1ـ کوزوو: با وجود حضور هزاران سرباز پاسدار صلح سازمان ملل، وضعیت در این منطقه همچنان بی ثبات است. قاچاق پیوسته‌ی اسلحه و مواد مخدر و درگیری خشونت آمیز بین جریانات مخالف سیاسی و گروه های قومی تنها چند نمونه از موارد نافرجام خشونت هستند.

2- افغانستان: با وجود حضور هزاران سرباز ناتو، درگیری مسلحانه همچنان در نقاط مختلف این کشور ادامه دارد و مهمترین کالای صادراتی کشور هنوز هروئین است.

3- عراق: صدها هزار سرباز آمریکایی و عراقی نتوانسته اند از شدت گرفتن حملات تروریستی در این کشور که تاکنون منجر به مرگ هزاران عراقی و آمریکایی شده جلوگیری کنند.

در مقام مقایسه در کشورهایی که مبارزه‌ی مسالمت آمیز شیوه‌ی اصلی مبارزه بوده نتایج کاملاً متفاوتی به دست آمده است:

1- صربستان: علی رغم اینکه صربستان عامل بسیاری نا آرامی ها در منطقه ی بالکان بوده این کشور امروز به سوی دمکراسی گام برمی دارد و هر چند به کندی اما با اطمینان در راه پیوستن به اتحادیه‌ی اروپاست.

2- گرجستان: گرجستان کشوری است که گام های مؤثری در راه احترام به آزادی های فردی و حفظ حقوق سیاسی اتباع خود برداشته است. به نظر نمی‌رسد که در این کشور مانند گذشته دزدی آرای انتخاباتی امر ممکنی باشد.

3- اوکراین: علی رغم بی ثباتی موجود، اوکراین امروز کشوریست که در آن اختلافات سیاسی به شیوه های مسالمت آمیز حل می شود و کسی در فکر مسموم کردن رقیب سیاسی اش نیست! این را انتخابات آزاد و دمکراتیک سال 2006 ثابت کرد.

4- لبنان: کشوری با سابقه‌ی خونین جنگ داخلی و حضور ده ها هزار سرباز سوری در خاکش توانست سوریه را قانع کند که خاک آن کشور را بدون کوچک ترین درگیری ترک کند.

اگر این نمونه ها هنوز شما را قانع نکرده است به دلایل و مدارکی می پردازیم که آدریان کاراتنیتسکی و پیتر آکرمن در کتابشان به نام "چگونه آزادی به دست می آید: از مقاومت مدنی تا دمکراسی پایدار" ارایه داده اند. در کشورهایی که انتقال قدرت با استفاده از شیوه های مسالمت آمیز مبارزه انجام شده است تنش و خشونت سیاسی (در دوره‌ی بعد از انتقال) بسیار کمتر بوده تا کشورهایی که در آن ها انتقال قدرت بدون حضور گسترده مردم صورت گرفته است.

مبارزه‌ی غیرخشونت آمیز تنها یک جایگزین عملی و قابل اعتماد در مقابل استفاده از زور نیست. تجربه نشان داده است که تغییر و تحولات اجتماعی که در نتیجه‌ی مبارزه‌ی مسالمت آمیز به دست آمده اند هم مثبت تر بوده اند و هم پایدارتر.

حتی چریک ها نیز مجبورند کاری کنند که قطار سر وقت بیاید!
این درسها را به خاطر بسپارید.
خشونت موجب می شود که حتی بیطرفان و کسانی که در نبرد شرکتی ندارند نیز آسیب ببینند.

نمونه ها بسیارند: از تلفات غیرنظامی در جریان بمباران صربستان، عراق و افغانستان گرفته تا ویرانی هایی که نتیجه‌ی مبارزات چریکی است. عواقب اجتماعی و اقتصادی خشونت گسترده است.

چریک ها و نیروهایی که مبنای مبارزه ی خود را خشونت قرار داده اند ممکن است بسیاری مهارت های به اصطلاح "اصلی" را مانند تاکتیک و برنامه ریزی نظامی، دارا باشند ولی فاقد مهارت های "فرعی" لازم برای زندگی و عمل در جوامع دمکراتیک هستند. شیوه های بکار رفته در مبارزه‌ی مسالمت آمیز استراتژیک، در مقطع بعد از مبارزه، یعنی در مرحله‌ی گذار، نیز به کار می آید- شیوه هایی که مربوط به سازماندهی، مدیریت و به دست آوردن مهارت های تازه می شود. از این گذشته، مخالفین شما نیز از آنجا که دارای مهارت هایی مشابه هستند می‌توانند در مرحله ی گذار دولت را اداره کنند و دگرگونی هایی را که با مبارزه شما به دست آمده از میان بردارند.

این کتاب به کسانی تقدیم می شود که به مبارزه‌ی مسالمت آمیز استراتژیک باور دارند، به ویژه آنانی که حاضرند در این راه از وقت و انرژی خود مایه بگذارند و آینده ای بهتر را برای خود و زادگاه خود به ارمغان بیاورند.

جوانان مبارز داخل کشور تا هر كجا ميتوانيد این مطالب را تكثير و در اختيار ساير هموطنان قرار دهيد.

گروه : آزادگی | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۱/۱۶ : 04-04-2008