"صراط نیوز" – نظام ها و حکومت های بر حق، در طول تاریخ استقرار و استمرار خویش، همواره مورد آماج تهاجمات اباطیل ادوار واقع شده اند.
در این میان ممکن است فشارهای وارده از سوی مخالفین حاکمیت، هرازگاهی مسأله آفرین شود، اما این مسائل نه تنها اصل نظام را مورد هدف قرار نداده و به مخاطره نخواهد انداخت، بلکه آن را آبدیده تر خواهد کرد.
در همین ارتباط نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران نیز با گذشت 34 سال از عمر با برکتش، ناملایمات زیادی را به خود دیده و دشواری های بسیاری را متحمل شده است.
ماجرای عزل بنی صدر و غائله منافقین، انفجار دفتر نخست وزیری و حزب جمهوری اسلامی، ترور بسیاری از شخصیت های ارزشمند و یاران صدیق انقلاب، 8 سال جنگ تحمیلی، پذیرش قطعنامه 598، فتنه 18 تیر 78، ماجرای اعتصاب نمایندگان مجلس ششم، فتنه 88 و ... تنها بخشی از سنگ اندازی های دشمنان در جهت جلوگیری از ادامه روند رو به رشد نظام جمهوری اسلامی بشمار می روند.
با این حال و با وجود موارد مذکور، هنوز شجره طیبه انقلاب پایدار بوده و با توجه به زعامت مدبرانه ولایت فقیه، آسیبی به مملکت وارد نیامده است.
در عین حال اما نباید از فتنه انگیزی ها و برنامه ریزی های سوء دشمن نیز غافل بود و در باد پیروزی های مسبوق خوابید و از تدبر و دوراندیشی های آتی فارغ شد.
همزمان با نزدیک شدن به ایام انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، زمزمه های برپایی فتنه ای تازه از گوشه و کنار شنیده می شود. خطری که ماه هاست توسط دوستداران و علاقه مندان به نظام و انقلاب همواره گوشزد می شود، مخاطره ای نیست مگر پیش بینی فتنه شوم 92.
برای تحلیل و تفسیر این فتنه تازه مولود یافته، لاجرم می باید مطلع فتنه 88 را مورد واکاوی قرار دهیم.
فارغ از بررسی زمینه چینی ها، ابعاد خیانت ها و تشنج آفرینی های بازی خوردگان اصلی فتنه 88، برخی از مخالفان همیشگی اینگونه معتقدند که نقطه آغازین فتنه سبز را می باید در مناظره 13 خرداد 1388 جستجو نمود. آنجاییکه واژه «بگم ... بگم!» ورد زبان ها شد!

گفتمان مطروحه از سوی طرفین آن مناظره، اگرچه مورد تأیید هیچ کدام از هواداران جناحین اصولگرا و اصلاح طلب و البته شخص رهبری انقلاب نبود، اما ضرورت رقابت ایجاب می کرد تا هواداران هر یک از جریانات، با نادیده انگاشتن ضعف های نامزد مدنظرشان، به حمایت از جناح متبوع بپردازند.
از این رو فضای رقابت های انتخاباتی دهمین دوره ریاست جمهوری، نه در حد تعارض فی ما بین افراد و اشخاص، بلکه در سطح تقابلات دو گفتمان کاملاً متفاوت بود.
با غلبه گفتمان اصولگرایی بر اصلاحات و پیروزی مجدد مهرورزان در دوره دهم ریاست جمهوری، گمان آن می رفت که دولت روی کار آمده تمام توانش را صرف خدمت به ملت نموده و گره ای از گره های کور کشور باز کند، اما گویی دولتمردان و شخص رئیس ایشان، هنوز در فضای دو قطبی انتخابات بسر می بردند و تفکر توهم توطئه را در ذهن می پروراندند!

این توهم توطئه بعدها اما به جبهه خودی و حامیان دولت خدمتگزار نیز تسری پیدا کرد!
کار بجایی رسید که جای دوست و دشمن در منظر دولتمردان تعویض شد و هرگونه انتقاد نسبت به مهرورزان در حکم تضعیف دولت و تضییع خدمات آقایان تعبیر می شد!

در این میان اما رئیس خدمتگزار نیز ناگفته هایش را یاد نبرده بود و هنوز «بگم ... بگم!» هایش را برای روز مبادا در چنته داشت!
15 بهمن 1391 بود که یکی از برگ های برنده احمدی نژاد در صحن علنی مجلس خرج گردید و یکی دیگر از «بگم ... بگم!» های ایشان عیان شد!