آیت الله علی خامنه ای و همدستان نظامی و امنیتی اش صورت حساب تاخت و تاز نابخردانه خویش روی توافُق هسته ای را در سیاهه ای از تحریمهای بیشتر و بی اعتباری فُزون تر "نظام" و هسته مُسلح آن و آرایش مُقابله جویانه آمریکا، دریافت کرده اند.

از هم اکنون روشن است که آنها نه تنها مسوولیت راندن گاری "برجام" به گل را نخواهند پذیرفت، بلکه تلاش خواهند کرد به وسیله هیاهو، رجز خوانی و تحریکهای محدود خارجی و همزمان، نشاندن آقای روحانی بر صندلی اتهام و خراب کردن آوار بر سر او و دولتش، جاخالی داده و مسیر نگاه ها را به سوی دیگری مُنحرف سازند.

هیچ کس جُز کسانی که توافُق هسته ای را ترفندی گُذرا برای فرار از تحریمها و بستر ایجاد کانونهای جدید بُحران انگاشتند و پولهای آزاد شده، امتیازات اقتصادی و مالی، از سرگیری فروش نفت و جُز آن را گُشاده دستانه به خدمت مُداخله گری جنگی و تحریک آمیز در سوریه، عراق، لُبنان، یمن و بحرین درآوردند، مسوول رویکرد دولت آمریکا نیست.

ولی فقیه حُکومت و ابواب جمعی وی خواهند کوشید افتضاح سیاسی خویش را با اباطیلی همچون اینکه از پیش نسبت به "غیرقابل اعتماد بودن آمریکا" هُشدار داده بودند، وصله پینه کنند. این تلاش مُفلسانه اما فقط برای همگان آشکار می کند که آقای خامنه ای از پیش نسبت به پیامدهای بُحران سازی منطقه ای و موشکی آگاه بوده است و واکُنش آمریکا را در مُحاسبات خود داشته است.

او با این وجود حتی لحظه ای نیز از سوواستفاده از توافُق هسته ای و خرابکاری در آن دست برنداشت و همانگونه که در بُحران هسته ای، کشور و جامعه را حماقت بار اما آگاهانه به لبه پرتگاه برد، این بار نیز همه وزن خود را در کفه دامن زدن به یک بُحران خطرناک و خسارت بار دیگر یله کرد.

آقای خامنه ای و تیم او با جویدن موریانه وار "برجام" از درون، یکبار دیگر به اثبات رساندند که از توان و اراده همزیستی مُسالمت آمیز با جهان پیرامون بی بهره هستند و استعداد سرشاری در تبدیل فُرصتها به تهدید دارند. مُحاسبات آنها در تراز دولتمردان جمع و تفریق نمی شود، "آقا" و تُفنگچیهایش بسا بیشتر در طبقه بندی ماجراجویان شریر نقشه می کشند و طرح می ریزند.

واکُنش روز آدینه دولت ایالات مُتحده، نوک پیامدهای عملی این سیاست را پدیدار کرده است. تمام نشانه ها بیانگر حرکت گام به گام آمریکا به سمت افزایش فشار، مُتناسب با رفتار حاکمان کشور است. آقای خامنه ای و همدستان نظامی و امنیتی اش دو راه بیشتر ندارند: یا از سیاست توسعه طلبی خارجی، صُدور بُنیادگرایی و تروریسم دست برمی دارند و وارد مُناسبات صُلح آمیز با همسایگان و آمریکا می شوند، یا کشور و مردُم را به دامن بُحرانهای سختی که در چشم انداز قرار گرفته، می اندازند.

آنچه که از این پس روی می دهد را اما فقط "رهبر" و خادمانش نیستند که تعیین می کنند. چرخه بی انتهای بُحران، ریاضت، بی آیندگی و جنگ باید پایان یابد و تنها راه حل واقعی برای این کار خلع ید جامعه از آقای خامنه ای، سپاه پاسداران و به زیر کشیدن آنها از اریکه ی بازی با سرنوشت خود است. "عُقلای نظام" و "خودیها" دست به چنین مُهمی نخواهند یازید. جامعه می بیند که چگونه آقای روحانی و "تدبیر و امید" برای نجات خود به گونه بیهوده ای به زیر سایه جنگ طلبان و بُحران سازها خزیده است. پس کار به دوش "خرد اجتماعی" و "غیر خودیها"ست.