1- سرکوب فعالیتها
این شامل قوانینی نیز می شود که در چارچوبی نامعمول تدوین شده اند و یک سری اقداماتی را غیرقانونی خوانده اند. برای نمونه، قانون نظم و امنیت عمومی در زیمبابوه گرد‌هم آمدن بیش از پنج نفر در یک برنامه‌ی سیاسی یا غیر سیاسی را منوط به اجازه‌ی پلیس و نیروهای امنیتی کرده است. دلیل اینگونه قوانین و مقررات محدود کردن فضای سیاسی و افزایش هزینه های سازمانی و اجرایی جنبش است.

2- سرکوب فعالان
تهدید افراد، استراق سمع، دستگیری و زندانی کردن، شکنجه و حتی گاهی کشتن فعالان دلیلی به جز سرکوب فعالیتها دارد: ایجاد وحشت در میان مردم، جلوگیری از پیوستن آنان به جنبش و از هم پاشیدن رهبری جنبش. بیشتر رژیمهای غیردمکراتیک در هدف قرار دادن اعضای اصلی یک جنبش تخصص دارند و از این کار برای ایجاد جو رعب و وحشت استفاده می‌کنند. در موارد بسیاری نیروهای امنیتی به هدف گرفتن اعضای خانواده‌ی فعالان و حتی کودکان آنها نیز می‌پردازند.

3- ایجاد فضای ترس:
رژیم های غیر دموکراتیک به طور گسترده تلاش در ایجاد فضای ترس پیرامون فعالیت‌ هایی دارند که موجودیّت شان را به خطر می‌ اندازد. با برنامه ریزی دقیق، این رژیم ها به سرکوبی فعالان جنبش می پردازند و با استفاده از دستگاه تبلیغاتی خود به آفرینش "جوّ محاصره" می‌پردازند در یک چنین جوی هر کسی که دگراندیش باشد خائن و تروریست خوانده می شود. با ترکیب کردن اقدامات سرکوبگرانه و تبلیغات گسترده رژیم های غیر دموکراتیک تلاش می‌کنند فضایی ایجاد کنند که در آن شهروندان از حرف زدن پیرامون مضمون های "ضدّ رژیم" خود داری کنند. در چنین شرایطی مطالبه برای تحول کنترل می شود و تعداد افرادی که حاضرند به جنبش بپیوندند کاهش می یابد چرا که هزینه‌ی مقاومت بالا به نظر می‌ رسد. اقدامات نیروهای امنیتی اهمیت ویژه ای در چارچوپ استراتژی نیروهای مخالف دارد.

تجربه نشان داده است که نیروهای امنیتی، که بیشتر به صورت غیر رسمی عمل می‌کنند، حاضرند برای کسب اطلاع در مورد جنبش و مرعوب کردن فعالان آن به هر کاری دست بزنند. این البته چیز عجیبی نیست چرا که وظیفه‌ی نیروهای امنیتی حفظ امنیت رژیم است و نه حفظ امنیت مردم!

جوانان مبارز داخل کشور تا هر كجا ميتوانيد این مطالب را تكثير و در اختيار ساير هموطنان قرار دهيد.

گروه : آزادگی | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۳/۵ : 25-05-2008