سالهاي نه چندان دور و در آغاز دوران جواني پدرش را از دست مي‌دهد. در آن هنگام دو خواهر كوچكترش هنوز طفل و نوجوان بودند. در حالي كه موبايل را نزديك گوش خود گرفته آرام آرام اشك مي‌ريزد. دوستي به دلداري وي آمد و از او خواست كه صبر و تحمل پيشه نمايد و آرام و قرار گيرد. مگر خبر چه بود كه وي را چنين متحسرانه به ياد پدر از دست رفته‌اش انداخت ؟ آن پشتوانه محكم زندگاني كه بناگاه قضاي روزگار وي را از كنار ايشان ربود ، اكنون در باره او كه رفته ، ديگر چه شنيده كه داغ آن فراق جانسوز تازه شده است ؟ گرچه جملگي ما نيز از شنيدن آن واقعه حزن انگيز و تاثر فراوان و حسرت بي‌پايان دوست عزيزمان به شدت متاثر شديم و در آن اوقات سخت و مغموم جز التجا قلبي به درگاه حضرت قيوم مونسي براي خود نمي يافتيم تا ما را تسلي دهد ، اما همگي سعي مي‌نموديم آن عزيز كه سراسر وجودش را غم فراگرفته بود را آرام نماييم و وي را تسليت بخشيم .