گرچه پهلوانان و قلندران، نه از آن ریشخند پا پس می کشیدند و نه از آن سنگ اندازی های کودکانه، دلخسته و غمین می شدند؛ با اینهمه، در دهان ها و خانه ها و گپ و گفت ها می چرخید که: «شنیده ای که در گذر و چارسوق، پیشانی فلان پهلوان به سنگ فلانی شکسته و خونین شده است؟» با این سخن، پهلوان از چشم مردمان فرو نمی افتاد، اما آن نوخاسته ی سنگ پران، نامی در می کرد و در میان همگنان باد در گلو می انداخت و صدای خروسک گرفته ی خود را کلفت می کرد که: «دیدید چه کردم؟ لازم باشد شانه و پشتش را هم به خاک خواهم رساند.» و همگنان می خندیدند و ناتوانی و حقارت خود را زیر سایه ی سنگینِ نادانیِ روزافزون، پنهان می کردند.

چیزکی از رنگِ این حقارت و نادانی را برادر حاتم طایی نیز داشت. آنگاه که نتوانست به آوازه ی بلند برادر دست یابد، با فرومایگی تمام به چاه زمزم دست اندازی کرد.

۲- این طرز و شیوه، در این روزگار و همین امروز هم جریان دارد. اندیشه های حقیر فرو رفته در حباب و نوخطان بی مایه ای که هنوز مشق درستی و راستی نیاموخته اند و از واژه ی «ادب» و زمزمه ی شبنم پاک «حیا» چیزی نشنیده اند، کوی و برزن را آلوده اند و با دشنام و لودگی، بر پیشانی پهلوانان و قلندران زمانه سنگ می زنند، به امید رسیدن به نامی و پاره نانی. گاه، این رفتارهای دهشت بار، چنان دریغناک و سوگ آور است که گفتن اش زبان را می سوزد و نوشتن اش دفتر را به آتش می کشد.