در چند روز اخير بار ديگر دستگاه برخورد دانشگاه به كار افتاده است. در ابتداي ترم، شروع برخوردها با احضار ۴ نفر از دانشجويان به كميته انضباطي آغاز شد. پس از چندي مجددا ۲-۳ دانشجوي ديگر هم به كميته انضباطي احضار شدند. و دست آخر هم صدور حكم قطعي براي دانشجوياني كه ترم گذشته به علت حوادث خردادماه حكم اوليه دريافت كرده بودند.

از همه تعجب برانگيزتر، صدور حكم انضباطي جديد براي اينجانب بود كه به فاصله كمتر از دو روز از صدور احضاريه صورت گرفت. به طوري كه حتي فرصت اطلاع از موضوع اتهام و دفاع اوليه را از بنده سلب نمود. كارمند كميته انضباطي مدعي است چون بنده راس ساعت و تاريخ معين به آن كميته مراجعه نكرده ام، اين مسئله بر عدم توجه من به احضاريه تلقي گرديده و شوراي انضباطي بدوي خود بريده و دوخته و حكمي كه بايد را صادر كرده است. گويي هيچ گونه كشف حقيقت، اطلاع از صحت و سقم موضوع و توجه به دفاعيات دانشجوي احضار شده مد نظر نيست و آن چه مورد نظر است تنها و تنها صدور حكم است. حكمي كه به هر روي بايستي صادر شود و اراده اي براي صدور آن شكل گرفته است.

برخوردهاي صورت گرفته با دانشجويان از طريق كميته انضباطي اگر در كنار ضرب و شتم دانشجويان توسط انتظامات دانشگاه، تحويل فيلمبردار مراسم ۸ مارس به نيروي انتظامي، اخراج ۵۴ نفر از دانشجويان و معرفي آن ها به حوزه نظام وظيفه، جمع آوري نشريات دانشجويي از سطح دانشگاه، عدم پرداخت به موقع كمك هزينه نشريات دانشجويي و… ببينيم و در نظر آوريم متوجه خواهيم شد كه بار ديگر «مشت آهنين» دانشگاه به كار افتاده است. سياست مشت آهنين به سياست برخورد قهري و سنگين با مخالفان و منتقدان به منظور مرعوب و منكوب نمودن ايشان اطلاق مي شود. سياستي كه ظاهرا در دولت نهم و اعوان و انصار آن جايگاه و پايگاه ويژه و خاصي دارد.

اما سياست «مشت آهنين» مانند ديگر رويكردها در عرصه اجتماعي در همه موارد و همه زمينه كاربرد مورد نظر را ندارد و حتي گاه بر خلاف خواست استفاده كنندگان آن عمل مي كند. به عنوان مثالي ساده مي توان به استفاده از اين سياست در مقابل نشريات دانشجويي منتقد در دانشگاه اميركبير در ابتداي سال تحصيلي جاري اشاره كرد. دانشگاه تصميم گرفته بود با تكيه بر نهاد امنيتي حراست دانشگاه دست به حذف و قلع و قمع نشريات قانوني و مجوزدار از سطح دانشگاه بزند. اما اتخاذ همين سياست موجب شد تا نشريات منتقد بيش از پيش و يكي پس از ديگري در دانشگاه منتشر و پخش شوند. روزي نبود كه نشريه مستقلي در دانشگاه منتشر نشود. و يا صدور حكم تعليق و ممنوع الورود كردن دانشجويان وقتي به تعداد ۳ نفر رسيد، شاهد سر باز كردن اعتراضات و تشكيل تجمعات اعتراض آميز بوديم. تا آن جا كه اين اعتراضات و نارضايتي ها به حضور احمدي نژاد در دانشگاه و استقبال پلي تكنيكي دانشجويان از او ختم شد.

اما كارگزاران دولت نهم گويي تخصص ويژه اي در فراموشي و يد بيضايي در عبرت نگرفتن از حوادث گذشته و آزمودن چندين باره آزموده دارند. به همين خاطر است كه پس از چندين ماه سكوت مجددا بازگشت به همان سياست «مشت آهنين» را پيشه كرده اند.

اگر در ترم گذشته با كمي احتياط به كارگر نيفتادن اين سياست مي نگريستيم، اين ترم با توجه به تجربه ترم پيش قاطعانه مي توان پيش بيني كه اين رويكرد، رويكردي نيست كه دانشگاه و مديران آن را به سرمنزل مقصود برساند. مدت زمان درازي است كه مشت آهنين از كار افتاده است. به طوري كه اگر تا ديروز احضار به كميته انضباطي و صدور احكام شديد و غليظ مسئله مهمي تلقي مي شد، امروز به مسئله روزمره اي مانند غذا خوردن و… بدل شده است. ديرزماني است كه ديگر گره مشكلات با انگشتان زمخت و زنگار بسته مشت آهنين باز نمي شود. گره كور مسائل و مشكلات دانشگاه دستي ظريف و لطيف مي طلبد. و متاسفانه تنها چيزي كه در انبان اين نودولتان يافت نمي شود اندكي ظرافت است. بولدوزرها گيرپاژ كرده اند و مشت هاي آهنين زنگ زده اند. برخوردهاي سنگين هر روز ما را متحدتر خواهد كرد.