در محل این دادگاه از مراکز به ظاهر قضایي و در حقیقت عامل اجرایي حفاظت اطلاعات سپاه است، آقای بروجردی با برخورد خشونت بار فردی به نام عبداللهی قرار گرفت که دادستان ویژه تهران می باشد. عبداللهی پس از توبیخ و تهدید بسیار و بازجویی در مورد دیدارهای اندک و جسته گریخته مردم با آقای بروجردی، محدودیت های بیشتر حقوقی و قضایی بر علیه آقای بروجردی وضع نمود. سپس یوسفی، شیخ اجرای احکام و قاضی ناظر بر زندان و مصطفی راوندی، منشی او، بدون توجه به وضعیت ناگوار این زندانی رنجدیده، وی را مورد آزار روحی و جسمی قرار دادند. در پایان این جلسه، از ایشان رسما تعهد گرفتند که هرگز در هیچ مراسم دعا و نیایش یا ختم شرکت نکنند و متذکر شدند اگر ایشان در هر جلسه ای شرکت کند، با حمله وسیع و برخورد خشونت آمیز حکومت مواجه خواهد شد. آنها اذعان داشتند که دستور مستقیم از سپاه دارند که با ایشان و شاگردانش برخورد شود.

با آنکه آثار یازده ساله شکنجه های زندان اوین او را مبدل به یک معلول و مصدوم نیازمند به توجه و درمان، کرده است، ولی حکومت به جای پرداخت غرامت، همچنان به قانون شکنی و نقض حقوق شهروندی آقای بروجردی ادامه می دهد و عوامل آن مرتکب چنین برخوردهای غیرانسانی می گردند.

در حال حاضر، با وجود این که مدت حبس ناعادلانه یازده ساله آقای بروجردی به پایان رسیده است، ولی هنوز برای ایشان دو پرونده دیگر را باز گذاشته اند و این بار هم مقامات ویژه روحانیت، با اشاره به آن پرونده ها متذکر شدند که این پرونده ها همچنان باز خواهد ماند تا آقای بروجردی با هیچ جنبش مدنی همراهی نکند و مردم را به برگزاری تجمعات فرا نخواند.

نتیجه این فشارها حصر خانگی است که بسی بدتر از هر زندان می باشد، چرا که ایشان در زندان به راحتی از طریق تماس با زندانیان دیگر اعلامیه های سیاسی خود را انتقال می داد، ولی اینجا در بایکوت عملی قرار دارد.

آقای بروجردی در جریان این بازجویی خواهان بازگشت به زندان شدند، ولی چون حال جسمی و بالینی ایشان خراب بود و احتمال مرگ وی می رفت، رئیسی دادستان کل ویژه روحانیت با اصرار او مبنی بر بازگشت به زندان موافقت نکرد. انتظار می رود که صاحبان وجدان و مدعیان حقوق بشر از این زندانی سیاسی عقیدتی که به ظاهر بیرون از زندان است و در حقیقت تابلوی اوین در بالای سر منزل وی همچنان نصب می باشد، حمایت همه جانبه به عمل آورند.

پیام آقای بروجردی بمناسبت روز کوروش‎

درود بر بزرگان ایران و سلام بر کورش کبیر

سلام بر ایران، سلام بر سرزمین کهن و باستانی، سلام بر زعما و حکامی که در طول هزاران سال قدمت این وطن عزیز برای آن، از جان مایه گذاشتند و مردمشان را مورد تفقد وعنایت قراردادند، سلام بر کورش کبیر که، آثار عظمتش در تاریخ ثبت است، در شعر شاعران ضبط است و در آثار باستانی در منظر و مرئی است.
آن ستون‌های بر جای مانده که زلزله‌های چندین هزار سال را پشت سر گذاشته اند و رانش زمین را از خود دور کرده اند، نشانه بزرگی و عظمت و وقار و بلندای روح و جسم کورش کبیر است، ابرقدرتی که مرزهای ایران‌زمین را به سرزمین‌های دوردست کشاند و آبرو و عزت و حرمت به این آب و خاک داد، وقتی که انسان مقایسه می‌کند دوره‌های مختلف در عمر این کشور عزیز ایران، که قدمتش به چند هزار سال می‌رسد، وقتی‌که ما آثاری را در کنار آذرشهر می‌بینیم بنای دوازده هزار ساله، نشانگر این است که این مملکت قدیمی‌ترین جای جهان است، کورش ماندگار است تا وقتی‌که بشریت در جهان نفس می‌کشند، همان‌طوری که سلاطین بی‌کفایت و حکام ظالم را تاریخ نوشته و با مطالعه آن‌ها نفرت در وجود خواننده تاریخ ایجاد می‌شود، امرایی که در خوش‌گذرانی و حرمسرا داری منافع و منابع مردمشان را به فنا دادند، در برابر آن‌ها شخصیت‌های عظیم که حافظ بی‌کرانی کشور بوده‌اند، هرگز فراموش نمی‌شوند و باید مورد تقدیس قرار بگیرند، کورش کبیر نماد حرمت ایران است، تندیس اقتدار جهانی ایران است، کورش کبیر در تاریخ جای پا دارد، پایش عدالت است، وجدان است، کرامت است، فضیلت است، این بنا که شما در تخت جمشید می‌بینید، در کنار شیراز تنها سنگ‌های محکم بر زمین فرورفته نیست، بلکه آرشیوی است از تنفس آگاهانه و آزادانه مردم معاصر کورش کبیر که زیر سایه اقتدارعظیم او و بنده ‌پروری کم نظیراو و وطن‌خواهی پر ارج او ما را به خود می‌خواند و متوجه می‌کند، درود بر بزرگان ایران و سلام بر کورش کبیر.