جنگ تازیان با اسرائیل - فریار اسدیان

بی تردید، هنگامی می توان به موشک پراکنی های بی معنا و توجیه ناپذیر حماس به سوی شهرهای اسرائیل که پیش از شعله ور شدن آتش جنگ تازه، آرامش و راحت را از اسرائیلیان گرفته بود، پی برد که نقش مستقیم حکومت اسلامی ایران را در این باره، مورد ارزیابی قرار دهیم.

سیاست آخوندی، تا کنون چنین بوده است که بحرانی را با ایجاد بحرانی بزرگتر، مهار کنند. یکی از اصول سیاست خارجی جمهوری اسلامی که اصل اساسی سیاست آخوندها در منطقه است، همان باور خمینی بود که می گفت: « راه قدس از کربلا می گذرد.» یعنی پیش شرط نابودی اسرائیل، سلطۀ بی چون و چرا بر عراق است. نابودی اسرائیل، پیش از آنکه خواست و آروزیی برای از میان رفتن دشمن باشد، اجرای دستوری دینی ست که از قران و سنت و حدیث برمی خیزد. در قران نامناسب ترین صفت ها و ویژگی ها به یهودیان بسته شده است. محمد و علی خود، معروف به یهودی کشی هستند. بنابراین، روشن است که برای رسیدن به اسرائیل و نابودی یهودیان، حکومت اسلامی تکلیف و وظیفۀ خود می داند که از فرصت یگانه ای که نوری مالکی برای آخوندها در عراق فراهم آورده است، بیشترین بهره برداری را بکند. بر کسی پوشیده نیست که دست نشاندۀ آخوندها در عراق نوری مالکی ست که دیگر نمی توانند او را با هیچ ترفندی بر اریکۀ قدرت نگهدارند. تجربۀ داعش که ساخته و پرداختۀ حکومت اسلامی ایران ست، تجربۀ گرانبهایی ست برای آخوندهای حاکم بر ایران. آنان توانستند با همیاری اسد و داعش اپوزیسیون راستین سوریه را پراکنده کنند و از میان بردارند. همزمان، کاربرد تصور ناپذیر خشونت علیه شهروندان بی گناه سوری، به اینجا انجامید که دیکتاتور سوریه از سقوط حتمی نجات یابد. اما همین طرح برای نگهداری نوری مالکی بر مسند قدرت و جهان را به انتخاب بد و بدتر واداشتن، تا کنون نتوانسته است از سرنگونی ناگزیر وی جلوگیری کند. بنا براین، این نکبت اسلامی ایران است که بار دیگر شعبدۀ حماس را از دستار و آستین خود بیرون آورد تا شاید بتوانند با موشک پراکنی به سوی شهرهای اسرائیل و کشتن بی رحمانۀ سه نوجوان یهود، بحرانی را که در پیوند با عراق در مرزهای حکومت اسلامی به وجود آمده است به نقطۀ دیگری در منطقه، یعنی به مرزهای اسرائیل منتقل کنند که پیامدش به هر حال، قربانی شدن مردم عادی بوده و هستند؛ مانند همیشه و مانند همیشه، این کودکان عرب هستند که به عنوان سپر دفاعی از سوی حماس مورد سوء استفاده قرار گرفته اند و در آینده نیز، قرار خواهند گرفت. هم اکنون، رهبران حماس در کشورهای عربی در عیش و نوش اند و زنبارگی و به تنها چیزی که نمی اندیشند، جان ساکنان غزه است و جان مردم اسرائیل؛ چنانکه پسر یکی از بنیادگذاران حماس بر زبان آورده است. از این گذشته، جنگ عرب ها با اسرائیل، تا هنگامی که از سوی تازیان با بهانۀ دفاع از اسلام صورت می گیرد که همیشه چنین بوده است، به هیچ صلح پایداری نخواهد انجامید. در اساس، حماس و حزب الله و دیگر گروه های تروریستی تازی، در پی صلح نیستند. پدرخواندۀ همۀ این گروه های بلاهت و مرگ، خامنه ای به تازگی یک بار دیگر تأکید کرد که راه حل دو کشور فلسطینی و اسرائیل در کنار یکدیگر، راه حلی ناپذیرفتنی ست؛ چرا که یهودیان غده ای سرطانی در منطقه هستند که باید نابود شوند. به سخن دیگر، ستیز و جنگ مسلمانان با اسرائیل بیشتر از آنکه برای تصاحب خاکِ اینجا و آنجای اسرائیل باشد، جنگی ست دینی که به باور آنان، تنها با نابودی یهودیان به پایان خواهد رسید. برای همزیستی مسالمت آمیز تازیان و اسرائیل، بیش از همه باید تازیان به این باور نهادینه شده برسند که با تکیه بر درایت و خرد، از رهبران مسلمانِ خود که بیشتر دست نشاندۀ این قدرت و آن قدرت هستند، فاصله بگیرند و با پشتیبانی بی چون و چرا از نیروهای سکولار عرب، دولتی را سر کار بیاورند که قادر باشد با تکیه بر اصول شهروندی و حاکمیت عرفی، یک زندگی شرافتمدانه را با یهودیان منطقه، سامان دهد.

پیش از جنگ جهانی دوم، تازیان مسلمان با یهودی کشی و یهودی آزاری های تصورناپذیر و انسان ستیزانه، نزدیک به همۀ یهودیان را از عراق و سوریه و مصر و دیگر سرزمین های عربی، بیرون راندند. در آن هنگام، کشوری به نام اسرائیل وجود خارجی هم نداشت که بهانه ای باشد برای مظلوم نمایی. آنان به تکلیف و وظیفۀ اسلامی خود، عمل می کردند؛ درست مانند امروز، با این تفاوت که امروز، بهانۀ آزاد سازی سرزمین هایی که گویا اسرائیل اشغال کرده است، در کف آنان است. برای ما باید روشن باشد که مسئول چنین وضعیتی در منطقه، بیش از چیز دیگری، اسلام است که مؤمن مسلمان را وامی دارد که با ناخودی کردن دیگران، هر جنایتی را با تکیه بر قران و حدیث و سنت، توجیه دینی کند. مشکل، تصاحب سرزمین دیگران نیست، مسئله اسلام است که باید از دایرۀ مناسبات میان انسان ها و از محدودۀ ساماندهی مناسبات مردم و دولت، بیرون رانده شود. در غیر این صورت، هیچگونه صلحی در کار نخواهد بود؛ چنانکه تا کنون نیز، نبوده است.