کوته زمانی پس از مُفتضح شدن رییس بی اختیار قُوه قضاییه در ماجرای دستگیری و آزادی آقای سعید مُرتضوی، وی به گونه ترحُم انگیزی در مورد استقلال قوه قضاییه به ایراد خطابه پرداخته و در برابر دیدگان شگفت زده مُخاطبانش، از مُقاومت در برابر "خیلیها" که از آنها نام نمی برد، داد سُخن رانده است.

آیت الله صادق لاریجانی، روز دوشنبه سینه جلو داد: "خیلیها دلشان می خواهد دستگاه قضایی تابع باشد، ولی من به دُنبال استقلال کامل قُوه قضاییه هستم."

با این که چنین می نماید با توجه به رویدادهای دو هفته گذشته، آقای لاریجانی حتی در بیان این ادعا نیز نقشی فراتر از یک مامور سُخنگو ندارد، با این حال نمی توان نادیده گرفت که در گزافه وی مبنی بر "استقلال قُوه قضاییه" برای دفاع از دستگاهی که به ریاستش نشانده شده، رگه هایی از ابتکار شخصی نیز وجود دارد.

آیت الله صادق لاریجانی و هزار فامیل مربوطه نیز همچون دیگر دسته بندیهای باندی یا اُرگانهای نظامی و امنیتی، منافع ویژه خود را در کُنترُل و نُفوذ در دستگاه قضایی دارند. نزدیکترین مثالی که برای لمس پذیر کردن منافع مزبور می توان آورد، ماله کشی زمین خواری آقای جواد لاریجانی است که به لُطف جایگاه اخوی، از رسیدگی قضایی مُعاف گردیده است.

تازه ترین پرده دری سمعی بصری رُقبای لاریجانیها از تلاش ناکام یکی دیگر از برادران (فاضل) در تبدیل امتیازهای شراکت در قُدرت به وجه نقد و ویلا، به خوبی نشان از دایره گُسترده ای دارد که قوم آمُلی منافع خویش را در آن می گُنجاند و بی هیچ پرده پوشی می طلبد.

آنچه که رییس دستگاه قضایی در ازای خودمختاری در تفسیر کسب و کار فامیل و شُرکا می پردازد، هموار کردن مسیر تبدیل قُوه قضاییه به شُعبه وزارت اطلاعات و اُرگان اطلاعاتی سپاه پاسداران است. او حساب خود را با صُدور مجوز برای سرکوب و بازداشت وُکلا، تبدیل قُضات به پادوهای بازجویان و شکنجه گران، تغییر کاربُرد دستگاه دادرسی به مُهر تایید لاستیکی پیگرد، بازداشت، شکنجه و قتل شهروندان، بافتن پوشش قانونی برای توجیه تبهکاریهای ماموران امنیتی، ایجاد حاشیه امن برای مُتهمان "خودی" و جُز آن، صاف می کند.

بدیهی است که قاضی القُضات حُکومت، مُعامله بر سر حُقوق شهروندان را نافی "استقلال قُوه قضاییه" به حساب نمی آورد. از این زاویه وی حق دارد که بخرامد و جلوه "تابع نبودن" بفروشد. اما آیا این بدان معناست که او می تواند خود را دارای اختیار تصمیم گیری نیز بداند؟

پاسُخ این سووال را آیت الله بداقبال در تلاش نافرجام برای انتقام گیری از رُقبا به تحقیرآمیز ترین شکل دریافت کرد. او که در واکُنش به افشای کارتل رانت خود و برادرانش، به طور مُستقل فرمان دستگیری آقای مُرتضوی را داده بود، فقط چند ساعت بعد با اخطار رووسایش روبرو شد که به او نشان دادند، زین روی پُشت چه کسی است.