کسی....آنجا گفت.... جنگ؟

آندره گلوکزمن، فیلسوف فرانسوی
روزنانه آلمانی دی ولت
29.09.2007
برگردان: حسام لدین وثوقی

یک لغت و طغیانی از طوفان انزجار, مرکب در دوات مفسران شروع به جوشش می کند, وزرات خانه ها ی کشورهای اروپائی کمانه ها ی اعتراض و عدم تفاهم خودرا غیر دیپلوماتیک به هر سو در جهان رها می کنند. آیا وزیر خارجه فرانسه آقای کوشنر هنگامی که مطرح کرد که در تلاش ایران برای دستیابی به بمب اتمی خطر جتگ نهفته است و ضرورت مبرم آمادگی مقابله با آن را متذکر گردید, مرتکب گناه کبیره شرک شده است ؟ ساده لوحی؟ کمبود نگرش حرفه ائی؟ هنگامی که من حدود ده ماه پیش از انتخابات ریاست جمهوری در فرانسه به اتفاق یاسمینا رضا و پاسکال بروکنر از آقای سارکوزی کاندیدای ریاست جمهوری راجع به اصول سیاست خارجی او پرسش کردم, پاسخ او روشن و بدون هیچ گونه چون و چرائی بود: " بحران ایران بی شک جدی ترین بحران بین لمللی عصر حاضر می باشد." صحت این ارزیابی یک سال پس از آن گفتگو حتی از آن زمان به واقعیت نزدیک تر است. در مقابل این خطر جه باید کرد؟ پاسخ رئیس جمهور آینده " پایمردی" بود.آن چنان که پیدا است, او همچنان به همان نظر است. پاریس از لال بازی معمول دیپلماتیک و تابو های زبانی عبور می کند: هنگامی که خطر جنگ موجود است, هیچ دلیلی برای پرده پوشی آن وجود ندارد.
می گویند, هنگامی که عاقل ماه را نشان می دهد, سفیه به انگشت دست او توجه می کند. اگر کوشنر از "جنگ" صحبت می کند, کثیری از اروپائیان تصور می کنند که لغتی تنفر انگیز بکار گرفته شده است که همچون گلوله ی یک طپانجه در جو احترام آمیز مذاکرات نیمه علنی مودبانه مقامات دیپلوماتیک شلیک شده است. صورت مسئله اما به گونه ائی دیگر است. فعالیت مخفیانه و متناقض با حقوق بین لمللی ایران که قصد دستیابی به قدرت نظامی اتمی را دارد در آگوست سال دو هزار و دو افشا گردید. از آن زمان تا کنون مذاکراتی توسط لندن,پاریس و برلین در جریان بوده است که هیچ نتیجه ملموسی به بار نیاورده است. زمان آن فرا رسیده است که این ریسک واضح و روشن بیان گردد. تعداد کثیری از متخصصان بر این نظر می باشند که امکانات فنی اتمی ایران ظرف دو تا جهار سال آینده آمادگی ساخت بمب اتمی را خواهد داشت. آبا چشم انداز یک ایران اتمی برای جمع آوری و چاره جوئی ضرب لعجلی دمکرات ها کافی خواهد بود؟
درست است که دوران جنگ سرد در مجموع خود سرد باقی ماند, اما اگر به عنوان نمونه به بحران کوبا نظری بیفکنیم, می بینیم که بر قراری توازنی که ده ها سال ادامه داشت , خود به خود به وجود نیامده بود. اگر به آرشیو های آمریکائی و روسی اعتماد نمائیم, جهان در مرز سرازیری به ورطه ی نیستی قرار گرفته بود و داریت کندی و خروشف از غلتیدن جهان به این ورطه جلوگیری کرد. این تصور که ایران اتمی تاثیری برای صلح جهانی ندارد, احمقانه ترین خود فریبی می باشد.زیرا عربستان سعودی, ترکیه و مصر هرگز هژمونی اتمی ایران را در منطقه نخواهند پذیرفت. راجع به عوارض جانبی هشدار می دهند. در این وصله و پینه سیاسی منطقه خاورمیانه که در آن همه چیز به هم بافته شده است قالی مشبکی نمودار می گردد که روی آن بازی بزرگ خدا و نفت در اوج می باشد و حال در این جا جنگ داخلی اتمی را متصور شوید؟ اینکه نا بخردان ناشی در تهران علم به این مهم داشته باشند یا خیر.
آیا هیچ کس از کابوس عراق نیاموخته است؟ با نگاهی به سرزمین دجله و فرات بسیارند که از "جنگ پارتیزانی" و یا "ویتنامیزه کردن" سخن می گویند. اما مسئله این است؟ مقاومت برعلیه هیتلر, مبارزات ضد استعماری همه در درجه اول بر علیه نیروهای اشغالگر خارجی سامان می یافتند و سپس همدستان آنها و در مرحله نهائی برای ایجاد ترس و رعب بر علیه هم وطنانشان. در عراق سلسله مراتب مطلقا" دگرگون شده است. تلفات سربازان آمریکائی به عنوان دشمن شماره یک ظرف چهار سال گذشته بالغ بر سه هزار و هتفصد نفر بوده است و این درست تعداد عراقی هائی است\بیشتر زنان و کودکان\ که ظرف یک ماه جان می سپارند. اینها توسط آمریکائی ها هر روزه روز در هوا تکه تکه نمی شوند, بلکه از جانب به اصطلاح "رستاخیز کنندگان". تا کنون استراتژی زمین سوخته را می شناختیم. اما در عراق ظاهرا "استراتژی ملت سوخته اجرا می گردد. جنگی بی رحمانه بر علیه هم میهنان.
در چشم ملایان در ایران با ملاحظه حوادث مرگ بار در کشور همسایه حلقه های اشک جمع نمی گردد, بلکه بر عکس شادی مذهبی و افتخار اینکه بزودی بر صهیونیستها فائق می آیند و سر انجام به شکار جهانی صلیب پرستان و کافران خواهند رفت, از اینکه شهروندان خودی در این راستا نا بود گردنند, چه باک!
خود زنی و انتحار تروریستی و قربانی کردن ملت خود برای ما اروپائیان بیماری نا شناخته ائی نیست. این گونه رفتار و تعقیب های بی رحمانه دسته جمعی و تشریح و ترویج ویرانی ها را ما اروپائیها همچون وبا از سر خود گذرانده ایم.
اما کور دلان و ظالمان آن روزگار از اسباب بازی های اتمی محروم بودنند.