![]() |
نشاسته تکامل انسان را تسريع کرديک مطالعه تازه ژنتيکي حاکي از آن است که توانايي انسان در هضم مواد غذايي پر از نشاسته مانند سيب زميني ممکن است موفقيت آن در ميان موجودات ديگر زمين را توضيح دهد.
به گزارش نشريه «نيچر ژنتيکس» انسان در مقايسه با ديگر پستانداران داراي تعداد بسيار بيشتري از نسخه هاي يک ژن ضروري براي تجزيه مواد نشاسته يي پرکالري است و به گمان نويسندگان اين مقاله از دانشگاه کاليفرنيا در سانتا کروز اين کالري هاي اضافه احتمالاً براي تغذيه مغز بزرگ تر انسان جنبه حياتي داشته است. تا پيش از اين دانشمندان فکر مي کردند شايد خوردن گوشت علت اين وضع بوده است. با اين حال دکتر ناتانيل دوميني و همکارانش استدلال مي کنند بعيد است چنين باشد. وي مي گويد؛«حتي وقتي به شکارچيان-گردآوران مدرن مي نگريد، گوشت کسر نسبتاً کوچکي از غذاي آنها را تشکيل مي داده است.»
اين فرض که دو تا چهار ميليون سال قبل، موجودي با مغزي کوچک که به سختي روي دو پا راه مي رفته، مي توانست به شکلي موثر حتي از طريق مرده خواري گوشت به دست آورد، خيلي محتمل به نظر نمي رسد. تيم محققان دريافت که انسان حامل نسخه هاي اضافي از ژني به نام AMY1 است که براي توليد يک آنزيم بزاقي (اميلس) جهت تجزيه نشاسته جنبه ضروري دارد.
اين تيم سپس گروه هايي از انسان ها با عادات تغذيه يي متفاوت را مطالعه کرد و دريافت کساني که نشاسته زيادي در غذايشان هست داراي نسخه هاي بيشتري از ژن AMY1 در مقايسه با گروه هايي هستند که رژيم غذايي آنها حاوي نشاسته کمتري است. براي مثال اعضاي قوم ياکوت از قطب شمال که رژيم غذايي آنها به طور سنتي حاوي مقدار زيادي ماهي است، در مقايسه با ژاپني ها، که در غذاي آنها نشاسته زيادي مثل برنج وجود دارد، داراي نسخه هاي کمتري از اين ژن بودند.
محققان معتقدند قديمي ترين اجداد ما انسان ها علاوه بر مصرف ميوه هاي رسيده که پستانداران مي خورند، شروع به جست وجوي منابع تازه غذايي کردند. اين منابع تازه همان نشاسته ها بودند که به صورت ريشه گياه در دل زمين پرورش مي يافتند يعني نمونه هاي وحشي گياهاني مانند هويج، سيب زميني و پياز. دکتر دوميني گفت؛ زماني که انسان هاي اوليه در درست کردن آتش استاد شدند، پختن سبزيجات پر از نشاسته، خوردن آن را آسان تر مي کرد. به گفته وي ما اين ريشه ها را مي پزيم، و سيب زميني سرخ کرده و پخته مي خوريم. وقتي غذا پخته است، مي توان در مجموع کمتر خورد چون هضم آن راحت تر است و در نتيجه انرژي بيشتري به بدن مي رساند. و به اين ترتيب منابع غذايي فرعي به تدريج بخشي از رژيم اصلي غذايي شد. دکتر دوميني گفت؛ به اين ترتيب امکان رشد جمعيت فراهم آمد و اين جمعيت ها به سرزمين هاي تازه راه يافتند.
دعوت
کیفهایی که برق تولید میکنند