اگرایران را برای انسان دوست داریم - بابک پرهام

شغل مفید سیاسی مختص ِ جوامع با ثبات و دمکراتیک است . در حالی که در جوامعی که رابطه ی فرمانروا و فرمانبردار یک طرفه و رعیت وار است معنی شغل سیاسی جز فساد یا حداکثر چاکری و خودفرشی وجدان برای قدرت چیز دیگری را در بر نمی گیرد. در چنین جوامعی فقط فعالان و مبارزان مستقل سیاسی که ، به روان و به فکر، پایبند ِ اصول و تربیت حقوق بشرهستند می توانند واقعیت اخلاق و منش ِ سالم سیاسی را تا براندازی ِاستبداد و فراهم آوردن شرایط برقراری دولتشهر قانونی و حقوقی نمایندگی بکنند . ایران امروز چه در داخل یا خارج به فعال مستقل و سالم سیاسی نیازمند است .

اشتغال و کلا زهادتِ حزبی- سیاسی میان مدعیان فرقه ای که هر یک خود را به نوعی جانشین این نظام می پندارند ، به همام مقیاس که امکانات جمعی ِ مبارزه علیه این نظام را محدود کرده است ، توانایی تفریقی نظام را نیز میان شهروندان دمکراسی خواه و سکولار افزایش داده است. نسل جوان ایران چه در داخل یا خارج باید با تمام محدودیت های مالی و اجتماعی خود بکوشد یک حلقه ی مبارزاتی و مستقل از کوشندگان سیاسی ِ داخل و خارج درجهت تشویق روحی و ابتکار عملی برای یک اتحاد ملی و ورا حزبی تشکیل بدهد. این امر شاید به ظاهر مشکل و حتی برای عده ای غیر ممکن به نظر برسد . بله ، تا زمانی که افراد جوان خود را معطل حمایت و فرمان این یا آن گرایش سیاسی در داخل یا خارج از کشور بکنند هیچگاه به نیرویی نتیجه ساز برای جامعه تبدیل نخواهند شد.

غرض ، پشت کردن به گرایش های سیاسی و بی اهمیت دانستن آنها نیست ، بلکه دقیقا هدف ، پروازی روانی و مشاهده ای است فکری ، چون باز معرفت و عقاب مصلحت بر فراز این گرایش ها ، برای شکار آن عده از وجدان های سیاسی که یک اتحاد ملی برمبنای اصول و فرهنگ ِ حقوق بشررا برای برچیدن نظام مولایان هدف استراتژیک خود می دانند. بقیه آزاداند تا اجل به جعل مباحث سیاسی و حدیث و خاطرات سیاسی ادامه بدهند. بدینسان جوانان دمکراسی خواه ِ آگاه به حکمت جمهوریت و پادشاهی ، و نه شیفتگان تعصب به این دو مکتب ِ سیاسی ، در داخل و خارج از کشورباید از یک سوی پیام های ملی افرادی چون اکبر گنجی ، رضا پهلوی ، امیر انتظام و زرافشان و از سوی دیگر کوشش های متحد کننده ی فرهیختگان مستقل را، در یک مقیاس ملی و بین المللی ، اهرم های اتصالی یک مبارزه ی مشترک قرار بدهند و نه شمشیر یا سپر مکتبی علیه یکدیگر. نبرد با استبداد و تروریسم ملایان نیازمند گشودگی روانی میان فرهیختگان سالم و معتدل نسل پیشین و تهاجم تبلیغی- فکری نیروی جوان تحت پوشش یک شعار و یک مکانیسم رهبری ِ متحد و منسجم ملی است .

هنگامی که هسته ی سالم ، نیرو پذیر و نیرو آفرین این رهبری با فضیلت ِ مصمم ِ فرهیختگان نسل پیشین و همت و جوانمردی ِ نسل جوان و دلسوز ایران شکل بگیرد آنگاه است که حمایت اخلاقی ، فکری و حقوقی دنیای آزاد برای برچیدن نظام ملایان و سازمان دادن به تاسیس یک نظام دمکراتیک نقش آفرین و بازدهنده خواهد شد . جمهوری اسلامی یک باتلاق ملی ، منطقه ای و بین المللی است و، به هیچ وجه ، حدیث ورود به دمکراسی با حیله ی گذرمصالحه آمیز از درون این نظام برای وجدان های زنده و بیدار قابل پذیرش نیست . با بستن تمام منابع سیاسی ، اجتماعی به روی این باتلاق تمدنی ،و مهمتر از همه اگر جهان سرمایه و انرژی نیز خطر را احساس کرده باشد ، با بستن منابع اقتصادی ، آن را باید هر چه سریع تر خشک کرد. نظام ملایان دشمن سعادت و نعمت زمینی و مخرب گوهر ِ الهی نفس بشر است.طاعت ِ ما از حق انسانی مان به حق با این اوباش یاغی در نبرد است و نه معامله ؛ هر مذاکره ای هم فقط وسیله برای پذیرش اعلام شکست و ثبت ملی و بین المللی اعلام تسلیم ِ این یاغیان در برابر مردم ایران و دنیا خواهد بود .

جمهوری خواهانی که خواب معامله با رفسنجانی و سلطنت طلبانی که رویای حمله ی نظامی آمریکا را در سر می پرورانند درمقدمه ی یک خطای تاریخی دیگری هستند. دلالانی چون رفسنجانی همیشه در پی معامله اند و اف-22 های آمریکا همیشه آماده ی نبرد نظامی. ولی این بار هر معامله یا نبرد نظامی هم که روی دهد نه جاده صاف کنی برای جمهوری رفسنجانی و نه فرشی برای دیکتاتوری ِ شاهنشاهی در میان خواهد بود. زیرا این بار مقصد ، از هر گذرگاهی هم که باشد، دولتشهر قانون و حقوق است و نه جمهوری شرق یا سلطنت غرب. پیام مان را به ملیون ، جمهوری خواهان و طرفداران پادشاهی با الهام از سعدی تکرار می کنیم : فضیلت ِ یک آرمان گرای سیاسی ، در نگاه اول نزد مردم ، جوانمردی اوست ؛ پس اگرجویای احترام ، اعتماد و رشادت مردم هستید ، همراه یکدیگربا آرمان های گوناگون تان ، و در کنار یکدیگر با انسانیت و ایرانیت مشترک تان، اعضای یک پیکر باشید.

پیشنهاد کنگره ی ملی از سوی عباس امیر انتظام و بیانیه ی نشست برلن بهترین طرح عملی و قالب اصولی برای رهبری جنبش رفراندوم اند و اتصال این دو چرخدنده ی مبارزاتی ِ ملی با هم ساعت ِ تاریخ سیاسی – مدنی ِ نوینی را برای ایرانیان کوک خواهد کرد. با این حال شک نباید داشت که عواملی در داخل و بویژه در خارج هستند که با رندی تمام و با تظاهربه مخالفت با جمهوری اسلامی و با نقدهای بی اساس و برداشت های دراز و مصنوعی شان خواهند کوشید که فضای ارتباطات آشتی و گفت و گوهای عملی سنگین و تیره بشود تا این اتصال انجام نگیرد. این عوامل گویا چون خودگرایند نمی فهمند ، یا چون خودفروخته اند نمی دانند که اتحاد ملی ، ماورای ِ رسالت نظری و سیرت حزبی یا جبهه ای مکاتب ، پدیداری است که جوهرتاریخ ساز خود را در نمودِ روح ِ جوانمردی افراد و در تجربه ی درد ِ تراژیکِ یک ملت می یابد.

18ژانویه ی 2006