زمانی سعید امامی معاون امنیتی وزارت اطلاعات دوره رفسنجانی می گفت: "از نظر جمهوری اسلامی بحرانهای امنیتی سه نوعند: داخلی، منطقه ای و بین المللی" و پیش بینی می کرد: "جمهوری اسلامی برای غلبه بر این سه بحران باید در داخل به ایجاد "آرامش و سکوت" بپردازد، در سطح منطقه باید با در دست داشتن اهرمهای منطقه ای خود را به عنوان بازیگر قدرتمند در قبال رقیب قدری چون عربستان مطرح سازد و در سطح بین المللی نیز باید با استفاده از تبادلات تجاری- امنیتی تا حد ممکن نگاهها را از تمرکز بر بحرانهای داخلی و منطقه ای مبتلا به خود از جمله بحران حقوق بشر بازدارد"1.

مدل سعید امامی هر چند توانست در سالهای تصدی وی با ایجاد رعب و وحشت، ترور و آدمکشی با استفاده از اصول مذکور دایره قدرت طلبی و انحصار خواهی "نظام مطلقه فقیه" را چنان بگسترد که در عمل هیچ نیروی اپوزیسیونی را باقی نگذارد اما آتش بر پا شده سرانجام دامن طراحان این مدل و از جمله خود سعید امامی را گرفت. با این وجود رژیم همواره از همین مدل بحران شناسی و امنیتی خود استفاده کرده است :

الف) در داخل راهبرد "سرکوب" و "نادیده گرفتن حقوق اولیه انسانی شهروندان" را پیش برده است.

ب) در سطح منطقه برای تبدیل به شدن به یکی از بازیگران اصلی و قدرتمند اهرمهایی را در میان گروههای شبه نظامی شیعه و سنی برای خود تدارک دیده و از این اهرمها به هر بهایی استفاده کرده است .

ج) در سطح بین المللی، سیاست تبادلات تجاری و امنیتی به خصوص با اروپاییان همواره مطرح بوده است.

تا 4 سال پیش یعنی تا پیش از افشای برنامه های پنهان هسته ای، رژیم توانسته بود با اجرای مجموعه روشهای مذکور و همزمان با طرح "گفتمان اصلاحات" خویش تا حدی بتواند یک سرپوش قابل اعتماد داخلی، منطقه ای و جهانی برای عملکردهای خود بسازد . اما با وجودی که حکومت اسلامی از 4 سال پیش تا کنون به تدریج کانون توجه سیاست مداران جهان قرار گرفته است به نظرمی رسد درک مقامات امنیتی رژیم همچنان مبتنی بر همان تقسیمات قدیمی سعید امامی باقی مانده است.

آنها با بی پروایی و غافل از بحرانهای اجتماعی که در بستر جامعه شکل گرفته و در حال شکل گیری است به سرکوب نهادهای مدنی و نقض حقوق بشر در داخل به شدت هر چه تمامتر ادامه می دهند. در سطح منطقه به بهانه به دست آوردن اهرمهای تازه حتی بر سر مرزهای آبی یا خاکی کشور هم حاضر به معامله شده و بحران تمامیت ارضی را نادیده گرفته اند و در حالیکه در عرصه جهانی هر لحظه دامنه گزینه های انتخاب هایشان کاهش می یابد اما درک آنها از فاجعه ای چون جنگ نیز همچون گذشته در سطح و در حد "حفظ بقا و مصلحت نظام" باقی مانده، نوک پیکان صف آرایی های نظامی وامنیتی رژیم بر اساس مدل امنیتی سعید امامی همواره رو به سوی "مردم" نشانه گیری شده و سپاه بازوی اصلی این پیکان بنا به اذعان حاکمان سرکوبگر برای مقابله با بحرانهای داخلی آماده و تجهیز شده و پس از گذشت نزدیک به 30 سال حکومت اسلامی نابخردانه چشم خود را همچنان بر "منافع ملی ایرانیان" و "مصلحت ایران" بسته است. آیا مرور سرنوشتهای محتوم امثال سعید امامی هیچگاه نخواهد توانست تغییری در روند موجود ایجاد کند و طراحان مدلهای امنیتی اسلامی را لحظه ای به خرد گرایی وادار سازد؟

7/8/86
Parish4ir@gmail.com