زیر فشار تحولات، پیش از آنکه "نظام" زهر خورده فُرصت داشته باشد تشریفات انتخاباتی اش را به پایان ببرد، مباحث پس از آن در دستور کار روزش قرار گرفته است. آقای کرباسچی، یک پایور ارشد جناح میانه حُکومت، استراتژی باند حاکم برای توسعه نُفوذ در منطقه را زیر سووال برده و بدین وسیله تمرکُز ناگُزیر دور دُوُم "عقب نشینی قهرمانانه"، گرد بُحران سیاست منطقه ای "نظام" را آشکار کرده است.

آقای کرباسچی در جریان یک سُخنرانی انتخاباتی، "پول دادن و اسلحه خریدن و کشتن و زدن" را راه های مُناسبی برای ایجاد پایگاه های نفوذ رژیم ولایت فقیه در منطقه یا آنچنانکه او گفت "تقویت شیعیان سوریه، لُبنان و یمن" ندانست. وی همچنین با اشاره به ایجاد "دستگاه بی حساب و کتاب به اسم دفاع از حرم"، باند رقیب را زیر لبی به تقویت جایگاه خود در دستگاه قُدرت با این دستاویز مُتهم کرد.

اگرچه موسم تقسیم سهام نقش مُعینی در افزایش وزن سیاست منطقه ای "نظام" در کشمکش باندهای حُکومتی بازی می کند، اما عامل عُمده در کشاندن آنها به این نُقطه، در داخل نیست و باید در آن سوی مرزها جُستُجویش کرد؛ نخُست در واشنگتُن که سیاست دخالت فعال تر در منطقه خاورمیانه را در برابر خود نهاده و تعریف جدیدی از تهدیدات "امنیت ملی" خویش ارایه می کند و سپس در شکل گرفتن دایره معیوبی که دو سوی آن را فرو رفتن هر چه بیشتر "نظام" در باتلاق "سوریه، لُبنان و یمن"، به اندازه افزایش تحرُک آن در این کانونهای بُحرانی به یکدیگر وصل کرده است.

هُجوم سراسیمه زیرمجموعه نظامی و امنیتی باند حاکم به میدان برای نشان دادن واکُنش به انتقادات آقای کرباسچی اما فقط اقدامی آینده نگرانه نیست، بلکه مصرف فوری هم دارد. آنها نگرانی "رهبر" و شُرکایش از تبدیل ماجراجویی خارجی "نظام" به موضوع کشمکشهای انتخاباتی را بازتاب می دهند.

بیزاری اکثریت جامعه از این سیاستهای مُخرب و غیرانسانی و هزینه ای که از جیب و سُفره آنها خرج آن می شود، موضوعی نیست که تاکُنون از آقای خامنه ای و داروغه های بارگاهش پنهان مانده باشد. از همین رو هراس آنها از موج سواری رُقبا روی این صف بندی می تواند درک پذیر باشد.

با این حال چنین نمی نماید که فرآیند رویدادها در میدان اصلی رویارویی، به سود "نظام" در حرکت باشد؛ واقعیتی که دست کشیدن دوفاکتوی حماس، یک نقش آفرین مُهم در بازی منطقه ای رژیم ولایت فقیه، از "نابودی اسراییل" آن را نشان می دهد.