انتخاب این روز برای مبازره با خشونت علیه زنان به سال 1960 و کشته شدن خواهران Mirabal در کشور دومینکن (Dominikanischen Republik) باز‌می‌گردد. پاتریشیا‌، مینروا‌ و ترزا سه خواهری هستند که سال‌ها بر عیله رهبر دیکتاتور دومینیکن " رافائل تروخیو" فعالیت می‌کردند. در سال 1959 طی شکست طرح براندازی رهبر دیکتاتور کشورشان به زندان افتادند اما در پی اعتراض‌های بین‌المللی به دستگیری‌ آن‌ها دولت دومینیکن مجبور ‌شد در حالی که همسرانشان را در زندان نگه‌ داشته بود‌، آن‌ها را آزاد کند. ولی این آزادی طولی نکشید زیرا در 25 نوامبر سال 1960 به دست ماموران مخفی رهبر دیکتاتور ربوده و بعد از تجاوز و شکنجه‌، کشته شدند. کشته شدن این سه خواهر نه تنها نیروهای مقاومت علیه دیکتاتوری را در هم نشکست بلکه باعث حضور بی وقفه زنان در مبارزه تا شکست کامل دولت گردید.

پس از بیست سال در سال 1981 در گردهمایی کنفرانس زنان قاره آمریکا و دریای کارائیب‌، سالروز به قتل رسیدن این سه خواهر که خود سمبل مبارزه و مقاومت بودند‌، به عنوان روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان اعلام گردید و در 17 دسامبر سال 1999 مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز " 25 نوامبر روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان" را به تصویب رساند.

" روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان" فرصتی به وجود آورد تا تابوی حرف زدن در باره‌ خشونت علیه زنان از بین برود و این مسئله مهم اجتماعی به بحث و گفتگو راه یابد. انجمن‌ها و سمینارها برپا گردد تا نه تنها زنان با حقوق خود بیشتر آشنا شوند بلکه جامعه نیز انواع خشونت علیه زنان را بهتر بشناسد، زیرا چگونگی ابراز خشونت بر علیه زنان را می‌توان به گونه‌های مختلف دید، مانند: خرید و فروش دختران و زنان‌، برده داری‌های مدرن‌‌‌‌، ازدواج‌های اجباری‌، خشونت خانگی‌، ختنه دختران‌، کشتار نوزادان دختر‌ و ... .

متاسفانه خشونت علیه زنان امری جهانی است. اگر چه در بعضی کشورها قوانینی علیه رفتارهای خشونت‌آمیز علیه زنان وجود دارد ولی هنوز این قوانین نتوانسته‌اند بر اعمال خشونت بر زنان غلبه کنند و آن‌ها را بطور کل از بین ببرند. در آلمان از اول ژانویه 2002 خشونت علیه زنان در چهار دیواری خانواده هم جرم محسوب می‌شود و مورد تعقیب و مجازات قرار می‌گیرد.

برگرفته از مجله رنگین کمان شماره 114- نوامبر 2007

****

اعلامیه جهانی مبارزه برعلیه "رفع هرگونه تبعیض بر علیه زن" و "رژیم ضد زن جمهوری اسلامی"

به مناسبت روز جهانی مبارزه برای حذف خشونت بر علیه زنان

اعلامیه جهانی در زمینه رفع هرگونه تبعیض بر علیه زنان، در 18 دسامبر 1979 ، یعنی تقریبا همزمان با روی کار آمدن رژیم جمهوری اسلامی در ایران، تنظیم و از 3 سپتامبر 1980 رسمیت آن اعلام شد.

تاکنون 184 کشور این اعلامیه را امضاء کرده اند. رژیم جمهوری اسلامی از معدود کشورهائی است که از امضاء این کنوانسیون سر باز زده و عملا بر ادامه و اجراء سیاستهای ضد زن خود تاکید دارد.

این اعلامیه چه مگیوید و چه میخواهد و چرا رژیم جمهوری اسلامی آن را قبول ندارد؟
ماده اول این اعلامیه " تبعیض برعلیه زن" را اینگونه تعریف میکند:

"... قائل شدن هرگونه تمایز، محرومیت و یا محدویت به دلیل جنسیت، به نحوی که این هدف را مورد نظر داشته و یا این نتیجه را بدنبال بیاورد که برسر راه به اجرا درآمدن و به رسمیت شناختن حق برابر زن و مرد، حقوق بشر و ِاعمال آزادیهای بنیادین توسط زن- صرفنظر از وضعیت و موقعیت خانوادگی او- در زمینه های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، شهروندی و یا در دیگر زمینه ها، برای آن ایجاد مشکل کرده و یا از آن ممانعت بعمل آورد".

مطالعه همین یک بند روشن میکند که اصلا جای تعجب ندارد که چرا رژیم جمهوری اسلامی این کنوانسیون جهانی را امضاء نکرده و نمی کند.

این کنوانسیون و یا دیگر اعلامیه ها و پروتکل های جهانی بر یک امر تأکید دارند: حقوق بشر، برابری زن و مرد، غیر قابل تفکیک بودن حقوق بشر به دلیل جنسیت و در یک کلام به رسمیت شناختن و احترام به ارزش و کرامت انسانی!

اعلامیه جهانی حقوق بشر تأکید دارد:

ماده 1- تمام افراد بشر آزاد به دنيا مي آيند و از لحاظ حيثيت و حقوق با هم برابرند...

ماده 2- الف- هر کس ميتواند بدون هيچگونه تمايز مخصوصا از حيث نژاد، رنگ، جنس، زبان، مذهب، عقيده سياسي يا هر عقيده ديگر و همچنين مليت، وضع اجتماعي، ثروت، نسب يا هر موقعيت ديگر از تمام حقوق و کليه آزاديهائي که در اعلاميه حاضر ذکر شده است بهره مند گردد.

اعلاميه‌ كنفرانس‌ جهاني‌ زن‌، پكن‌ - سپتامبر 1995 (33)، اعلام میدارد:
ما پذيرفته‌ايم‌ كه‌:

1. حقوق‌ زنان‌، حقوق‌ بشر است‌؛

در مقابل این دستاوردهای بزرگ بشری، رژیم جمهوری اسلامی چه میگوید؟

این رژیم در شریعت و فلسفه ای که آبشخور فکری آن میباشد، قائل شدن تمایز بین زن و مرد بدلیل جنسیت و ایجاد محرومیت و محدویت برای زنان را امری بدیهی دانسته و آنرا در قوانین خود گنجانده و هر روز با انواع دستورالعملهای سرکوبگرانه آنرا نهادینه کرده و محکم و محکم تر میکند.

برای مثال "دبير ستاد حقوق بشر (!) قوه‌ي قضاييه رژیم جمهوری اسلامی ، دكتر (!) محمدجـواد لاريجـاني" در مورد سنگسار میگوید:

"سنگسار نه شكنجه است نه مجازات غير متناسب"

خبرگزاری ایسنا: "دبير ستاد حقوق بشر قوه‌ي قضاييه با بيان اين كه غرب در مورد مسايل حقوق بشري، تبليغات منفي عليه جمهوری اسلامی داشته و دارد، بسياري از اين انتقادها را در پي انگيزه‌هاي سياسي عنوان كرد و درباره‌ مجازات رجم (سنگسار) در ايران اظهار داشت كه "رجم" نه شكنجه است، نه مجازات غيرمتناسب. برخي فكر مي‌كنند چون غربي‌ها راجع به سنگسار به ما فحش مي‌دهند، ما خجالت مي‌كشيم كه احكام را اجرا كنيم در صورتي‌كه چنين چيزي نيست؛ اصلا فقه شيعه و فقه اهل بيت(ع)، فقه خجالت نيست زيرا اين فقه متكي بر اركان مهمي چون قرآن، اجماع، عقل و اهل بيت (ع) است.

وی همچنین در یک برنامه تلویزیونی میگوید:

" حکم سنگسار در قوانین ما هست، مبتنی بر شریعت اسلام است و تا وقتی این حکم هست، این حکم قابل اجرا است و ضمنا مخالف هیچ کدام از تعهدات بین المللی ما نیست. ما در مورد حقوق بشر حدود چهار سند مهم را امضاء کردیم، هیچ کدام از اینها مخالف سنگسار نیست".

یک نمونه دیگر:

در حالی که ماده 12 اعلامیه جهانی حقوق بشر[1] بر برسمیت شناختن حریم خصوصی افراد تاکید داشته وحفاظت از شهروندان در این زمینه را وظیفه دولتها میداند، دولت جمهوری اسلامی و مسئولین یا نهادهای آن با بخشنامه های شداد وغلیظ کنترل خصوصی ترین مسائل افراد را در دستور کار خود قرار داده و برای آنها بُکن و نکن تعیین میکنند:

معاون مرتضوی؛ زوج ها در خیابان دست همدیگر را نگیرند.

محمود سالارکيا معاون دادستان ... پليس نمي تواند نسبت فاميلي زن و مرد را در خيابان از آنها بپرسد و در اين خصوص به افراد تذکر بدهد مگر اينکه زن و مرد رفتار بسيار زننده يي داشته باشند و اخلاق عمومي را به خطر بيندازند. حتي اگر يک زن و شوهر دست در دست هم داشته باشند پليس به آنها تذکر نمي دهد، هر چند اين کار درست نيست زوج ها نبايد اين عمل را انجام دهند.

جدیدترین نمونه از بخشنامه های رژیم در زمینه اعمال محدودیت، محرومیت و تمایز بر علیه زنان:

مصادیق مخالف با امنیت اجتماعی و اخلاقی رژیم مواردی که به عنوان مصادیق غیرقانونی و مخالف با امنیت اجتماعی و اخلاقی جمهوری اسلامی محسوب می شود، و در طرح ارتقاء امنیت اجتماعی مورد پیگیری نیروی انتظامی قرار می‌گیرد، اعلام شد.

یکشنبه، 20 آبانماه 1386

به گزارش خبرگزاری مهر، در اطلاعیه نیروی انتظامی آمده است: موارد ذیل الذکر مصادیق غیر قانونی و مخالف با امنیت اجتماعی و اخلاقی جامعه محسوب می شوند بنابراین نیروی انتظامی جمهوری اسلامی در صورت عدم رعایت با جدیت و قاطعیت با مرتکبین بر اساس قوانین برخورد خواهد نمود.

1- ایجاد ارعاب و اعمالی همچون باج خواهی، زورگیری، عربده کشی، نزاع و درگیری که موجبات سلب امنیت مردم را فراهم نماید.

2- عدم رعایت پوشش مناسب مانند:

- استفاده از مانتو و شلوارهای کوتاه، تنگ، چاک دار و بدن نما به گونه ای که نمایانگر اندام باشد.

- پوشیدن شلوار کوتاه به گونه ای که قسمتی از پا نمایان باشد و یا استفاده از چکمه به جای شلوار بلند.

- پوشیدن کلاه به جای روسری و مقنعه و همچنین شال های کوچک و باریک که امکان پوشش کامل سر و گردن را فراهم نمی کند.

- آرایش نامتعارف و مغایر با عفت عمومی.

3- استفاده از البسه با مدل های مبتذل غربی ، آرم و علایم گروههای منحرف.

4- هرگونه فعالیت غیر مجاز سمعی و بصری (تهیه، تولید، عرضه ، فروش فیلم های مبتذل و سرقت و توزیع عکس و فیلم های خصوصی و خانوادگی مردم).

5- تهیه و توزیع مواد مخدر، قرص های روانگردان و مشروبات الکلی.

همانطور که در این بخشنامه کاملا واضح است، آزادی فردی و انتخاب آزاد پوشش در جمهوری اسلامی جرم! محسوب شده و در کنار جرایمی چون تهیه و توزیع مواد مخدر و یا سلب امنیت از دیگران قرار داده میشود.

صرفنظر از اینکه مأمورین این رژیم به مثابه اراذل و اوباش حکومتی، اولین سلب کنندگان آسایش و آرامش مردم، جوانان و زنان ایران میباشند، آنچه که باید بر آن تأکید نمود این است که سرکوبگری رژیم ج. ا در ایران، امری داخلی و محدود به مرزهای ایران نمیباشد، بلکه بی توجهی و زیر پا گذاشتن کنوانسونهای جهانی، به معنی مقابله و رو در روئی این رژیم با بشریت و ارزشهای انسانی است.

خشونت بر علیه زنان در ایران قبل از هر چیز ریشه در نظام سیاسی و ایدئولوژیک حاکم بر کشور دارد. لازمه حذف خشونت بر علیه زنان در خانه یا روایط خصوصی و یا در جامعه، حذف حاکمیت و سیستمی می باشد که خود مشوق و تولید کننده ایدئولوژی زور و خشونت است. رژیمی که 30 سال است در روز روشن جوانان را در برابر چشم مردم و حتی کودکان، با جره اثقال به دار میکشد، رژیمی که با حمله به جوانان و زنان در خیابان یا مهمانی ها، آنها را زیر مشت و لگد و باتون میگیرد، رژیمی که چشم در میاورد و دست میبرد و سنگسار میکند و ... و بلاخره رژیمی که از چنین روش های وحشیانه و خشونت پرور رسما دفاع کرده و حتی فیلم و عکس های آنها را پخش میکند، چنین رژیمی در ذات خود ضد حقوق بشر است.

اما اگر "حقوق زنان، حقوق بشر است"، ضد زن بودن رژیم جمهوری اسلامی نیز به معنی ضد بشری بودن این رژیم است. از این رو این وظیفه جامعه جهانی است تا از مبارزه زنان و مردان ایران برای یک زندگی آزاد و انسانی، حمایت کرده و در دفاع از حقوق بشر و کنوانسیونهای به تصویب رسیده در سازمان ملل یا نهادهای وابسته به آن، رژیم جمهوری اسلامی را هر چه شدیدتر محکوم نموده و از مبارزه مردم ایران برای یک حکومت آزاد و دمکراتیک و مبتنی بر ارزشهای حقوق بشری و منطبق با کنوانسیونهای جهانی، حمایت بعمل آورند.