وي افزود: شناخت جامعه به غير از چند رشته، از ساير ورزش‌هاي المپيكي بسيار كم است. تيروكمان، بدمينتون، شنا و ...، براي اولين بار بود كه پاي در صحنه المپيك مي‌گذاشتند. مگر چه امكانات ويژه اي به اين رشته ها اختصاص پيدا كرده بود كه بايد مدال مي آوردند؟ نبايد به دليل عدم موفقيت رشته هايي كه به تنهايي در دوره هاي گذشته مدال آور بودند، ارزش حضور ساير رشته ها ناديده گرفته شود.

حجت ا.. واعظي درباره شرايط تمريناتش، اظهار داشت: يكي از مشكلات ما در المپيك اين بود كه همزمان با مسابقات، به جاي اينكه در اوج آمادگي باشيم، در شرايط افت به سر مي‌برديم. شرايط جوي نيز مزيد بر علت شد. بيشتر تيم ها حداقل يك ماه قبل از مسابقات در پكن اردو زده بودند تا خود را با شرايط وفق دهند.

وي ادامه داد: يك هفته قبل از آغاز المپيك راهي كره شديم و تنها كاري كه توانستيم در اين مدت انجام دهيم، اين بود كه تجهيزات خود را به روز كنيم؛ حتي زمان كافي براي تمرين با اين تجهيزات را نداشتيم. قرار بود حداقل يك ماه قبل از آغاز بازي‌ها راهي كره شويم؛ اما شوراي برون مرزي با توجه به سياست هاي خاص خود، اجازه اعزام تيم را نداد.

وي با ابراز رضايت از عملكرد مربيان كره‌اي، عنوان كرد: علم و توانمندي آنها در سطح بسيار بالايي است؛ اما عدم هماهنگي با برنامه هاي اعلام شده از سوي آنها براي برگزاري اردوها و شركت در مسابقات برون مرزي، عواملي است كه آنها را با مشكل مواجه مي‌كند.

واعظي گفت: يك كماندار تا زماني كه در ميادين مختلف بين المللي تمرين و مسابقه نداشته باشد، نمي‌تواند مشكلات تكنيكي و روحي خود را برطرف كند. همين هم موجب مي‌شود با انجام يك خطا، امتيازات خود را از دست بدهد. همان اتفاقي كه در المپيك بر سر ما آمد.