رونمايي كتاب تازه پري زنگنه، به همت مجله بخارا، از نخستين فعاليتهاي فرهنگي پس ار تعطيلات نوروزي بود كه با حضور تعدادي از علاقمندان و اهل فرهنگ و هنر و خبرنگاران خبرگزاري ها عصر پنجشنبه بيستم فروردين ماه در دفتر اين مجله برگزار شد.

پري زنگنه خواننده اپرا و آوازهاي فولكلور ايران در اثر تازه اش كتاب آن سوي تاريكي از انتشارات كتاب سرا، ضمن اشاره به گوشه هايي از زندگي خود به طور خاص به مقوله معرفي دنياي نابينايان و نقش خانواده و به ويژه اجتماع در قبال آنان پرداخته است.

پري زنگنه نيم ساعتي زودتر از وقت مقرر براي انجام گفتگويي كوتاه به دفتر بخارا آمد و با علاقه به پرسش ها پاسخ داد.

آقاي دهباشي، سردبير محجله بخارا در معرفي اين هنرمند گفت: پري رخ شاه يلاني يا همان پري زنگنه، كاشاني تبار است. او تحصيلات مقدماتي خود را در تهران گذراند و نخستين درس هاي آواز را نزد استاد نصرالله زرين پنجه در رديف هاي آواز ايراني فرا گرفت. سپس به هنرستان عالي موسيقي گام نهاد و به علت داشتن صداي ليريكو اسپينتو نزد اولين باغچه بان به تحصيل اپرا پرداخت و پس از آن براي تكميل آموخته هاي خود به كشورهاي ايتاليا، آلمان و اتريش سفر كرد تا از امكان كم نظيري كه اين نوع صدا در اجراهاي متنوع به وي مي داد، نهايت بهره را ببرد.

او در سال 1350 در يك حادثه رانندگي بينايي خود را از دست داد و پس از وقفه اي كه زندگي زناشويي و بچه داري دوران بينايي در فعاليت هاي هنريش ايجاد كرده بود، پس از نابينايي مصمم تر و جدي تر به موسيقي پرداخت.

"نابينايي راه اميد و شور را هموار مي كند"
در حادثه رانندگي كه زنگنه راننده آن بوده، به علت آنكه ماشين هاي پيكان در آن زمان شيشه هاي ايمني نداشتند و او هم كمربند ايمني را نبسته بود، يك تصادف نه چندان بزرگ سبب شد كه او با سر به شيشه جلو بخورد و خرده شيشه ها در صورت و چشمانش پخش شوند و به همين سادگي او نابينا شود.

اما او كه عمري از لذت بينايي بهره مند بود، با نابينايي چگونه برخورد كرد؟
پري زنگنه مي گويد براي همسرم سخت بود بپذيرد كه در عين نابينايي مي شود خانه داري و آشپزي هم كرد. بنابراين قرار گذاشتيم تا زماني كه دو دخترمان فارسي را خوب ياد بگيرند با هم زندگي كنيم و پس از آن، او دختران مان را به خارج از كشور برد و من تنها شدم.

اين تنهايي و نابينايي فرصتي فراهم آورد تا به طور جدي به موسيقي بپردازم.

از او مي پرسم آيا موسيقي جاي خالي بينايي را براي او پر كرد و معنايي تازه به زندگيش بخشيد و جهت زندگي بعدي اش را تعيين كرد، مي گويد كاملا همين طور است.

پري زنگنه معتقد است شرط علاقه به خواندن براي فراگيري موسيقي كافي نيست و بايد استعداد ذاتي داشت. مي گويد در دوران كودكستان و دبستان در سرودها و آوازهاي دسته جمعي مي خوانده و معلمانش از صداي او تعريف مي كردند و در دوران دبيرستان هم ترانه هاي روز آن روزگار را كه معمولا خوانندگانش دلكش، مرضيه و پوران (شاپوري) بودند را براي همكلاسي هايش مي خوانده و در همين دوره بود كه به تشويق اطرافيان و فاميل، پدرش اجازه داد تا نزد نصرالله زرين پنجه رديف هاي موسيقي اصيل ايراني را بياموزد.

او مي افزايد: "بعد به انتخاب خودم به هنرستان عالي موسيقي رفتم. در آنجا از من پرسيدند در چه رشته اي مي خواهم امتحان بدهم، و من نمي دانستم."

پري زنگنه مي گويد: "استادي كه از من امتحان مي گرفت خانم اولين باغچه بان بود. ايشان آنقدر با كلاويه هاي پيانو زدند و صداي مرا امتحان كردند تا گفتند اين صدايي است كه خيلي اوج دارد و براي اپرا خيلي خوب است. بنابراين جايگاه صدايم مشخص شد و با وجود اينكه خيلي آواز ايراني خوانده بودم، اما صدايم براي اپرا هنوز خراب نشده بود و هنوز مي توانستم صدايم را به سر انتقال بدهم، خوانندگاني كه ايراني مي خوانند صدايشان در گلو و سينه است."

اما تا قبل از تصادفي كه منجر به نابينايي پريرخ زنگنه شد، او تصميم نداشت به شكل تخصصي و حرفه اي به رشته اش ادامه بدهد. به گفته خودش خيلي قوي با مشكل نابينايي برخورد كرد و كنار آمد و تصميم گرفت از موسيقي و اپرا معنايي تازه براي ادامه زندگيش بسازد.

پس از دوره هايي كه در كشورهاي ايتاليا، آلمان و اتريش گذراند، كار خود را به طور حرفه اي آغاز كرد. او پيش از انقلاب به علاوه كنسرت هاي متعدد داخلي در صحنه هاي بين المللي هم خوانده است. در آن زمان پري زنگنه در تالارهايي چون آليس تالي، لينكلن سنتر نيويورك، هربست در سانفرانسيسكو، دانشگاه هاروارد، بوستون، سل گو در پاريس، هركولس در مونيخ، ويلشر در لس آنجلس، كندي سنتر در واشنگتن و تالارهايي در سراسر ژاپن خوانده است.

از اجراهاي برجسته پري زنگنه سوليست بودن او در سمفوني شماره 9 بتهوون است كه توسط اركستر سمفونيك فورت لادردل به رهبري لاري سيگال در فلوريدا اجرا شد. همچنين بازسازي علمي ترانه هاي محلي و بومي ايران و اجراي آن به صورت كلاسيك از كارهاي شاخص او است.

اغناء روحي با موسيقي و خواندن
پري زنگنه در پاسخ اينكه آيا اينكه در ايران مجبور است كه فقط براي زنان بخواند برايش راضي كننده است، مي گويد: "براي من همين قدر كافي است. براي اينكه پيش از انقلاب آنقدر در ايران و اطراف دنيا كنسرت دادم كه از اين لحاظ كاملا اغناء شدم، ولي اكنون هم كه فقط براي خانم ها مي خوانم از نظر حسي برايم هيچ دست كمي از حس آن موقع ها ندارد و كاملا مرا راضي مي كند."

او مدتي تدريس خصوصي را به اين دليل كه خيلي خسته مي شد، كنار گذاشته بود.

خانم زنگنه مي گويد:" به نظرم نتيجه كلاس هاي عمومي بهتراست، مگر اينكه شاگردي استعداد شگفت انگيزي داشته باشد كه ارزش داشته باشد آدم روي او وقت و كار فوق العاده بگذارد . معمولا هم كلاس ها عمومي هستند و اين كلاس هاي عمومي است كه تكليف شاگردان را معلوم مي كند و بهترين ها براي تدريس خصوصي گلچين مي شوند. فراموش نكنيد كه آخر تحصيل اپرا تدريس من نيست، بلكه شاگردان برجسته بايد پس از آن به اروپا يا امريكا بروند و ادامه تحصيل بدهند."

او با افتخار از يكي از شاگردان برجسته اش سلمي الهي، دختر غزاله عليزاده و بيژن الهي ياد مي كند و مي افزايد: "سلمي آلتوي خيلي قوي دارد، يعني صدايش پرحجم زنانه است و من حدود دو سال با او كار به طور خصوصي كار كردم و او اكنون در اپراي پاريس مشغول ادامه تحصيل است و در بعضي از كنسرت هايم در اروپا اگر به سلمي دسترسي داشته باشم، از او مي خواهم بيايد بخواند تا به علاقمندان معرفي شود."

به نظرم عدم انتقال تجربه و دانش او به جوانان دريغا دارد، او مي گويد:"زماني كه ما درس آواز مي خوانديم استاد فقط 20 دقيقه با ما تكنيك آواز كار مي كرد، ولي در كلاس هاي خصوصي بايد همه چيز، يعني تاريخ موسيقي، تكنيك صدا سازي ، زبان ايتاليايي، زبان آلماني، تلفظ و بيان، همراهي با سازهاي مختلف و...اين همه را نمي توان در كلاس خصوصي كار كرد چون بسيار خسته كننده مي شود."

اما پري رخ زنگنه راه حل خوبي يافته است. او چند دستيار انتخاب كرده كه از نظر علمي مورد تاييد او هستند. آنها كلاس هاي عمومي را اداره خواهند كرد و دارندگان استعدادهاي شاخص را به او خواهند سپرد.

او مي گويد كه از درس دادن آواز به عنوان تمرين براي حفظ صداي خودش هم استفاده مي كند و مي افزايد: "بايد صدا را در حالت نگه داشت. رژيم هاي غذايي، حرف زدن، عصبانيت و فشارهاي روحي روي صدا اثر مي گذارد. در مورد من خوشحالي صدايم را درخشان و راحت مي كند و اندوه و غم غباري روي صدايم مي نشاند."

آن سوي تاريكي
پري زنگنه در باره كتاب آن سوي تاريكي كه بهانه اين گفتگو است، مي گويد: "اولا نابينايان خودشان را معلول نمي دانند چون از ذهن بسيار درخشاني برخوردار هستند.
نابينايان فقط شناخت و ياري لازم دارند . اگر يك يار، دوست يا خويشاوندي به يك نابينا كمك كند يا او بتواند از اجتماع كمك و ياري بگيرد، ديگر زندگيش غم انگيز و ناقص نيست."

او مي گويد: "در اين كتاب سعي كرده ام اجتماع را آموزش بدهم تا با نابينايي آشنا شوند و زندگي را براي نابينايان راحت كنند تا آنها بتوانند در اجتماع راه پيدا كنند و از تحصيلاتشان استفاده درست بكنند. نه اينكه كسي كه دوره دكترا يا وكالت خوانده برود و اپراتور بشود. به طور كلي اگر بخواهم بگويم حرف اين كتاب چي هست بايد بگويم آموزش جامعه براي شناخت و پذيرش نابينايان در بين خودشان."

زنگنه در اين كتاب از قسمت هايي از زندگي خود نيز سخن گفته و بزرگان و اساتيد هنري، فرهنگي و علمي نابيناي ايران را معرفي كرده است.

پري زنگنه و آثارش
از پري زنگنه تاكنون بيش از سيصد ترانه و ده كتاب و مقاله منتشر شده است. برخي از كتاب هاي او عبارتند از يادي از تابستان ده، گل هاي خوب دوستي، دنياي بزرگ كودكي، بر بال بادبادك ها، سخني به خوشي و نامنامه معتبر آواي نام ها از ايران زمين كه تدوينش پنج سال طول كشيده است.

زنگنه علاوه بر موسيقي گل آرايي به سبك اوهارا را در ژاپن فراگرفته است.

به جهت اجراي برنامه هاي هنري خيرخواهانه و صلح طلبانه در جهان عنوان بين المللي سفير حسن نيت از طرف سازمان ملل به او تعلق گرفته است و داراي مدال طلاي بين المللي آواز جهان است.

او در اواخر نگارش كتاب سرگذشت آواز من است و در زمينه مسايل نابينايان كتاب هاي شما هم با من آواز بخوانيد، باغ و بوستان در خانه و زندگي در نابينايي را در دست تاليف دارد.

برگرفته از بی بی سی

در همين زمينه:

پری زنگنه در آن سوی تاریکی ۸۷/۱۲/۱۵

پری زنگنه، آواز روشنایی ۸۷/۱۲/۶

خودكشی دختر برای فرار از تعرض
هوای گرم میگرن را تشدید می کند

آیا تحریم نفت آخرین هشدار به سران جمهوری اسلامی است؟

تازه ترين خبرهای ايران و جهان

جوک اتفاقی : خر کيف يعنی...

خوراک اتفاقی: ترشی گوجه