باید اشاره کرد که آقای رئیس جمهور به نحوی از مسأله بالا یاد می‌کند که گویی برای نظام اسلامی افتخار است که برخی افرادش فقیر شوند و برخی دیگر غنی گردند؛ یا تورم را مایه رشد اقتصادی دیگر برخی می شمرند و احتمالا باید نتیجه بگیرند که تورم، خیلی هم بد نیست! در حالی که وقتی پول ملت یک سوم می‌شود لزوما در جیب کسی نمی‌رود، بلکه سوء مدیریت را برای این یک سوم شدن نمایش می‌دهد. اتفاقا زمانی که تورم می‌شود، حتی کسی که خانه دارد و قیمت مسکن او بالا می‌رود باز هم ضرر می‌کند. چراکه اگر خود او بخواهد مسکن خویش را نوسازی کند یا ارتقا ببخشد، قدرت خرید کمتری نسبت به گذشته خواهد داشت. دولت رابطه خود و مردم را به شکلی درآورده است که مردم را حقوق‌بگیر دولت کرده و این روند به اقتصاد کلان مملکت آسیب جدی وارد ساخته است. یارانه‌هایی که باید صرف امور زیربنایی، تولید کشور می‌شد امروز به دست مردم داده می‌شود که در امور جاری صرف گردد و نقدینگی کشور را افزون کند؛ امری که البته از نگاه محمود احمدی‌نژاد امری مساعد و مطلوب است!

رئیس دولت در شرایطی از اقتصاد مطلوب سخن می‌گوید که قیمت همه چیز جهش یافته است؛ فرقی هم نمی‌کند که پراید 20میلیونی باشد یا پیاز 2500تومانی! در این اوضاع، آیا هزینه‌های میلیاردی برای جمع کردن صدها نفر در یک همایش جهت‌دار و با مواضع از پیش تعیین شده، خدمت به ملت است؟ بودجه‌های چنین همایش‌های رنگ و لعاب دار و در سایه‌ی جریان انحرافی برای دولت مایه اعتبار و آبروست؟ اگر در دوران اصلاحات یا قبل‌تر از آن هم چنین همایش‌های لعاب‌داری برگزار می‌شد، صدای هیچ‌کس در نمی‌آمد؟ آن موقع احتمالا کفن‌پوشانی در کشور راه می‌افتادند و مظلومیت اسلام و ایران را فریاد می‌زدند؛ اما امروز چه؟ آقای رئیس جمهور در کشور راه می‌افتد و هرچه می‌خواهد می‌گوید و هرچه می‌خواهد می‌کند، صدای کسی هم در نمی‌آید. بعد از آن هم شعار پشت شعار که نفت سر سفره‌های مردم است و فاصله طبقاتی کم شده است!