آقای خامنه ای چونان همیشه دست به قُماری زده است که نه پُشتوانه مادی یا اجتماعی آن را دارد و نه بازیگران مُشتاقی برای نشستن گرد میز بازی می یابد. او و شُرکایش به روشنی و گُستاخانه علیه منافع اکثریت مردُم ایران گام برمی دارند، با آگاهی بر اینکه در پس خود ویرانی اقتصادی، سیه روزی معیشتی و انحطاط اجتماعی بر جا می گذارند.

کمترین نتیجه مانُور بی خردانه ولی فقیه جمهوری اسلامی و اقمار، طولانی شدن بی دلیل روند ویرانگری است که با تحریمهای فلج کننده بین المللی آغاز گردیده و انتهای آن فقط برای کسانی که بند ناف موجودیت خویش را به بُحران خارجی گره زده اند، مُشاهده پذیر نیست.

همزمان ضروری است که یادآوری شود، برخلاف آنچه که آقای روحانی و اعضای دولت او تبلیغ می کنند، علت بازی مُخرب باند ولی فقیه با توافُق هسته ای، فقط منافع اقتصادی تحریمها و ثروتی که از این راه به تاراج می برند نیست. پیش از آنکه آنها بتوانند در خزانه ملی به تاخت وتاز و غارت بپردازند، باید کلید و کلیددار خزانه را نیز از آن خود کرده باشند. این موقعیت هیچ چیز کمتر یا بیشتر از قُدرت ناب سیاسی نیست که در اصل به دارندگانش امکان به چنگ آوردن و بهره گیری از ثروت بادآورده را تحت هر شرایطی می دهد.

نگرانی عُمده "رهبر" و زیر مجموعه هایش از "توافُق جامع" با طرفهای خارجی که موضوعهایی فراتر از ماجراجویی هسته ای آنها را در بر می گیرد، از دست دادن جایگاه "فراگیر" و انحصاری خود در کُنترُل قُدرت و اعمال گُشاده دستانه آن است. جناح میانه حُکومت اگرچه با ادعای مُبارزه با "ویژه خواران" و "کاسبان تحریم" نشانه هایی از خیز برای مُتزلزل کردن جایگاه مزبور نشان می دهد، اما مُنصرف کردن باند حاکم از سنگ اندازی و خرابکاری، با گرفتن باج و حق السُکوت امکان پذیر نیست. چند دُزد به دام افتاده، چشم پوشی پذیر هستند، قلعه و جان پناه دُزدان در مُقابل هرگز!