البته آمریکا روزهای حساس و تاریخی را می گذراند. برای نخستین بار یک زن و یک سیاهپوست، نامزد چنین انتخابات مهمی هستند. در بعضی انتخابات مقدماتی چند ماه اخیر، شماری از رأی دهندگان، براساس جنس و رنگ پوست پای صندو ق رأی گیری رفتند: اکثر زنها به هیلاری کلینتون رای دادند و بیشتر سیاه پوستها به باراک اوباما. چنین وضیعتی سبب شد که مسئلۀ جنس و به خصوص نژاد خود به خود به میان آید. برخی از شخصیتهای سیاسی یا اجتماعی ناگزیر شدند رفتار یا موضع خود را توجیه کنند تا از اتهام نژادپرستی مصون بمانند.

ولی این احتیاط کاری ها چندان موفقیت آمیز نبوده است. بعضی از اظهارات سناتور کلینتون پیرامون سناتور اوباما از دید جامعۀ سیاه پوست آمریکا کاملاَ نژادپرستانه تعبیر شده است. کلینتون ها که از محبوبیت قابل توجهی در میان سیاه پوستان این کشوربرخوردار بودند، هم اکنون با مشکلاتی مواجه هستند. حال آنکه هردو نفرشان از مدافعان پر و پا قرص دفاع از حقوق انسان ها و مبارزه بانژاد پرستی به شمار می رفتند. حتی بیل کلینتون، علیرغم پوست سفیدش، عنوان"نخستین رئیس جمهور سیاهپوست" را دریافت کرده بود!

ولی اشارۀ هیلاری کلینتون به مارتین لوتر کینگ و کم بها دادن به مبارزۀ کشیش فقید در راه دفاع از آزادی و برابری سیاهپوست های آمریکا، چند ماه پیش سر و صدای زیادی در میان دموکراتها و به ویژه سیاهپوست ها براه انداخت. خانم کلینتون گقته بود که اجرای خواستهای کشیش لوتر کینگ با حضور رئیس جمهوری دموکرات یعنی لیندون جانسون، امکان پذیرشده بود.

از سوی دیگر، سخنان "ضد آمریکائی" جرمیاد رایت ،کشیش سیاه پوست نزدیک به خانوادۀ اوباما، بهانۀ خوبی به دست مخالفان سناتور ایلی نویز داده است. کشیش رایت در خطبه ای چند سال پیش پس ازحملۀ تروریست ها به برج های نیویورکی، دولت آمریکا را از جمله، متهم کرده بود که با رفتارش، تروریست ها را به این کشور کشانده است. انتقاد مکرر جناح کلینتون و جان مک کین، تنها نامزد حزب جمهوریخواه از این موضوع ، جامعه سیاه پوست های آمریکا را به شدت رنجانده است.

اظهارات بیل کلینتون، رئیس جمهور سابق که نامزدی باراک اوباما برای مقام ریاست جمهوری را "قصۀ پریان" خوانده بود، نیز با اعتراض رهبران سیاهپوست و هواداران اوباما روبروشد که آنرا اشاره ای دیگربه رنگ و نژاد سناتور جوان دانستند.

به طور کلی، هیلاری و بیل کلینتون ازعدم تجربۀ کافی سناتور ایلی نویز برای رسیدن به چنین مقامی، سخن رانده و می رانند. خانم کلینتون طولانی تر بودن دوران سناتوری اش در مقایسه با سناتور اباما را امتیازی مهم می داند و معتقد است هشت سال زندگی در کنار همسرش در کاخ سفید، به عنوان بانوی اول آمریکا نیز بر تجربیاتش افزوده است.

وی حتی ادعا کرده است که در برخی از مذاکرات مهم ازجمله صلح در ایرلند، نقش داشته است. البته توضیحات بعضی از مسئولانی که در این مذاکرات حضور داشته اند، خلاف این ادعا را ثابت کرد!

ولی آنچه سبب نگرانی سران حزب دموکرات شده است، حملات و لحن بسیار خشن هیلاری کلینتون دربارۀ رقیبش باراک اوباماست.

روزنامۀ واشنگتن پست در شمارۀ روزشنبۀ گذشتۀ خود نوشته است که جیمزکلی بورن، یکی از شخصیت های سیاهپوست مجلس نمایندگان آمریکا، خانم کلینتون را متهم کرده است که با چنین اظهاراتی رای دهندگان "آفریقائی-آمریکائی" را بی ارزش جلوه می دهد. وی افزوده است که دستکم، برای ثابت کردن وفاداریش به حزب دموکرات، او(خانم کلینتون) می بایست به استراتژی دیگری بیاندیشد وحزب را از خطرآشفتگی دور سازد. به گفتۀ او سخنان هیلاری و بیل کلینتون، سیاهپوست ها رانسبت به کارزار هیلاری، بی توجه خواهد کرد. به نوشتۀ همین روزنامه، رفتار کلینتون ها باعث شده که از ماه مارس تاکنون جمعی ازافرادی که از سناتور نیویورک حمایت می کردند، او را رها کرده به گروههای پشتیبان اوباما بپیوندند.

دانیل برگر، یکی دیگر از حامیان پیشین هیلاری کلینتون و پشتیبان کنونی سناتور اوباما، حرکت سناتور نیویورک را برای حزب "مخرب" خوانده است. رءی دهندگان دموکرات این خطر را حس کرده اند و از آن واهمه دارند که حملات پی درپی کلینتون به اوباما و مطرح ساختن مسائل شخصی یا مذهبی او، نامزدها را از هدف اصلی اشان یعنی "فتح" کاخ سفید، دور کند.

پیروزی خانم کلینتون درآخرین انتخابات مقدماتی که هفتۀ قبل در پنسیلوانیا انجام گرفت، در تحکیم موقعیت او و ادامۀ چنین روشی موثر بوده است. حال آنکه سخنان تند و خشنونت آمیزش در مناظرۀ تلویزیونی هفتۀ پیش به شدت مورد انتقاد قرار گرفته بود. برخی ها حتی به اوباما ایراد می گرفتند که بیش از حد "ادب" را رعایت کرده بود!

و در این میان، رهبران سیاهپوست حزب دموکرات ازاین نگرانند که در صورتی که هیلاری کلینتون از سوی کنوانسیون حزب در ماه اوت آینده به عنوان نمایندۀ حزب برگزیده شود، بخشی از سیاهپوست های دموکرات از شرکت در رأی گیری نهائی در ماه نوامبر آینده خودداری کنند یا به سناتور جان مک کین، نامزد حزب جمهوریخواه رأی بدهند.

اعضای حزب دموکرات نیز از این متاسف هستند که دوئل آغاز شده از سوی کلینتون نه تنها برای آیندۀ حزب زیان آور است بلکه مسئلۀ عمده یعنی مبارزه با جان مک کین نامزد جمهوریخواه را هم از یاد برده است. بعنوان مثال، مفسر رادیوی دولتی آمریکا یادآوری می کند که چگونه مک کین بدون سروصدا، دامنۀ فعالیتهای کارزار انتخاباتی اش را به دور افتاده ترین منطقۀ کشور کشانده است و برخلاف رقبایش در حزب دموکرات، چهره ای "میانه رو" شناخته شده است.

گرچه برخی از مفسران سیاسی حضور دو نامزد از یک حزب را برای نیرو بخشیدن به حزب دموکرات و جوان تر کردنش مفید می دانند ولی از دید برخی دیگر، نزاع طولانی و هم اکنون نژاد پرستانۀ نامزدها، حزب را شکننده تر و محافظه کار خواهد کرد.