این گونه اقدامات در محروم سازی شوراهای صنفی مغایر ادعا و شعارهای حرکت های زیربنایی و حمایتی از شوراهای صنفی است. اینکه مصاحبه هایی زیبا و شعاری در سطح رسانه انجام شود اما در عمل حق برگزاری نشست سالانه یی را که همه تشکل ها و کانون ها از آن برخوردارند، از شوراهای صنفی دریغ کنیم جای تاسف است.

بهانه هایی نظیر وجود انتخابات ها در تاخیر یا برگزار نشدن نشست های سراسری ناشی از نگرش سیاسی مسوولان به شوراهای صنفی است و اینکه هر چند هفته در میان به صورت یک روال برخی از مسوولان وزارت علوم با برچسب سیاسی کاری بدون هیچ گونه استدلال و ارائه مدرکی، شوراهای صنفی را زیر سوال ببرند و در عمل حتی یک نشست سراسری برای ارتقای فعالیت های صنفی و انتقال تجربیات برگزار نشود، پیامدی جز تضعیف شوراهای صنفی نخواهد داشت.

بنابراین اتحادیه سراسری شوراهای صنفی بنا بر رسالت خود اقدام به برگزاری اردویی تشکیلاتی - آموزشی در ایام تابستان خواهد کرد. البته در دو تابستان گذشته درخواست برگزاری اردوهای تشکیلاتی از سوی شوراهای صنفی با بی توجهی و همکاری نکردن مسوولان وزارت علوم همراه بوده است که اتحادیه امسال با کمک نهادهای مدنی و صنفی اقدام به برگزاری این اردوی تشکیلاتی به همراه کارگاه های آموزشی می کند.

در این اردوی تشکیلاتی با دعوت از استادان و صاحب نظران فعالیت های صنفی، به پشتوانه سازی علمی و تئوریک فعالیت های صنفی دانشجویی پرداخته خواهد شد که امید است با حضور مسوولان و استفاده از نگرش های مختلف در ترسیم چشم انداز شوراهای صنفی دانشجویان اقدامات لازم صورت پذیرد.

ما اکنون شاهد نزدیک به یک دهه فعالیت شوراهای صنفی دانشجویان در دانشگاه ها هستیم که باید دستاورد های آن مورد ارزیابی کارشناسانه قرار گیرد. شوراهای صنفی با تمامی محدودیت های موجود در قوانین و نگرش های سطحی بعضی مسوولان دانشگاه و وزارت در زمینه فعالیت های صنفی، به توسعه و پیشرفت قابل ملاحظه یی رسیده اند که ریشه اصلی آن انگیزه و همت والای جوانان دانشجویی است که قدم در مسیر خدمتگزاری اصیل صنفی نهاده اند و راهی نو و نرفته در دانشگاه های ایران را تجربه کرده اند.

دانشجویان عضو شوراهای صنفی در محیط آکادمیک و فرهنگی دانشگاه ها دو جایگاه مهم نمایندگی دانشجویان و جایگاه نظارتی را تجربه و به صیانت و ارتقای حقوق دانشجویان اقدام می کنند. رشد کیفی و کمی شوراهای صنفی مستلزم دقت نظر و آینده نگری آگاهانه مسوولان است و اگر بخواهیم برای پوشاندن ضعف های مدیریتی دانشگاه ها در پاسخگویی و خدمتگزاری به تضعیف شورا های صنفی بپردازیم، دچار اشتباهی نابخشودنی شده ایم.

از آنجا که نشست های سراسری شوراهای صنفی که با حضور کلیه دبیران دانشگاه ها برگزار می شود، محلی مناسب برای نقادی صنفی و منصفانه عملکرد وزارت علوم توسط نخبگان صنفی در جایگاه نمایندگی دانشجویان سراسر کشور است، شاید دلیل اصلی برخی مخالفت ها با برگزاری نشست به دلیل هراس از نقد صنفی و عدم توانایی به پاسخگویی باشد. شاید برخی از مسوولان، از دانشجویان حقوقی را آگاهانه تضییع کرده باشند که اکنون قابل پاسخگویی نباشد و پیشنهاد شوراهای صنفی به آن دسته مسوولان به جای مخالفت با نشست های سراسری، دو راهکار است؛ اول اینکه با شهامت، حاضر به پاسخگویی در نشست سراسری و حتی پذیرش خطا باشند و دومین راه، سپردن مسوولیت به افرادی دیگر است تا بتوانند در نشست های سراسری حضور یابند و نقد شوند.