در این راستا، دولت نظامی – امنیتی با عقب نشستن از طرحهایی همچون صُدور مُجوز مراسم اول ماه مه در قبرستانها، محلهای دور اُفتاده و یا شاه عبدالعظیم "نظام" (قبر خُمینی)، به سوی ممنوعیت کُلی گردهماییهای کارگران یا راه اندازی خیمه شب بازیهایی که اداره آنها را به طور مُطلق در دست دارد، خیز برداشته است.

مُخالفت صریح پایوران اداری – امنیتی کُردستان با تجمُع مستقلی که از سوی اتحادیه آزاد کارگران ایران تدارُک دیده شُده است، تنها یک نمونه علنی شُده از این سیاست عُمومی است. پیشتر همین پایوران با دستگیری یکی از کوشندگان اتحادیه مزبور، آقای شیث امانی، جنبه عملی مُخالفت خود را به نمایش کشیده بودند.

اشغال نظامی پارک چیتگر این حقیقت را که اجرای خط ممنوعیت کُلی گردهماییهای کارگری به مُناسبت اول مه تا چه میزان برای حُکومت اهمیت و تقدُم دارد، به روشن ترین صورت علنی کرد. در همین رابطه می توان از اقدام نهاد امنیتی اُستان مرکزی (شورای تامین) یاد کرد که با دستپاچگی سه کارخانه مساله دار "لوله و پروفیل ساوه"، "نورد" و "لوله صفا" را به یک ضربت تا روز شنبه تعطیل اعلام کرده تا بدینوسیله مانع جمع شُدن کارگران شود.