این کاریکلماتور است که اسم شاپور را به ادبیات مدرن ایران سنجاق کرده. در زیر چند نمونه از کارهای شاپور را می خوانیم:

- بار زندگی را با رشته عمرم به دوش می کشم.

- زندگی بدون آب از گلوی ماهی پایین نمی رود.

- باغبان وقتی دید باران قبول زحمت کرده ، به آبپاش مرخصی داد.

- قطره باران غمگین روی گونه ام اشک میریزد.

- فواره و قوه جاذبه از سربه سر گذاشتن هم سیر نمی شوند.

- جارو، شکم خالی سطل زباله را پر می کند.

- بلبل مرتاض روی گل خار دار می نشیند.

- برای مردن عمری فرصت دارم.

- در خشکسالی آب از آب تکان نمی خورد..

- قلبم پر جمعیت ترین شهر دنیاست.

- رد پای ماهی نقش بر آب است.

- گل آفتابگردان در روزهای ابری احساس بلاتکلیفی می کند.

- اگر خودم هم مثل ساعتم جلو رفته بودم حالا به همه جا رسیده بودم.

- به عقیده گیوتین سر آدم زیادی است..

- با چوب درختی که برف کمرش را شکسته بود ، پارو ساختم.

- با سرعتی که گربه از درخت بالا می رود، درخت از گربه پایین می آید.

- وقتی تصویر گل محمدی در آب افتاد ، ماهی ها صلوات فرستادند.

- ستارگان سکه هایی هستند که فرشتگان در قلک آسمان پس انداز کرده اند.

- دلم برای ماهی ها می سوزد که در ایام کودکی نمیتوانند خاک بازی کنند.

- پرگاری که اختلال حواس پیدا می کند بیضی ترسیم می کند.

- با اینکه گل های قالی خارندارند ، مردم با کفش روی آن پا می گذارند.

- آب به اندازه ای گل آلود بود که ماهی ، زندگی را تیره و تار میدید.

گروه : ادبيات | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۸/۵/۶ : 28-07-2009

آیا تحریم نفت آخرین هشدار به سران جمهوری اسلامی است؟