۱)نابسامانی های اقتصادی که موجب نارضایتی عمومی مردم از نحوه اداره جامعه گردیده است
۲)میل به جذب اراء تمامی معترضین به وضع موجود اعم از منتقدین و اپوزسیون معاند
۳)تلاش برای تبدیل نمودن خود به یک زورو و قهرمان ملی قبل ازخداحافظی از عالم سیاست و....

موجب شده ایشان پس از قریب ۸سال ریاست جمهوری مقتدرانه و تمام عیار در لباس اپوزوسیون و نیروهایی که نظام فعلی را دارای فساد بنیادین وغیر قابل اصلاح درچارجوب قانون میدانند به رقابت انتخاباتی پای گذارد. اینکه چرا از میان ۴کاندیدای انتخاباتی خرداد۸۸ سه نفر میل به فعالیت فرا قانونی برای پیروزی در انتخابات دارند و این کار را می کنند به مجال دیگری واگذار میکنم. مهم بررسی راهکارهایی است برای کنترل وضع بوجود آمده که ذیلاً در همین رابطه به نکاتی اشاره میشود:

الف)ریس جمهور که قسم خورده به اجراء قانون، نمیتواند با استفاده از امکاناتی که قانون به این عنوان در اختیار وی قرار داده به آسیب رساندن به ماهیت و کلیت نظام بپردازد. اینکه ۲ قوه از قوای سه گانه که یکی مستقیماً توسط رهبر انتخاب می شود، با ادله واهی در یک نطق رسمی توسط دومین مقام رسمی کشور به فساد متهم شوند، دیگر مشروعیتی برای نظامی که این چنین به فساد آلوده معرفی می شود، باقی نمی گذارد.

وظیفه صدا وسیماست که با تولید برنامه های غیر جانبدارانه به تحلیل ادله ریس جمهور و اهداف بیان این مطالب با ظرافت و دقت بپردازد. شبکه های ماهواره ای به ویژه بی بی سی به صورت غیر مستقیم در حال بهره برداری از سخنان ریس جمهور جهت بی اعتبار نمودن نظام هستند. سکوت رسانه ملی به معنی انفعال ونداشتن برنامه ای مشخص برای تنویر افکار عمومی است.

۲)وقتی رئیس جمهور در قدم اول حرکت بسوی انتخابات این چنین بی پروا نظام را زیر سوال می برد، باید منتظر هم صدایی های بیشتر و بنیان کن تری با نیروهای معاند نظام تا زمان انتخابات باشیم. حاکمیت باید هزینه این هنجار شکنی ها را آنچنان بالا ببرد که شخصی جرات نکند به صرف میل به برنده شدن در انتخابات این چنین هستی نظام را با شایعات بی دلیل و واهی به سخره بگیرد.