسی به نفت آن کشور و توسعه‌ی خاک عراق را دنبال می‌کرد.

بهار 1999: سلوبودان میلوسویچ، دیکتاتور صربستان، با استفاده از شیوه های صدام حسین تلاش کرد که مشکل استقلال طلبی کوسوو را حل کند. او پلیس و ارتش را گماشت تا صدها هزار آلبانیایی تبار را از خانه و کاشانه‌ی خود برانند.

11 سپتامبر 2001: القاعده شیوه‌ی نفرت انگیز خود را برای به دست آوردن قدرت سیاسی به کار بست. 19 گروگانگیر انتحاری سه هواپیما را به ساختمان‌هایی در نیویورک و واشنگتن زدند و تقریبا 3000 نفر را به قتل رساندند.

این‌ها نمونه هایی از به کارگیری خشونت برای دستیابی به قدرت بود، اعمالی که به واکنش خشونت آمیز جامعه‌ی جهانی انجامید:
17 ژانویه‌ی 1991: تحت رهبری آمریکا ائتلافی از 30 کشور جهان به بمباران هوایی عراق پرداختند تا آن کشور را مجبور به ترک کویت کنند

24 مارس 1999: آغاز بمباران هوایی صربستان که در نهایت به خروج نیروهای امنیتی صرب از کوزوو و بازگشت پناهندگان آلبانیایی تبار منجر شد. این کمپِین نظامی تلفات غیرنظامی نیز به همراه داشت.

7 اکتبر 2001: نیروهای تحت رهبری آمریکا افغانستان را اشغال می‌کنند.
20 مارچ 2003: نیروهای تحت رهبری آمریکا، علیرغم اعتراضات درون-کشوری و جهانی عراق را اشغال می‌کنند.

جوانان مبارز داخل کشور تا هر كجا ميتوانيد این مطالب را تكثير و در اختيار ساير هموطنان قرار دهيد.

گروه : آزادگی | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۱/۱۴ : 02-04-2008