آرایش و رزم مایشهای جدید نظامی در خاورمیانه انعکاس واقعی از تصاویر جنگی است که بی گمان آغاز آن بخش بزرگی از خاورمیانه را در برخواهد گرفت، که اگر بموقع از وقوع آن ممانعتی بعمل نیاید مدنیت در منطقه سخت به خطر خواهد افتاد. گویا هنوز برای بسیاری از اهل سیاست و قلم خطر آغاز جنگ در خاورمیانه آنهم با تحریکات و تهدیدات نظامی جمهوری اسلامی موضوع جدی برشمرده نمیشود! ظاهرا ً بسیاری از ًکوشندگان ً اهل سیاست این ارزیابی را ندارند که بواسطه سه دهه آشوب آفرینی جمهوری اسلامی در خاورمیانه، حمایت مستقیم تهران ازگروههای تروریست اسلامی و تسلیح ملایان به سلاح اتمی منطقه در آستانه جنگ ویرانگری است که هر آن احتراق شعله های آن میتواند منجربه فجایع سیاسی و اجتماعی گردد که هرگز جبران آنها در آینده ناممکن است. اما دردناک تر از هر چیز بی تدبیری دگراندیشانی است که نه تنها برای برون رفت از حلقه های این بحرانهای جانگداز با تفاهم براه حل مشترکی دست نیافته اند، بلکه با ناپیگیری هر طرح وابتکاری دیگری را با برچسب اتهام های واهی به سخره میگیرند. رژیم جمهوری اسلامی از بدو تولد اش بنا را بر توسعه یک سیاست جنگی در خاورمیانه گذاشت و تا بامروز این روند را محور اصلی سیاست منطقه ای خود برگزیده است. بی گمان دیگربرکسی حتی برای حکومتگران تهران این حقیقت پوشیده نیست که بدون پول ، سلاح و آموزش نظامی جمهوری اسلامی هیچ گروه تروریستی درمنطقه قادر نیست حتی برای یکهفته به موجودیت و آشوب آفرینی خود ادامه بدهد.

همانگونه که همیشه تأکید داشتیم مقصود جمهوری اسلامی از تشدید بحران در خاورمیانه، سوق دادن کل منطقه به یک بحران جنگی است تا از خلال آن بتواند بهره برداریهای لازم برای ماندن خود کند.اما میبایست صادقانه اعتراف کرد جمهوری اسلامی پس از سه دهه توطئه گری به این هدف مشخص دست یافته است. چرا که از سویی تهران برای تحقق این هدف در سال صدها میلیون دلار از سرمایه های ملی مردم ایران را برای تجهیز و آموزش نظامی گروههای مختلف اسلامی در منطقه هزینه میکند تا برای مقابله با نفوذ آمریکا و دولت اسرائیل راهکارهای نظامی خود را توسعه ببخشند. تمامی گزارشات آژانس های امنیتی کشورهای منطقه و جهان حاکی از آن است توان نظامی برخی از این سازمانهای تروریستی کمتر از قدرت کوبندگی مجهزترین ارتشهای مدرن کشورهای منطقه نمی باشند. حتما ً آتشباری حزب الله در تابستان 2006 علیه شهرها اسرائیل را به یاد دارید که در این جنگ خونین چگونه حزب الله موفق گردید با شلیک هزاران راکت و خمپاره به سوی شهرهای اسرائیل جان صدها شهروند اسرائیلی را قربانی بگیرد. و متعاقب آن حملات نظامی ارتش اسرائیل از هوا ودریا به مناطق مسکونی مردم غیر نظامی درجنوب لبنان که منازل آنها از سوی حزب الله تبدیل به سنگرهای مقاومت در مقابل یورش نظامی اسرائیل شده بود. درحقیقت این یکی از ویژگیهای جنگهای نوین است که مردم بی سلاح شهرها سپر دفاعی نیروهای نظامی میشوند و جنگ و خونریزی به درون منازل مسکونی آنها کشیده میشود. معمولا ً حزب الله در جنگ با مخالفین خود، چه در هنگامی که داخل لبنان را به آشوب میکشد و چه در زمانیکه حمله به خاک اسرائیل را تدارک میبیند، از شیوه جنگ خانه به خانه بهره میجوید تا با قربانی کردن جان صدها کودک و زن تبلیغات سیاسی گسترده ای را بر علیه دولت اسرائیل در جهان براه بیاندازد. یکی دیگر از مشخصه های جنگهای نوین همان افزودن توان نظامی گروه های مسلح در حد ظرفیتهای نظامی ارتشهای کلاسیک دولت ها میباشند که میتوان در همین رابطه به قدرت مقابله نظامی حزب الله لبنان، حماس و جهاد اسلامی در فلسطین و جیش المهدی در عراق اشاره کرد که با کمک مالی، نظامی و آموزشی جمهوری اسلامی تا بامروز توانسته اند در مقابل بزرگترین و مجهزترین ارتشهای جهان پایداری کنند.

اما در این دوران جانسوز که مدنیت در ایران و استقلال کشور از هر سو مورد تهدید قرار گرفته اند، میبایست مسئولانه به این واقعیت بیاندیشیم که رفتارهای شرورانه جمهوری اسلامی و عوامل اش به معنای پیروزی و پیشرفت اهداف شوم سیاسی آنها در منطقه نبوده است، چرا که آنها با آشوب آفرینی بی وفقه خود پیش از هر زمان دیگردر نزد همه ی جهانیان منزوی شده اند و ما را در آغاز راهی گمارده اند که مرگ بار است و آگاهانه آنرا هموار کرده اند.علیرغم همه ی ناکامیهای رژیم در عرصه جهانی اما با تأثر شاهد هستیم چگونه برخی از ما به سبب گرفتاری در دایره های تنگ ایدئولوژیکی فرقه ای خود و برخی بواسطه نا آگاهی و نا آشنایی به نتایج روند تحولات سیاسی در جهان و منطقه هنوزباور نکرده ایم هر آنچه که جمهوری اسلامی و همپالکی هایش در طی این سه دهه در منطقه بکار بستند به زیان آینده سیاسی کشورمان، حیات انسان و مدنیت در منطقه بوده است.

بارها در رابطه با بحران جنگی در خاورمیانه هشدار دادیم که جنگ بزرگ در خاورمیانه شکل و محتوایش با همه ی جنگهای کلاسیک منطقه ای که در گذشته وامروز انجام گرفته است بسیار متفاوت خواهد بود. این جنگ با هدف دگرگونیهای جغرافیایی در منطقه رخ خواهد داد که در صورت وقوع آن بسیارویرانگرانه است. و از سویی با توجه به رشد کانونهای تروریست اسلامی در سطح جهان و با در نظر گرفتن بکارگیری سلاحهای پیشرفته کشتار جمعی به بهانه دفاع از ًارزشهای ً اسلامی و مبارزه با تروریسم، این جنگ فرجامی ناخجسته برای همه در پی خواهد داشت.

بحران جنگی ویرانگر در منطقه در پیش روی هر یک از ما که به آینده بشریت میاندیشیم و به آن عشق میورزیم مسئولیتهای سخت سترگ را قرار داده است که جهت ممانعت از وقوع این فاجعه انسانی در زمان مناسب و بموقع اقدام کنیم. بهم پیوستگی همه ی نیروهای دمکراسیخواه ( نه آن همه با همی که خمینی طرح کرد) که نفی کامل جمهوری اسلامی و استقرار دمکراسی در ایران را چون اصول نخست دادگری و عدالت اجتماعی پذیرفته اند، آن گام نخست پیروزی علیه توطئه جنگی ملایان است که از دیر باز موجودیت ایران بمثابه یک کشور و همه ی مردمان ایرانی چون ملتی واحد را منکر بوده اند.

برای پرهیز از جنگی ویرانگر و خلاصی از رژیم خودکامه جمهوری اسلامی میبایست سازمان اپوزیسیونال متشکل، منسجم، با برنامه و هدفمند شکل گیرد که قادر باشد با ابتکارات خود پایه های این حکومت ولائی را درهم کوبد و در بین افکار عمومی داخلی و خارجی به مشروعیت سیاسی دست یابد. بدون سامانی گسترده و منسجم قادر نخواهیم بود جمهوری اسلامی را که پانصد سال تجربه کار متشکل سیاسی را پشت سر دارد به زیر کشیم. جمهوری اسلامی سامان یافته ترین تشکیلات تروریستی، سیاسی و دینی در منطقه را دراختیار دارد که برای درهم ریختن آن نیز نیازمند تشکلی سازمان یافته هستیم که در برگیرنده همه ی گرایشهای درون اپوزیسیون باشد که به اصل دمکراسی، آزادی و عدالت اجتماعی برای آینده ایران باور داشته باشند.