هانی خواندار از بازداشت شدگان طرح ارتقای امنیت اجتماعی، با گذشت بیش از 3 ماه همچنان در بند 209 و در سلول انفرادی نگهداری می شود.

مادر وی با اعلام این خبر می گوید:" در طی این مدت تنها یک بار توانسته فرزندش را ملاقات کند و پس از آن دادگاه وی را ممنوع الملاقات اعلام کرده است."

هانی خواندار که به عنوان یکی از افراد موسوم به اراذل و اوباش به اعدام محکوم شده بود، پس از 3 ماه بازداشت در سوله کهریزک به بند 209 انتقال یافت.

وی که به ادعای سایر بازداشت شدگان این طرح در طی دوران بازداشت، بیش از سایرین مورد شکنجه وضرب و شتم قرار گرفت در ملاقات کوتاه با مادرش خبر مربوط به "کشیدن ناخنهایش" را تایید کرد.

مادر هانی می گوید" دو تا از ناخنهای پسرم را کشیده بودند، اما وقتی در دادگاه انقلاب به آقای نمازی( قاضی رسیدگی کننده به پرونده متهمان با عنوان اراذل و اوباش) اعتراض کردم، ایشان گفت که در محل نگهداریشان قند کم بوده، به همین دلیل ناخنهایش سیاه شده و افتاده است."

ادامه بازداشت و نگهداری این متهمان در حالی صورت می گیرد که اکثریت بازداشت شدگان پس از تحمل چندین ماه حبس با قید وثیقه آزاد شده و یا در شرف آزادی قرار دارند، با این حال چند تن از بازداشت شدگان هنوز در زندان نگهداری می شوند و از حق تماس و ملاقات با خانواده های خود محرومند.

مادر هانی اشاره می کند که دادگاه به وی اعلام کرده، پرونده پسرش در مرحله کارشناسی است و لذا حق تماس و ملاقات ندارد. این درحالی است که به ادعای وی، فرزندش به دلیل شدت شکنجه های موجود، 6 روز در بیمارستان سجاد بستری بوده است.

هانی خواندار همزمان با طرح ارتقای امنیت اجتماعی بازداشت شد. وی که پیش از این نیز سابقه بازداشت و زندان را داشته است، در مدت بازداشت خود، دو بار توسط مأموران به محوطه اجرای حکم اعدام برده شده و پس از طی تمامی مراحل اجرای این حکم، با انداختن ترقه زیر پایش، به سلول بازگردانده شد.

بازداشت شدگان که همگی اتهامات مشابهی داشته اند، می گویند:" پس از بازداشت و انتقال به پلیس امنیت از همه آنان سوال شده است ،" چند بار تجاوز کرده اید؟!"

مادر هانی به نقل از پسرش می گوید." پسر بچه ها را کتک می زده اند تا اعتراف کنند که از جانب متهمان مورد تجاوز قرار گرفته اند!"

با آزادی اکثریت بازداشت شدگان این طرح در طی هفته های گذشته از زندان، عملکرد غیرقانونی و غیر انسانی دستگاه قضایی و نیروهای انتظامی بیش از پیش مورد توجه قرار می گیرد. چرا که تمامی بازداشت شدگان در طی دوران زندان به سخت ترین اشکال ممکن مورد شکنجه واقع شده اند تا جایی که 10 تن از آنان بر اثر شدت جراحات و عدم رسیدگی مسئولین بازداشتگاه، جان باخته اند.