عبدالله مي گويد والدينش پول سفر او را تهيه کرده اند. به دليل درآمد بالاي پدر عبدالله در کابل آنان در افغانستان زندگي خوبي داشته اند. ولي الان عبدالله بايد به همراه جمعي ديگر در سرماي زير صفر زير پلي در نزديکي ايستگاه مترو زندگي کند. آنان چند چادر دارند، ولي به اندازه کافي کيسه خواب در اختيار ندارند. براي همين عبدالله و عده يي ديگر تا ديروقت شب پاي آتش مي نشينند. با شروع تاريکي گروه هاي مختلفي در کنار کانال سنت مارتين در پاريس دور آتش جمع مي شوند. بعضي از آنان به زبان پشتو حرف مي زنند، برخي ديگر فارسي، بسته به اينکه از کدام منطقه افغانستان مي آيند. همه آنان يک نقطه مشترک با هم دارند و آن هم اينکه مي خواستند کشوري را ترک کنند که در آن آينده خوبي در انتظارشان نبوده است.

عبدالله که از قوم هزاره است، مي گويد؛ «در افغانستان نه امکان تحصيل داريم و نه امکان کار. علاوه بر اين با خطر حملات طالبان هم روبه رو هستيم که مي گويند ما جايي در افغانستان نداريم چون مثل چيني ها چشم بادامي هستيم.» فرد ديگري نيز وارد گفت وگو مي شود. او مي گويد؛ «کشورهاي بسياري به افغانستان سرباز مي فرستند. آنها مي گويند مي خواهند افغانستان را از دست طالبان آزاد کنند. ولي وقتي ما به همان دليل به اروپا مي آييم، ما را به افغانستان برمي گردانند.»

بسياري از افغان ها به فرانسه پناه مي آورند. عده زيادي از آنها قصد دارند از فرانسه به انگليس بروند، چراکه با زبان انگليسي بيشتر آشنا هستند و بسياري شان در آنجا فاميل دارند. براي بقيه افغان ها فرقي ندارد در کدام کشور اروپايي ماندگار شوند. مهم اين است که بتوانند پول دربياورند و در ترس دائم از پليس به سر نبرند. آگوستين لگران که در يک انجمن خيريه کار مي کند، مي گويد در سال هاي اخير تعداد پناهجويان به ويژه نوجوانان پناهجو، افزايش يافته است. ولي از آنجا که دولت فرانسه مبارزه با مهاجرت غيرقانوني را جزء اهداف اصلي خود قرار داده، نهادهاي دولتي به پناهجويان رسيدگي نمي کنند.

فقط عده معدودي هستند که داوطلبانه به نوجوانان پناهجو کمک مي کنند. براي نمونه يک مرکز فرهنگي در پاريس يکي از سالن هاي خود را در اختيار پناهجويان افغان گذاشته تا شب ها در آنجا بخوابند. حدود 80 افغاني شب را در آن سالن مي گذرانند. افراد داوطلب در اين مرکز به آنان همچنين سوپ داغ مي دهند. لگران مي گويد؛ «اين اقدامات همه غيرقانوني است، چرا که ما به خارجياني کمک مي کنيم که مدرک شناسايي ندارند و اين کار از نظر قانون جرم محسوب مي شود. واقعاً مسخره است.»

سازماني که لگران با آن کار مي کند، به دليل شرايط ويژه افغانستان خواهان دادن اجازه اقامت به همه پناهجويان افغان است. دولت فرانسه در پاييز اردوگاهي در کاله را تخليه کرد که در آن پناهجويان به طور غيرقانوني زندگي مي کردند و براي اولين بار بعد از سال 2005 پناهجويان افغان را به کشورشان بازگرداند. اريک بسون وزير مهاجرت فرانسه تاکيد مي کند جنگ در يک کشور دليل کافي براي قبول پناهندگي نيست. به همين دليل بسياري از افغان ها تقاضاي پناهندگي نمي کنند، چون مي دانند چندان شانسي براي قبولي ندارند، مخصوصاً اگر از يونان يا ايتاليا به فرانسه آمده باشند و در آنجا از آنان اثر انگشت گرفته باشند.

گروه : مقاله | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۸۸/۱۱/۴ : 24-01-2010

آیا تحریم نفت آخرین هشدار به سران جمهوری اسلامی است؟