وزیر پیشین خارجه مُلاها، آقای منوچهر مُتکی، از "اصلی کردن یا برجسته سازی موضوعی فرعی به نام محل مُذاکرات" انتقاد کرده است و خواستار شده: "موضوع جدی و مُهم مُذاکرات هسته ای به عُنوان یک موضع مُهم و ملی نباید از دالان پروسه های شکلی و نمایشی عُبور داده شود."

گُفته های آقای مُتکی که همزمان تاییدی بر توسُل جمهوری اسلامی به سیاست وقت کُشی به شمار می رود، از سوی یک مقام پیشین وزارت خارجه مُلاها مورد پُشتیبانی قرار گرفته است. آقای جاوید قُربان اوغلی، مُدیرکُل سابق آفریقای وزارت خارجه، تاکید دارد: "مسوولان امر بهتر است به این نُکته توجُه داشته باشند که تاخیر در برگُزاری مُذاکرات هسته ای برخلاف گُذشته به سود جمهوری اسلامی ایران نیست."

آنچه که می تواند به پُرسشها زیر "خیمه نظام" پیرامون مُفید و عقلایی بودن مُدیریت کنونی بُحران هسته ای دامن زده باشد، واکُنش گُروه شش کشور مُذاکره کننده به رفتار طرفهای خود است. آنها تا آخرین دقایق بازی مُلاها را بازی کردند تا سپس خونسردانه اعلام کنند که برگُزاری مُذاکرات تعیین شده در ژانویه نامُمکن گردیده و به ماه بعد (فوریه) موکول می شود.

از این رو چنین می نماید که آقای خامنه ای و همدستان در تمام مُدت کارت حریفان را بازی می کرده اند. طرفهای غربی آنها که برای خُشکاندن منابع برنامه های اتُمی مُلاها در حال هدایت گام به گام تحریمهای نفتی و مالی به سمت برنامه نفت در برابر غذا هستند، نمی بایست از تلاش "نظام" برای خرید زمان که فضای بیشتری نیز برای اثرگذاری موثر تر تحریمها ایجاد می کند، خیلی زیاد ناخُرسند بوده باشند.

رُشد انتقادات پایوران حُکومت از این سیاست، به همین دلیل می تواند بیش از همه برای آقای خامنه ای و تیم او خطرناک باشد. در همین رابطه، یک وبگاه نزدیک به شورایعالی امنیت مُلاها (رجانیوز)، ضمن مُتهم کردن مُنتقدین به "وارد کردن موضوع هسته ای به دعواهای سیاسی و جناحی"، آنها را تهدید کرده است: "پرونده هسته ای و مُذاکرات مُرتبط با آن، یک موضوع ملی و مورد اجماع ملی مردُم و رهبری مُعظم انقلاب بوده و تلاش برای خدشه به آن با سُکوت مردُم و مسوولان ذی ربط همراه نخواهد بود."