در 1887 پدرش با راهنمايي الكساندر گراهام بل (مخترع تلفن) كه آن زمان به كودكان ناشنوا حرف زدن مي آموخت، او را به معلم جواني به نام آن سوليوان سپرد تا شايد او بتواند ذهن هلن را به دنياي بيروني باز كند و اين آغاز 49 سال دوستي مشترك بين آن دو بود.

در ابتدا سوليوان با اجازه پدر هلن او را از خانواده جدا كرد و او را در اتاقي در وسط باغ خانه شان قرنطينه كرد. واكنش اوليه هلن بسيار وحشت ناك بود. او فقط خود را به در و ديوار مي كوبيد و هر چيزي را كه مي توانست مي شكست. اما اين وضعيت تنها يك روز طول كشيد. پس از 24 ساعت هلن بالاخره به معلمش فهماند كه به شدت تشنه است و سوليوان با كشيدن علايمي بر روي دست هلن نخستين كلمه را به وي ياد داد. علايمي كه مفهوم آن ها اين بود: آب.

به اين ترتيب هلن نخستين ارتباط را با جهان خارج برقرار كرد. در اثر تلاش هاي سوليوان، هلن با بسياري از مفاهيم و اشيا آشنا شده و حتي توانست حرف زدن را ياد بگيرد. روش سوليوان براي آموزش زبان به هلن Tadoma ناميده مي شود كه عبارت است از لمس لب و حنجره فردي كه در حال صحبت كردن است و احساس لرزش تارهاي صوتي و سپس هجي كردن الفبا روي دست فرد ناشنواي نابينا.

هلن در 24 سالگي به عنوان نخستين انسان نابينا و ناشنوا از دانشگاه فارغ التحصيل شد. پس از تحصيل او تمام عزم خود را جزم مبارزه براي احقاق حقوق نابينايان و ناشنوايان كرد.

اوايل دهه بيست ميلادي، حمايت هلن از حزب كمونيست باعث شد كه از طرفFBI بازجويي شود. او در دفاع از كارگران مقاله هاي زيادي نوشت و سخن راني هايي كرد. من از تعداد زيادي از كارگاه ها، كارخانه ها و محلات فقيرنشين بازديد كرده ام، اگرچه نمي توانم بدبختي مردم را ببينم، اما با تمام وجود آن را حس كردم. هلن در طول حيات اش يازده كتاب منتشر كرد كه مشهورترين شان نوري در تاريكي زندگي ام در سال 1960 بود.

زنان نامدار | | چاپ | eMail | ۸۷/۱۱/۱۵ : 03-02-2009