اين محقق، «L.S.D» را در سال 1938 در حين آزمايش بر روي قارچي که بر روي غلات رشد مي کند، كشف كرد اما در سال 1943 زماني كه در حال انجام آزمايش‌هايي بود، قطره‌اي از اين ماده بر روي دستش ريخت و به قول خودش حالتي مسخ کننده همراه با اندکي سرگيجه به وي دست داد تا جايي که دست از کار کردن کشيد.

آلبرت هوفمن اميدوار بود که اين دارو براي درمان بيماري هاي رواني مانند «شيزوفرني» و همچنين کنکاش در نحوه عملکرد ذهن بشر استفاده شود اما «L.S.D» به ماده مخدر پرطرفدار دهه شصت ميلادي تبديل شد.

در اواخر سال 2007 مقامات سوييس به يک روان‌شناس اجازه دادند تا آزمايش‌هايي را در اين زمينه بر روي بيماراني که در مراحل جدي سرطان و ساير بيماري هاي کشنده قرار دارند انجام دهد. اگر چه اين آزمايش‌ها هنوز آغاز نشده اند اما در چهار دهه گذشته اين نخستين بار خواهد بود که تحقيقي درباره آثار درماني «L.S.D» انجام خواهد شد.

«L.S.D» خصوصا در دهه 60 ميلادي به عنوان يکي از متداول ترين مواد مخدر محسوب مي شد و فروش آن به دليل عوارض سوئي که دارد ممنوع اعلام شد.

آلبرت هوفمن براي سال هاي متمادي با ممنوعيت اين دارو در کشورهاي مختلف مبارزه کرد و همچنان استدلال مي کرد که او «L.S.D»را براي مصارف درماني و نه ماده مخدر توهم زا توليد کرده است.

هوفمن خود معتقد بود که کشف وي دزديده شده و مورد سوء استفاده قرار گرفته است.

وي در سال گذشته از سوي شرکت «سينتتيک» در بريتانيا که بر اساس يک نظرسنجي صورت گرفت در صدر فهرست 100 نابغه زنده دنيا قرار گرفت.

گروه : دانش | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۲/۱۲ : 01-05-2008