صف آرایی نیروهای امنیتی و انتظامی رژیم ولایت فقیه در برابر مُعترضان به اسید پاشی نه به طور نمادین، بلکه به گونه واقعی و لمس پذیر، جانبی که حُکومت ایستاده و نگه می دارد را نمایان ساخته است.

اما برای هزاران تظاهُرکننده ای که در اصفهان و تهران آماج هُجوم بازوان قهر "نظام" قرار گرفتند، این نُکته تازه ای نیست. آنها با شُعارها و در پلاکاردهای خود نشان دادند که توهُمی نسبت به سرچشمه اسیدپاشی و لانه ای که اوباش اسید پاش از آن بیرون می خزند، ندارند. "بسیجی داعشی - ننگت باد، ننگت باد"، "ننگ ما، ننگ ما - مجلس شورای ما" و "توپ، تانک، فشفشه – حجاب زوری نمی شه"، تنها شماری از مُفاد کیفرخواستی است که آنها علیه تبهکاری حُکومت ایراد کردند.

همزمان، منابع رسمی و نیز رسانه های نزدیک به این یا آن باند حُکومتی تلاش می کنند علت شکل گیری تظاهُراتها را اعتراض به "بی توجُهی" فلان نهاد دولتی و یا بهمان مقام وانمود سازند و بدینوسیله حُکومت در تمامیت آنرا از زیر بار سنگین اتهامی که جامعه مُتوجه آن می سازد، بیرون کشند. گُذشته از بیهودگی این شکلک خفیف در برابر داوری سخت جامعه، دردناک تر برای مُبتکرانش آن است که به واقع "نظام" را نمی توان به "بی توجُهی" به جنایات رُخ داده در اصفهان مُتهم ساخت.

برعکس، رهبران و پایوران حُکومت از هنگام افشای این رویدادهای نفرت انگیز یکصدا و هماهنگ به مُداخله فعال در آن برخاسته اند تا با دُروغگویی، گُمراه سازی و ترفندهای ضد اطلاعاتی موضوع را کم اهمیت جلوه دهند، انگیزه ارتکاب به آن را بپوشانند و برای عاملان تبهکاریها پوشش تهیه کنند. آنها در این راسته "توجُه" ویژه ای نیز به رسانه ها، کوشندگان شبکه های اجتماعی و شهروند – خبرنگاران داشته اند و برای خاموش ساختن آنها، هیچ فُرصتی را برای تهدید و طرح اتهامهای معمول امنیتی فرو نگذاشته اند.

علت وحشت حُکومت از این اعتراضها و کوشش مشاطه گرانش برای قرار دادن آن در یک قاب بی خطر فقط این نیست که تظاهُرکنندگان علیه اقدامات بُنیادگرایان وحشی شده به پا خواسته اند و آمران آنها را با انگُشت نشان می دهد، بلکه و مُهم تر از آن، مرزبندی آشکار آنها با بربریتی است که رژیم ولایت فقیه در جامه دین و شرع ترویج و بر جامعه جاری می کند.