ماموران اواخر سال ۸۹ با شکایت مردی میانسال به نام کسرا در جریان مفقود شدن همسرش قرار گرفتند. کسرا در اولین شکایتش به ماموران گفت همسرش مژگان مدتی است گم شده و از او خبر ندارد.

بررسی‌ها نشان داد مژگان همسر دوم کسراست و چند ماه قبل از مفقود شدن به عنوان همسر موقت به عقد او درآمده بود. با توجه به شکایت کسرا و اطلاعاتی که او در اختیار ماموران قرار داده‌ بود چند نفر از کسانی که احتمال می‌رفت در جریان سرنوشت این زن باشند شناسایی شدند و تحت بازجویی قرار گرفتند اما اطلاعاتی که بتواند سرنوشت این زن را روشن کند به دست نیامد.

بنابراین ماموران یک‌بار دیگر کسرا را مورد بازجویی قرار دادند چرا که یافته‌های‌شان حکایت از آن داشت که مژگان آخرین بار همراه شوهرش به خانه رفته بود. وقتی کسرا مورد بازجویی قرار گرفت به قتل همسرش اعتراف کرد و گفت جسد مژگان را دفن کرده‌است. این مرد به ماموران گفت: من و مژگان چند ماهی بود که با هم ازدواج کرده ‌بودیم. من از گذشته مژگان خبر داشتم و می‌دانستم از شوهرش جدا شده و با مادرش زندگی می‌کند.

ما با هم ازدواج کردیم و صاحب یک دختر شدیم. از وقتی بچه‌دار شده‌ بودیم مژگان خیلی بهانه‌گیری می‌کرد و می‌گفت باید به او بیشتر از همسر اولم توجه کنم. متهم ادامه داد: آن روز خیلی عصبانی شدم، او را کشتم و در خانه دفنش کردم. پلیس در ادامه تحقیقات خود به محلی که کسرا مدعی بود جسد را دفن کرده، رفتند و جنازه متلاشی شده مقتول را بیرون آوردند و به پزشکی قانونی منتقل کردند.

در ادامه پرونده تکمیل و صحنه قتل نیز بازسازی شد و با صدور کیفرخواست پرونده به شعبه ۷۱ دادگاه کیفری استان تهران فرستاده شد. جلسه محاکمه کسرا روز گذشته برگزار شد. در ابتدای جلسه محاکمه، نماینده دادستان در جایگاه حاضر شد و گفت مدارک علیه کسرا کامل است.

نماینده دادستان ادامه ‌داد: با توجه به اینکه مادر مقتول در قبال دریافت دیه اعلام رضایت کرده و ولی قهری دختر مقتول نیز درخواست پرداخت دیه کرده به عنوان نماینده دادستان تهران درخواست صدور رای قانونی به لحاظ جنبه عمومی جرم را دارم. با توجه به اینکه اولیای‌دم در دادگاه حضور نداشتند متهم در جایگاه حضور یافت.

او گفت: اتهام قتل را قبول دارم و می‌دانم که نباید این کار را می‌کردم اما در لحظه‌ای که مرتکب این قتل شدم اصلا در حالت عادی نبودم. متهم ادامه ‌داد: چند ماه قبل از ازدواج‌مان با مژگان که تازه از شوهرش جدا شده ‌بود، آشنا شدم. مژگان ۲۸ سال بیشتر نداشت و خیلی جوان و زیبا بود. من با او ازدواج کردم، البته به صورت صیغه‌ای او را به عقد خودم درآوردم.

چند ماه اول زندگی‌مان خیلی خوب بود اما بعد مشکلات زیادی پیدا کردیم. او خیلی ناراحت بود و به همسر اول من حسادت می‌کرد و می‌گفت که نباید به همسر اولم بیشتر از او توجه کنم. در مورد همه چیز خودش را با همسر اولم مقایسه می‌کرد. خیلی از دست او ناراحت بودم چون فکر می‌کردم با او می‌توانم زندگی خوبی داشته باشم اما مژگان با بهانه‌گیری‌هایش زندگی را برای من جهنم کرده‌بود. بهمن‌ماه ۸۹ بود. روز خیلی سردی بود و من و مژگان بیرون بودیم. دوباره با هم دعوا کردیم. هر وقت عصبانی می‌شد هرچه دوست داشت به من می‌گفت.

من دو خانه داشتم که در یکی همسر اولم و بچه‌هایم زندگی می‌کردند و دومی خالی بود. او را به خانه دوم بردم. در آنجا با هم درگیر شدیم و او را خفه کردم. زمانی که داشتم مژگان را خفه می‌کردم اصلا حالت عادی نداشتم، وقتی به خودم آمدم خیلی پشیمان شدم. متهم ادامه داد: خیلی درمانده بودم، نمی‌دانستم باید چه کار کنم.

تصمیم گرفتم جسد را مخفی کنم. کف کمد دیواری خانه را کندم و گودالی درست کردم. جسد مژگان را داخل گودال گذاشتم و رویش را با خاک پوشاندم. بعد با آجر خاکها را مخفی کردم و روی زمین را سیمان گرفتم. وقتی همه چیز مرتب شد تصمیم گرفتم به پلیس خبر بدهم و بگویم که همسرم گم شده ‌است.

کسرا گفت: ما بچه داشتیم و من نمی‌توانستم به دخترم بگویم که مادرش را کشته‌ام، به همین‌دلیل هم تصمیم گرفتم بگویم که او گم شده‌ است. ضمن اینکه با لو رفتن ماجرا زندگی بچه‌هایم هم تحت تاثیر قرار می‌گرفت اما در نهایت مجبور به اعتراف شدم.

متهم در پاسخ به اینکه چطور توانست از اولیای‌دم رضایت بگیرد، گفت: مادر مژگان قبول کرد در قبال دریافت دیه رضایت دهد و من به او پول دادم. دخترم هم کوچک است و ولی‌قهری درخواست دیه کرده است.