وضعیت بسیار وخیم اقتصاد کشور

سایت رویداد در تهران: مطابق یك گزارش رسمی و با همان شاخص نازل اشتغال به معنی یك ساعت كار در هفته، نرخ بیكاری كه ‌در بهار 87 معادل 96 درصد بود، در بهار 88 به 5/12 درصد افزایش یافت كه به معنای افزایش ‌30‌درصدی بیكاری در سال 88 نسبت به سال 87 است. ‌بنگاه‌های فراوانی از كمبود نقدینگی رنج می‌برند. كارگران دسته دسته اخراج می‌شوند و برخی از ‌مسئولان این وضع را طبیعی می‌دانند. تورم همچنان دو رقمی باقی مانده است و گرانی به هر بهانه، حال ‌ایام رمضان باشد یا اوقات بازگشت حجاج از مكه، خود را بر اجناس تحمیل می‌كند. نقدینگی همچنان بالا ‌می‌رود و طرح‌های دولت از بنگاه‌های زودبازده تا شهرك‌های صنعتی، مالیات برارزش افزوده و حتی مسكن مهر درگرداب ناكامی‌ها گرفتار می‌شوند تا به نظر بیاید كه راه‌حلی برای اقتصاد ایران متصور نیست. ‌نمایندگان مجلس یكی پس از دیگری از اجرا نشدن مصوبات سفرهای استانی سخن می‌گویند. بیكاری مطابق ‌آمارهای رسمی بالا می‌رود، ركود بر صنعت، مسكن، بازرگانی و كشاورزی ایران چنبره زده است و در ‌همین حال، آمار صادرات و جذب سرمایه‌ های داخلی و خارجی، كاهش را مزه‌مزه می‌كند. كاهش دلارهای نفتی ‌حتی واردات ایران را هم كاهش داده تا دیگر نتوان به لطف واردات و به بهای بیكاری كارگران، تورم را ‌مهار كرد. این چنین است كه گمانه‌زنی‌ها درباره اینكه اقتصاد ایران از دایره برنامه‌ریزی خارج شده یا به ‌تعبیری از ریل خارج شده است، هرآن تقویت شود. بیش از80 درصد تولید ناخالص داخلی كشور به دولت تعلق دارد.‌شعارهای احمدی‌نژاد در انتخابات 84 كه بر محور كوچك كردن دولت و اجرای سیاست‌ های عدالت‌خواهانه ‌دور می‌زد، در واقعیت راه به جایی نبرد و ماحصل نفتی كه قرار بود بر سر سفره‌های مردم حاضر شود، به ‌بوی تند گرانی‌ها خلاصه شد كه به گفته مسئولان اجرایی، محصول افزایش قیمت نفت بود. این چنین است كه امیدهای مردمی برای یافتن راهكار و راهبردهایی برای بیرون كردن اقتصاد ایران از وضعیت فعلی هر ‌روز كمرنگ‌تر می‌شود تا به تدریج این امر برای همه مشتبه شود كه اقتصاد كنونی ما برنامه‌پذیر نیست. ‌فقیرترشدن مردم نیز چیزی نیست كه امروز بتوان با ارائه آمار و ارقام، آن را انكار كرد.