هرچه یک جنبش مسالمت آمیز موفق تر می شود، اقدامات خصمانه و امنیتی علیه آن شدت می‌گیرد. شما باید به خلق کانال های ارتباطاتی امن برای جنبش بپردازید. مسئله فقط آگاهی دادن به اعضأ و فعالان در رابطه با نیروهای مخالف و توانمندی آنان برای نفوذ در جنبش نیست. مسئله در عین حال ایجاد همبستگی در صفوف جنبش است. بهترین راه این است که فعالان حواسشان باشد که چه می‌‌گویند و چه نمی‌گویند و مهمتر از آن متوّجه باشند که چگونه می‌گویند. برای باز داشتن نیروهای مخالف از دسترسی به اطلاعات حساس هرگز در محیط های غیر امن پیرامون برنامه های جنبش یا اسامی، تاریخ ها، و ارقام صحبت نکنید. این شامل مکالمه‌ی تلفنی و استفاده از اینترنت نیز می شود. البته همه‌ی کانال های اینترنتی نا امن نیستند ولی ایمیل ها ناامنند.

نمونه: چگونه به فردی که مسئول عضوگیری است می‌گویید که دوستی دارید که علاقمند است به جنبش بپیوندد؟

نادرست:
اگر موافق باشی همدیگر را ساعت سه در بازار ببینیم. می‌خواهم راجع به دوستم علی احمدی با تو حرف بزنم. علی مایل است که به جنبش بپوندد و می‌خواهد در جلسه‌ی بعدی سازمان در مورد سازماندهی اعتصاب ماه آینده شرکت کند.

درست:
اگر می‌شود در همان ساعت و محل همیشگی همدیگر را ببینیم. من دوستی دارم که خیلی مایل است در رابطه با آن برنامه‌ی مهمی که ماه آینده داریم به ما کمک کند.

اشاره٬ مهم چه گفتن نیست٬ چگونه گفتن است.

برای جلوگیری از نفوذ نیرو های امنیتی در صفوف جنبش، ایجاد و ارتقاء فرهنگ امنیت ضروری است. این نه تنها هزینه‌ی فعالیت را برای جنبش و فعالان کاهش می‌دهد بلکه، با افشای "چهره‌ی زشت" رژیم و بی أثر بودن دستگاه های سرکوب آن موجب می شود که مطالبه برای تغییر و تحول در میان هواداران جنبش شدت بگیرد.

پرسش های اصلی:
1-سرکوب چگونه عمل می‌کند؟
2- عام ترین شیوه های سرکوب کدامند؟
3- فرهنگ امنیت چیست؟
4- چگونه ارتباطات خود را حفظ کنیم؟

موضوعات اصلی شامل این ها می شود:
1- انفعال به معنی امن بودن نیست.
2- شیوه ها
2-1- سرکوب فعالان و مردم.
2-2- ایجاد فضای ترس.
3- شیوه‌ های بهبود فرهنگ امنیت

جوانان مبارز داخل کشور تا هر كجا ميتوانيد این مطالب را تكثير و در اختيار ساير هموطنان قرار دهيد.

گروه : آزادگی | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۳/۸ : 28-05-2008