منیر در پائیز سال ۱۳۲۸ (اکتبر ۱۹۴۹) به پاریس رفت تا درکنسرواتوار ملی موسیقی، به تحصیل موسیقی و آموختن آواز بخصوص ترانه‏های‏اپرا بپردازد. استاد آواز او مادام لاپرت ۱ بود. وی صدای منیر را سوپرانو تشخیص داد و از او خواست که خواندن به صدای متسوسوپرانو که در ایران آموخته بود را کنار گذارد و تلاش کند تکنیک و رپرتوار سوپرانو را بیاموزد. منیر توصیه او را پذیرفت و خواندن به‏ روش ‏سوپرانو را فرا گرفت.

در مدت چهار سالی که منیر در پاریس بود، در فرصت‏های مختلف، چه درگردهمائی‏های ایرانیان و چه در برنامه‏های کنسرواتوار و نیز طی امکانات دیگر در فرانسه و درسایر کشورهای اروپائی، در برنامه‏های هنری شرکت می‏کرد و هنر آواز خود را عرضه می‏داشت و مورد تشویق و تحسین بسیار قرار می‌گرفت. از جمله در ماه اوت ۱۹۵۱ در یک مسابقه آوازهای فولکلور در برلن جایزه اول را دریافت کرد.

منیر در سال ۱۳۳۲ پس از دریافت دیپلم آواز از کنسرواتوار ملی پاریس به ایران بازگشت و فعالیتهای هنری گسترده ایرا آغاز نمود. در سال ۱۳۳۹ منیر به آمریکا عازم شد و در کنسرواتوار نیوانگلند بوستون به تکمیل دانش موسیقی و فراگیری آوازهای اپرا و نقش‏های‏اپرائی پرداخت. در این کنسرواتوار استاد او بوریس گلداوفسکی ۲ بود که ازاساتید به‌نام و بسیار مشهور روس الاصل آن زمان بود و بسیاری از خوانندگان مشهور اپرای ‏متروپولتین نیویورک زیردست او تعلیم دیده بودند.

۱۱ترانه با صدای منیر وکیلی برای دانلود

در مدتی که منیر وکیلی در بستون بود دربسیاری از صحنه‏های اپرا که در نیوانگلند کنسرواتوری به نمایش گذاشته می‏شد به‏روی صحنه‏می‏آمد و بسیار مورد تحسین قرار می‏گرفت. بخصوص در دو اپرای «نی سحرآمیز» موتسارت واپرای تک صحنه‏ای هانری پورسل ۳ بنام دیدو و آئناس ۴. نقش اول رابازی کرد.
وی در سال ۱۳۴۰ به ایران بازگشت. منیر مصمم بود که آرزوی دیرین‏خود را عملی سازد و این رؤیا را که روزی در ایران یک اپرای واقعی داشته باشیم و یک اپرای ‏کامل را بتوانیم روی صحنه بیاوریم تحقق بخشید. او اولین صحنه‏های اپرائی در سالهای ۱۳۴۱ به بعد ابتدا درتلویزیون صحنه‏هائی از مادام باتر فلای پوچینی و تراویا تای جوزپه وردی ، سپس در سالن وزارت‏ فرهنگ و هنر اپرای ارفه و اوریریس کریستوف گلوک۵ و بعداً در سالن سعدی اپرای تک صحنه‏ای جمیله اثر ژرژ بیزه را بروی صحنه آورد . البته در تلویزیون فقط صحنه‏هایی از اپرا نمایش داده می‏شد ولی این نمایشها مورد توجه بسیار بینندگان قرارمی‏گرفت.

با گشایش تالار رودکی در سال ۱۳۴۶ فعالیتهای وی نیز همانند همتایانش در قالب گروه اپرای تهران شکل حرفه‌ای‌تر به خود گرفت. وی در اپراهای متعدد ایفای نقش کرد از جمله: اُورفه و امیدیس (با همکاری حسین سرشار) ، مادام باترفلای ، لابوهم ، لاتراویاتا و توراندخت.

منیر وکیلی همچنین به موسیقی محلی نیز علاقه داشت و در همین راستا هشت ترانه محلی متعلق به نواحی مختلف ایران را در پاریس بر روی صفحه ضبط نمود (۱۳۳۶) که در قالب مجموعه «آوازهای جهان» منتشر شد و جایزه اول شارل کروس را دریافت نمود. این ترانه‌ها سالها بعد در سال ۱۳۸۳ با همت فرخ آهی و با کمک دختر و نوه‌های منیر با استفاده از فناوری جدید خش زدایی و بازسازی شد و در قالب یک آلبوم با نام «منیر وکیلی: بازگشت» منتشر شد.
منیر وکیلی در سال ۱۳۵۹ به فرانسه مهاجرت نمود و مدتی بعد یعنی ۹ اسفند ۱۳۶۱ در سانحه رانندگی میان پاریس و لاهه درگذشت.

برگرفته از ويکی پديا، دانشنامه آزاد

زنان نامدار | | چاپ | eMail | ۸۸/۱/۲۸ : 17-04-2009