اگر هم خطری در اون نزدیکی‌ها بود که این کار رو نمی‌کنیم. اما اگه همه چیز امن بود…؟

این ایده را دوست دارم. کاربردی است. فکرشده است. و معتقدم موفق خواهد شد. اما چرا.

۱- طلب ِ قهرمانی نمی‌کند. در همان توضیح اول می‌گوید «اگر هم خطری در اون نزدیکی‌ها بود که این کار رو نمی‌کنیم». به روان و آرامش ِ مخاطبش احترام می‌گذارد. طلب ِ شهادت نمی‌کند.

۲- منظم است ولی اسیر ِ نظم نمی‌شود. ایده می‌گوید پنج‌شنبه ساعت پنج برای چند لحظه روسری‌اش را برمی‌دارد. منظم است، چون می‌گوید روز ِ خاصی و ساعت ِ خاصی، اما از این جلوتر نمی‌رود. نمی‌گوید «راس ساعت پنج در میدان آزادی». به مخاطب امکان می‌دهد لحظه و مکان را انتخاب کند. مخاطب ۳۶۰۰ ثانیه فرصت دارد تا یک اقدام پنج ثانیه‌ای را انجام دهد.

۳- از ابتدا به راه فرار فکر می‌کند. می‌شود برای چند لحظه برداشتن ِ روسری بهانه تراشید. می‌شود باد آمده باشد. لازم نیست کنش‌گر در معرض ِ خطر ِ بیهوده قرار گیرد.

۴- هیجان‌انگیز است. شبیه flash mob است. می‌شود حالش را برد.

۵- مخاطبش را می‌شناسد. در ایمیلی که از گروه گرفتم توضیح داده‌ شده: برای این کار روی رسانه مجازی خیلی حساب کرده‌ایم. هرچند معتقدیم جای اعتراض مدنی در خیابون است و نه اینترنت، اما هماهنگیهایش می‌تواند با کمک اینترنت تسریع شود.

می‌دانيد که با کلیک می‌شود کار را آغاز کرد، اما میدان ِ این فعالیت خیابان است.

اما نکته صرفا «پنج در پنج» و ویژگی‌هایش نیست. نکته این است که چنین ایده‌ای در یک جامعه زاده شده است. رفیقی می‌گفت من زیادی خوش‌بین هستم. نمی‌توانم چنین ایده‌هایی را ببینم و به آینده خوش‌بین نباشم.

لينک منبع

به اشتراک بگذارید:

نظر شما چیست؟

گروه جنبشهای اجتماعی | چاپ | * فرستادن به دوستان | | ۹۰/۷/۱۶ : 08-10-2011

آیا سقوط رژیم اسد راه سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی را هموار می کند؟