آژانس بین المللی انرژی اتمی در تازه ترین گُزارش خود در باره فعالیتهای اتُمی رژیم مُلاها، از تحرُکات چالش برانگیزی خبر می دهد که جمهوری اسلامی برای شتاب دادن و به پیش بردن پروژه مورد کشمکش هسته ای خویش بدانها دست زده است.

نهاد سازمان ملل در این رابطه به نصب سانتریفوژهای پیشرفته با توان تولید بیشتر اورانیوم غنی شده اشاره کرده و به مُوازات آن، ساخت یک مخزن مهار انفجار هسته ای در پارچین و جلوگیری جمهوری اسلامی از بازرسی از این مرکز را مورد تاکید قرار می دهد.

گامهای حاکمان ایران که پایمالی آشکار قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل به شمار می رود، در همین طبقه بندی نیز مورد وارسی و ارزش گذاری قرار خواهد گرفت. بدین سبب، می توان گفت که آقای خامنه ای و شُرکا فُرصت مُذاکرات 8 اسفند در قزاقستان را، حتی پیش از آنکه سر گرفته شده باشد، به یک تهدید که دربرگیرنده فشارهای بیشتر اقتصادی و اقتصادی و گُسترش انزوای "نظام" است، بدل ساخته اند.

جمهوری اسلامی نه می خواهد و نه می تواند پیرامون پروژه تضمین بقای خود، به "مُذاکرات سازنده" بپردازد. پیام مزبور که حاکمان ایران با تشدید اقدامات تحریک آمیز خود در آستانه مُذاکرات قزاقستان ارسال کرده اند، بدانگونه روشن هست که با همین مضمون و قالب، بی کم و کاست به مقصد برسد.

حتی اگر انگیزه رژیم مُلاها از نصب سانتریفوژهای جدید و کارشکنی در بازرسیها - در خوش بینانه ترین حالت - تلاش برای قُدرت نمایی و بازی با کارتهای بهتر در مُذاکرات پنداشته شود، دینامیسی که در پس این رویکرد نهُفته است و آن را به جلو می راند را نمی توان نادیده گرفت.

در این راستا، رجز خوانی میلیتاریستی روز گذشته (آدینه) سرکرده سپاه پاسداران می تواند برای مُشاهده درونمایه این سیاست و اندازه گیری گُنجایش آن مُفید باشد. آقای جعفری با سلاح "تسلُط سپاه بر ذخایر استراتژیک دُنیا"، طرفهای خارجی "نظام" را نشانه رفت تا از آنها باج "تجدید نظر در برخورد با انقلاب اسلامی" مُطالبه کند.