زیردستان آقای خامنه ای در حالی تلاشهای این نهاد بین المللی در جهت ابهام زدایی از ماهیت فعالیتهای هسته ای خود را به شکست کشانده اند که از تاثیر منفی این اقدام بر مُذاکرات آتی با طرفهای خارجی خود و پیرو آن، بازتاب بی واسطه بُن بست در مُذاکرات به صورت تشدید تحریمها به خوبی آگاه هستند.

از این رو و با وجود آنکه رهبران و پایوران "نظام" به طور لفظی بر "آمادگی جمهوری اسلامی برای مُذاکرات" تاکید می کنند، چنین می نماید که رفتار مُخرب آنها در برابر آژانس، بخشی از یک سیاست فراگیر است که روی حالت پات و بلاتکلیف ماندن پرونده بُحران هسته ای مُتمرکز گردیده و در این راستا پارامتر بُن بست مُذاکرات نیز در آن گُنجانده شده است.

آقای ولایتی، وزیرخارجه موازی در "بیت رهبر"، اندکی پس از اعلام بی نتیجه ماندن سفر بازرسان آژانس تاکید کرد، رژیم اش – که وی با نام مُستعار "ایران" از آن یاد کرد – "از منافع خود در حفظ حُقوق هسته ای به هیچ وجه عقب نشینی نخواهد کرد".

اگر چه به دُرُستی روشن نیست سیاست طفره روی و صبر و انتظار آقای خامنه ای بر پایه کُدام توهُم جدید بنا شده، در عوض اما ارزیابی این امر که گمانه های پیشین وی تا چه اندازه مبنای دُرُستی داشته، چندان دُشوار نیست. مُعتبرترین شاهد، گُماشته ولی فقیه بر منصب ریاست جمهوری است که هفته جاری از تریبون رسمی مجلس، شکست راهکار جادویی "نظام"، یعنی "دور زدن تحریمها" را اعلام کرد و به موازات آن نوید تحمیل باز هم بیشتر هزینه های بُحران هسته ای بر دوش مردُم را داد. این در حالی است که به اعتراف یک پایور حُکومتی به نام حسن صادقی، نرخ تورُم کالاهای اساسی به "100 درصد" رسیده است.