وقتی قبول کردیم که ترس یک حالت عادّی و غریزی در ما است و فهمیدیم که واکنش های فیزیولوژیکی و روانی ما هنگام ترسیدن چیست می‌توانیم بر احساس شرم ناشی از ترس فایق آییم و از تحقیر دیگران بپرهیزیم. اگر می‌خواهیم که جنبش موفق شود باید شیوه های از بین بردن تأثیرات مضر ترس را یاد گرفته وبه کار بندیم. انتظار اتفاقات غیر مترقبه را داشتن می تواند به کاهش ترس کمک کند. اعتماد و باور به رهبری و اعتقاد به اهداف جنبش نیز از شدت ترس می‌کاهد. عامل دیگری که ترس را کاهش می دهد باور به این است که منفعت واقعی فرد فعّال در گرو تغییراتی است که جنبش در راه محقق کردن آن ها تلاش می‌کند. جامه‌ی عمل پوشاندن به اهداف استراتژی کلان نیازمند اقدامات مسالمت آمیز بسیاری است. و ازهر اقدامی می‌توان در مورد واکنش مخالفین و سایر بازیگران صحنه درسی آموخت (به بخش های چهار، نه و ده مراجعه کنید).

به همین دلیل نباید اقدامی بکنید که فعّالان جنبشتان نتوانند از پس واکنش نیروهای مخالف به آن برآیند. مثلاً اگر اغلب فعالان جنبش هرگز دستگیر نشده اند از به راه انداختن راه پیمایی های پی در پی و تحریک آمیزی که ممکن است یه دستگیری گروهی فعالان منجر شود بپرهیزید. در عوض به سازمان دادن کنسرت های اعتراضی و برنامه های مشابهی بپردازید که پشتیبانی همگانی از جنبش را افزایش می دهد بدون آنکه به بازداشت دست جمعی فعالان بیانجامند. برای موفقیت آمیز بودن استراتژی، کمپین و اقدام مسالمت آمیز، سطح انظباط و درجه‌ی مقاومت فعالان شما باید در ارتباط مستقیم با شیوه های احتمالی سرکوب باشد. یک اقدام شجاعانه و خطرناک به تنهایی می تواند به واکنش های انتقامی سختی منجر شود و نظر رسانه های کشوری و جهانی و همچنین مردم را به خود جلب کند. گرچه نمی توان واکنش مخالفان حتی در جوامع دموکراتیک را پیش‌بینی کرد، تجربیات حاکی از آن است که خشونت و اقدامات تخریبی شما می تواند به واکنش های بی اندازه تند رژیم منجر شود.

وضع دشوار زندانی:
در طول مبارزه، فعالین در خطر دستگیری، بازجویی، محاکمه و اقدامات تنبیهی مشابه قرار دارند. در حالی که در رژیم های دمکراتیک فعالان با راحتی و امنیت بیشتری به اقدامات اعتراضی می پردازند، بازجویان شیوه های مؤثری برای تحت فشار قرار دادن حتی شجاع ترین و باتجربه ترین فعالان خلق کرده اند. نام یکی از این شیوه ها "وضع دشوار زندانی" است. درک این شیوه، که در زیر با مثالی به آن پرداخته ایم، می تواند به شما و جنبش کمک کند.

فرض کنید که شما و یکی از دوستانتان هنگام نصب اعلامیه ای در مورد یک اقدام مسالمت آمیز دستگیر شده اید. بازجویان شما را در دو سلول جداگانه قرار می‌دهند و به شما می‌گویند که اعلام اقدامات غیرقانونی (یعنی کاری که شما کرده اید) می تواند به سه ماه حبس منجر شود. آنان سپس به شما پیشنهادی می‌کنند: اگر به جرم خود اعتراف کرده و نام سایر فعالان را افشا کنید تنها به یک هفته زندان محکوم می شوید، در غیر این صورت باید سه ماه آب خنک بخورید. بازجویان پیشنهاد مشابهی به دوست شما نیز می کنند چرا که می‌دانند تنها سه احتمال وجود دارد: هیچکدام اعتراف نمی‌کنید، هر دو اعتراف می‌کنید، یا یکی اعتراف می‌کند و یکی نمی‌کند.

تنیجه اما یکی از سه مورد زیر خواهد بود:
1- اگر هر دو اعتراف کنید هر دو یک هفته در زندان خواهید ماند.
2- اگر هیچکدام اعتراف نکنید هر دو فقط یک شب (همان شب) در زندان خواهید ماند.
3- اگر یکی اعتراف کند و دیگری نکند، آنکه اعتراف کرده یک هفته و آنکه نکرده سه ماه در زندان خواهد ماند.

منطقی ترین کار برای شما آن است که اعتراف کنید زیرا اگر دوست شما اعتراف کند و شما نکنید چند ماه و یا حتی بیشتر در زندان به سر خواهید برد. این منطقی ترین کار برای دوست شما نیز هست. اگر هر دو اعتراف کنید فقط یک هفته در زندان خواهید ماند و البته بازجویان اطلاعات ارزشمند زیادی به دست خواهند آورد! اما کاری که بهترین نتیجه را عاید شما، دوست شما و جنبش شما می‌کند این است که هیچکدام اعتراف نکنید. در این حالت البته بازجویان شاید به استفاده از زور و اعمال فشار بپردازند. تجربه نشان داده است که هر چه فعالان کمتر به هم اعتماد داشته باشند کار بازجویان راحت تر می‌شود. "وضع دشوار" زندانی نشان می‌دهد که گرفتن اعتراف چقدر می تواند راحت باشد و اعتماد و همکاری بین فعالان از چه اهمیتی برخوردار است. این نمونه در مواردی که شما به تنهایی دستگیر بشوید نیز صدق می کند چه در آن حالت بازجویان به شما خواهند گفت که فعالان دیگری فی الحال بازداشت شده و یا به زودی بازداشت خواهند شد و بهترین راه برای شما اعتراف به جرم و در نتیجه نرفتن به زندان است. (برگرفته از کتاب "فرگشت همکاری" نوشت هی رابرت اکسلرد).

خلاصه‌ی بخش:
گام های بعدی.
در بخش های پیشین به سرشت و منابع قدرت و مهارت های اولیه ای که باید برای تبدیل یک اقدام فردی به کمپینی فراگیر (حتی در شرایط سرکوب) داشته باشیم، پرداختیم. در این بخش می آموزیم که چگونه می توان این آموزه ها را به دیگران انتقال داد و چه منابع اطلاعاتی دیگری برای آموختن پیرامون مبارزه‌ی مسالمت آمیز وجود دارد. گام بعدی، پس از آموختن این مطالب، را باید خود بردارید. دقت کنید که این گامها نه فقط مسالمت آمیز که استراتژیک نیز هستند و شما باید نه فقط مردم جامعه‌ی خود که همه‌ی دنیا را از وجودشان آگاه کنید!

پرسش های اصلی:
1- ترس چیست؟
2- چگونه اثرات ترس را از میان برداریم؟
3- چگونه با اقدامات تنبیهی مخالفین طرف شویم؟

موضوعات اصلی شامل این ها می‌شود:
1- معنی ترس.
2- مقابله با ترس از طریق آماده سازی خود پیش از عمل و در هنگام عمل.
3- وضع دشوار زندانی.

جوانان مبارز داخل کشور تا هر كجا ميتوانيد این مطالب را تكثير و در اختيار ساير هموطنان قرار دهيد.

گروه : آزادگی | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۳/۱۲ : 01-06-2008