خانم ليمبو از سال 1941 زماني که شوهرش براي گذراندن تعطيلات 10 روزه به خانه آمد ديگر او را نديد. او قبل از اينکه مرخصي اش به پايان برسد توسط ارتش احضار و از هند به ميدان جنگي در انگليس اعزام شد.

خانم ليمبو با گذشت 66 سال هنوز در انتظار بازگشت همسرش است. او ايمان دارد که قبل از مرگش به طور قطع يک بار ديگر با همسري که او را از عمق وجودش دوست دارد ملاقات خواهد کرد. او حاضر نيست مرگ همسرش را بپذيرد. اين پيرزن بر اين باور است که باور به زنده بودن همسرش، مرد محبوبش را در هر جاي جهان که باشد زنده نگه خواهد داشت.

او مي گويد؛ «9 سال پس از ناپديد شدن همسرم نامه يي به در خانه من آمد که در آن نوشته شده بود تمام سربازان مفقود شده در جنگ کشته شده اند. اما من چگونه بايد مرگ همسرم را مي پذيرفتم در حالي که هيچ گاه جسد او را نديده بودم؟ تصوير همسرم و تمام خاطراتي که با او داشتم مرتب در نظرم زنده هستند و همين امر باعث شده که از ته دل به زنده بودن او ايمان بياورم. اگر او مي مرد هيچ گاه خاطراتش تا اين حد زنده در جلوي چشمان من به حرکت درنمي آمدند.»

زماني که همسر خانم ليمبو براي نبرد اعزام شد، آنها هنوز سالگرد اولين ازدواج خود را جشن نگرفته بودند. خانم ليمبو در 14 سالگي ازدواج و از آن پس تمام زندگي خود را وقف وفاداري به همسر گم شده اش کرد.

او پس از مفقود شدن همسرش هيچ گاه حاضر نشد خود را زني بيوه به حساب بياورد و با مرد ديگري پيوند ازدواج ببندد.ليمبو مي گويد؛ «با وجود اينکه من وقت زيادي براي شناخت تمام و کمال همسرم نداشتم او را از عمق وجودم مي ستودم. آتش عشق او هنوز در قلب من سوزان است و نمي توانم در حالي که همسرم را تا اين حد دوست دارم، با مرد ديگري ازدواج کنم.»

خانم ليمبو ماهانه 63 دلار از ارتش هند مستمري مي گيرد. اين پول براي او بسيار کم است و تنها کفاف هزينه هاي اصلي زندگي او را مي دهد. او مي گويد؛ «شوهر من براي ارتش انگليس مي جنگيد و در راه انگليس جانش را به خطر انداخت بنابراين مستمري من را بايد دولت انگليس پرداخت کند نه دولت هندوستان. به نظرم مستمري من بايد معادل مستمري باشد که زنان بيوه انگليسي از ارتش دريافت مي کنند.»

گروه : گوناگون | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۲/۱۰ : 29-04-2008