مشكلات و معضلات موجود در ناوگان حمل و نقل عمومى پايتخت فقط به ايام پايانى سال خلاصه نمى شود، بلكه تهرانى ها معمولاً در طول سال عادت كرده اند كه دقايق زيادى روى پا بايستند تا از بين تاكسى هاى خالى كه در مقابل آنها رژه مى روند، يكى دلش به رحم آيد و آنها را سوار كند و البته اين مشكلات در روزهاى پايانى سال شكل جديدتر و شديدترى به خود مى گيرد.

در اين بين نمى توان با قاطعيت همه تقصيرها را به گردن راننده هاى تاكسى انداخت، چون اين افراد جزو اقشار زحمتكش جامعه اند و هم اكنون نيز در بين آنها افراد زيادى هستند كه به دور از وسوسه هاى دربستى و دربستى هاى وسوسه اى، درهاى تاكسى خود را به روى همه باز گذاشته اند و كار روزانه و عادى خود را براى رضاى خدا و جلب رضايت خلق خدا انجام مى دهند.آنچه در اين زمينه اهميت دارد، نوع مديريت، برنامه ريزى و نظارت بر امور تاكسيرانى شهر است، نكته اى كه بارها و بارها كارشناسان و مسئولان دولتى و شهرى بر آن تأكيد كرده اند.
با اين همه جالب است بدانيم كه شهرستان هاى كشور معمولاً با چنين مشكلى مواجه نيستند و عملكرد مديريتى قابل قبول، مؤثر و كارگشايى دارند.

مهندس حسين هاشمى مدير توسعه ناوگان ستاد مديريت حمل و نقل و مصرف سوخت كشور در اين باره مى گويد: «مشكل موجود، نارضايتى شهروندان از وضع مديريت تاكسى ها و موضوع ارتقاى بهره ورى از تاكسى در حمل و نقل نيمه عمومى است؛ «نيمه عمومى» به اين علت كه تاكسى را نبايد صددرصد عمومى دانست و البته شخصى هم نيست. ما بايد به سمتى برويم كه شهردارى تهران و برخى شهرهاى ديگر همانگونه كه در قانون آمده است به وظايف مديريتى خود عمل كنند و از امكانات و تسهيلات دولتى بهترين بهره ورى را داشته باشند.»

وى مى افزايد: «ما نيازمند نگاه جديدى هستيم چرا كه در ساعات اوليه و پايانى روز كه شهروندان به تاكسى نياز دارند، تعداد مناسب تاكسى در زمان و مكان مناسب وجود ندارد و لازمه اصلاح اين وضع، انجام مهندسى مجدد در مديريت و نظارت تاكسى هاست و البته منظور از نظارت اين نيست كه ما به تعدادى بازرس اكتفا كنيم، چرا كه اين نوع بازرسى ها چندسالى است كه انجام مى شود و نتيجه و نفعى به حال شهروندان ندارد.

اين در حالى است كه مشكلات ايجاد شده ارتباطى به رانندگان تاكسى ندارد و برخى از اين افراد ناخواسته و ناآگاهانه در بروز برخى معضلات مشاركت و نقش دارند و اگر شرايط مناسب ترى براى مسافركشى آنها فراهم شود، آنها نيز به انجام وظيفه اصلى خود مى پردازند.»

خط هاى مناسبى نداريم
يكى ازتاكسى هايى كه براى شهروندان منتظر، بوق مى زند و از بين ۷۰ تا ۱۰۰ شهروند حتى يك نفر را هم سوار نمى كند، با شنيدن فرياد «دربست» خبرنگار ما ترمز مى زند و در طول مسير و در پاسخ به سؤالات مى گويد: «با اين اوضاع ترافيك و شلوغى، اصلاً به صرفه نيست كه در خط هاى مشخص شده خودمان كار كنيم. بعضى وقت ها يك ساعت در مسيرى معطل مى شويم كه كرايه اش ۲۰۰ تومان بيشتر نيست در حالى كه مسيرهاى خلوت ترى وجود دارد كه مى توان به سوار كردن مسافر دربست در آن مسيرها اميدوار بود و يا حداقل اين كه به خاطر ترافيك سبك تر و روان تر حتى اگر به فكر دربست هم نباشيم و به صورت عادى كاركنيم، درآمد بيشترى در زمان كمتر خواهيم داشت.»

وى مى افزايد: «سازمان تاكسيرانى براى برخى از تاكسى ها خط هايى را تعريف كرده است كه فعاليت در آنها اصلاً درآمد ندارد و اين دسته از تاكسى ها مجبورند به خط هاى ديگر بروند و هر چند اين كار از نظر تاكسيرانى تخلف است اما واقعيت اين است كه هم اكنون تعداد زيادى از تاكسى ها در خطوطى غير از خطوط خود فعاليت مى كنند. حتى برخى ها كه بايد در داخل تهران باشند در مسير تهران- كرج هستند.»

اين تاكسيران به فرهنگ عمومى جامعه هم اشاره مى كند و مى گويد: «برخى اوقات تاكسى ها در يك صف طولانى براى سوار كردن شهروندان مى ايستند ولى هر كس به بهانه اى سوار تاكسى نمى شود؛ يكى مى گويد من بايد در صندلى جلو بنشينم و البته تعداد اين افراد كم نيست، بعضى ها هم معلوم نيست كه منتظر چه هستند چرا كه دقايق زيادى روى پا مى ايستند و سوار هيچ يك از تاكسى هاى حاضر در ايستگاه ها نمى شوند. همين عوامل موجب مى شود كه وقت ما به هدر رود و برخى از تاكسى ها هم براى لج بازى با شهروندان، در ساعت ها و روزهاى شلوغ كسى را سوار نمى كنند و به دنبال مسافر دربست مى گردند.»

وى به اين نكته هم اشاره مى كند كه بعضى از شهروندان به رانندگان تاكسى به عنوان افراد سطح پايين نگاه مى كنند و اين نوع نگرش براى رانندگان تاكسى قابل قبول نيست. همين مسئله موجب مى شود كه راننده تاكسى از نظر روحى و روانى آسيب ببيند و نتواند به وظايف معمول خود در شهر عمل كند.

كمتر جاى دنيا مثل تهران است
در طول سه سال گذشته از محل تبصره۱۳ قانون بودجه، بيش از ۶۰ هزار دستگاه تاكسى به شهردارى هاى كشور تحويل شد و البته به گفته مدير توسعه ناوگان ستاد مديريت حمل و نقل و مصرف سوخت كشور تأثيرات مثبت اين تسهيلات و مساعدت ها در بسيارى از شهرهاى كشور مشهود است.

هاشمى مى گويد: «اگر ميزان تسهيلات ارائه شده از سوى دولت به شهردارى ها را در طول سه سال گذشته بررسى و آن را با سه سال قبل از دولت نهم مقايسه كنيم، مشخص مى شود كه در سه سال اخير براى توسعه ناوگان حمل و نقل عمومى، سه برابر كار شده است. البته اقداماتى از سالهاى قبل انجام شده بود ولى در سه سال گذشته امور با سرعت بيشترى پيش رفت و بسيارى از طرح و برنامه ها از محل تبصره ۱۳ اجرا شد.»

وى با اشاره به تعداد تاكسى هاى موجود در پايتخت اظهار مى دارد:«هم اكنون بيش از ۱۰۰ هزار تاكسى، ون و مسافربر ساماندهى شده در تهران وجود دارد و اين رقم، رقم كمى نيست. سازمان تاكسيرانى و شهردارى تهران بايد با اعمال مديريت و نظارت مناسب و با استفاده از شيوه هاى مديريتى نوين، بهترين شكل حمل و نقل عمومى را در تهران اجرا كنند اما شاهديم كه اين مديريت بر مبناى عرضه و تقاضاى حمل و نقل در بخش تاكسيرانى نيست و بسيارى از تاكسى ها در خطوطى مجبور به فعاليت هستند كه از نظر كارشناسى صحيح نيست و به همين علت، پليس راهنمايى و رانندگى و ستاد مديريت حمل و نقل و مصرف سوخت كشور مصمم به اصلاح ساختار تاكسيرانى تهران هستند.

هاشمى با اشاره به اظهارات مديرعامل سازمان تاكسيرانى تهران مبنى بر اين كه در هيچ جاى دنيا تاكسى وسيله حمل و نقل عمومى نيست و در تهران نيز نبايد باشد، مى گويد: «اگر برخى ها از وضعيت تاكسيرانى دنيا حرف مى زنند بايد به سيستم هاى ديگر حمل و نقل عمومى در آن كشورها از جمله اتوبوسرانى، مترو، مينى بوس رانى، مدى بوس رانى و خطوط مختلف ريلى نيز توجه داشته باشند. بايد بررسى شود كه در كشورها سهم هريك از سيستم هاى حمل و نقل چند درصد است و آيا اين سيستم ها مثل تهران در دسترس نيستند !»

مدير توسعه ناوگان ستاد مديريت حمل ونقل و مصرف سوخت كشور مى افزايد: «اگر تاكسيرانى در تهران را نيمه عمومى مى دانيم به اين علت است كه اين سيستم، با خلأ و كاركرد نامناسب ناوگان عمومى نيز مواجه است و البته راه حل اين نيست كه تاكسى ها كاملاً خصوصى شوند و هر تاكسى فقط يك نفر را جابه جا كند بلكه اين اتفاق بايد در يك فرآيند گذار رخ دهد و به مرور زمان و با توجه به سياست هاى درازمدت و پيش بينى شده محقق شود.»

تاكسيرانى شهرستان ها موفق تر از همتاى تهرانى
بسيارى از شهردارى هاى كشور از امكانات و تسهيلات دولتى در زمينه حمل ونقل عمومى و بويژه تاكسيرانى بهترين استفاده را كرده اند و با مديريت صحيح، اوضاع ترافيك و حمل ونقل عمومى شهرهاى خود را سامان داده اند.مهندس هاشمى دراين باره مى گويد: «بعضى از تاكسيرانى هاى شهرهاى كشور عملكرد خيلى خوبى دارند و به عنوان مثال، براى تعيين خطوط فعاليت تاكسى ها، مكان يابى پايانه هاى تاكسى و نيز ساماندهى مسافربرهاى شخصى و تاكسى ها و نظارت بر فعاليت تاكسى ها اقدامات مؤثر و كارگشايى انجام داده اند.»

وى مى افزايد: «علاوه بر اين، برخى شهردارى هاى كشور براى راننده هاى تاكسى خود ارزش ويژه اى قائل هستند و راننده تاكسى در اين شهرها شخصيت خاصى دارد. اين موضوع را مى توان در شهرهاى پيشرفته دنيا نيز مشاهده كرد. بنابراين مشخص مى شود كه اين شهردارى ها به جاى حرف زدن و شعار دادن و اشاره كردن هاى نامربوط به كشورهاى دنيا، شيوه هاى مديريتى نوين و به روز را به كار گرفته اند.»

تکه کلامهای راننده تاکسی های تهرانی ۸۷/۶/۵

به مسافرکشهای شخصی اعتماد نکنيد! ۸۶/۱۰/۱۲

گروه : مقاله | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۷/۱۲/۳۰ : 20-03-2009

آیا تحریم نفت آخرین هشدار به سران جمهوری اسلامی است؟