جعفر پویه
سفر دو روزه محمود احمدی نژاد به ترکیه بدون نتیجه مشخص و چشمگیری پایان یافت. این اولین سفر احمدی نژاد به ترکیه از زمان به قدرت رسیدنش بود. او که اشتیاق فراوانی برای این سفر داشت، حتا حاضر شد سطح آنرا از یک سفر رسمی به سفر توریستی تقلیل دهد. اما سفر توریستی رئیس جمهور رژیم ولایت فقیه با همراهی وزرای امور خارجه "منوچهر متکی"، نیرو "پرویز فتاح"، نفت "غلامحسین نوذری" و رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری "اسفندیار رحیم مشاعی" همراه بود.
نوع سفر احمدی نژاد بعنوان رئیس یک دولت با همراهی تاثر گذارترین وزرای کابینه خود آنچنان آشکار است که نیازی به توضیح بیشتر درباره سیاسی یا توریستی بودن آن نیست. اما چرا احمدی نژاد حاضر می شود در مقابل ترکیه آنقدر کوتاه بیاید که سفر رسمی خود را تبدیل به سفری برای گشت و گذار نماید؟
انزوای روز افزونی که اینروزها هرچه بیشتر رژیم ولایت فقیه را در خود فرو می برد، پایوران آنرا وادار می کند تا برای برگزاری یک سفر بی نتیجه اما تبلیغاتی بیشترین امتیازات ممکن را به طرف مقابل واگذار کنند.
اما ترکیه که در منطقه از هم پیمانان اسرائیل و همچنین آمریکا می باشد، قرار داد گازی رژیم را که احتمالن بازهم زیر قیمت بین المللی است و احمد نژاد درخواست امضا آن را دارد پس می زند. و به همین دلیل احمدی نژاد و وزرای نفت، نیرو و امور خارجه اش با دست خالی به تهران باز می گردند.
رژیم جمهوری اسلامی از نظر بین المللی رژیمی یاغی و زیرپا گذارنده توافقات، مقاوله نامه ها و قرار دادهای بین المللی و غیر قابل اعتماد است. بحرانهای خودساخته رژیم روز بروز فضا را برای او تنگتر می کند و عقب نشینی از این بحران سازیها نیز با فلسفه وجودی آن در تناقض است. یعنی رژیم جمهوری اسلامی در وضعیت باخت -باخت قرار دارد و دست و پا زدنهایش او را بیشتر در مرداب بحرانها فرو می برد.
فرستادن خبر به دوستان 
صفحه ی اصلی 
چاپ خبر 
